பொன்மான் அரசனும் மனித அரசனின் இரக்கம்

தொலைவில் விரிந்த ஓரடியில், பசுமை நிறைந்து இருந்த ஒரு பெரிய காட். அந்த காட்டில் மான்கள், குயில்கள், யானைகள் எனப் பல்லுயிர்கள் வசித்து வந்தன. அந்த இடத்தில் ஒரு பொன்மான் அரசன் வாழ்ந்தான். அவன் உடல் தங்கம் போல் மின்னும், கண்கள் கருணையால் பிரகாசிக்கும். எல்லா மான்களும் அவனை மதித்து, நல்ல மனத்துடன் வாழ்ந்தனர். ஒருநாள், அந்தக் காட்டுக்கு அருகிலிருந்த ராஜ்யத்தில் ஒரு மனித அரசன் வேட்டைக்கு வந்தான். அவன் வீரர்களுடன் குதிரையில் ஏறி வந்தான். அவன் உடலில் பட்டும் பொன்னும், கையில் வில்லை. அவன் ஒரு பெரிய மானைத் துப்பாக்கியால் கொல்ல ஆசைப்பட்டான். மான்கள் ஓட ஆரம்பித்தன. அந்த நேரத்தில், ஒரு கர்ப்பிணி மான் சற்று மெதுவாக ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் வயிற்றில் குட்டி வளர்ந்தது. அவளுக்கு ஓட முடியவில்லை. அரசன் அவளை விரட்டி அம்பை எய்தான். அப்போது அந்த பொன்மான் அரசன் அவளை கண்டான். அவன் அவளை துடைத்து ஓடச் சொன்னான். “அவள் கர்ப்பிணி. அவளுக்கு பாதுகாப்பு வேண்டும்,” என்று பொன்மான் அரசன் மனதில் நினைத்தான். மனித அரசன் அம்பை எய்து விட்டான். ஆனால் பொன்மான் அரசன் தன்னுடைய உடலை முன்னால் வைத்தான். அம்பு அவன் மீது பட்டது. கொஞ்சம் ரத்தம் வெளியே வந்தது. மனித அரசன் அதைப் பார்த்ததும், அவனுக்கு ஆச்சரியம் வந்தது. “என் முன்னால் இந்த மான் தன்னுடைய உயிரை ஏன் கொடுக்கிறது?” என்று அவன் கேட்டான். பொன்மான் அரசன் மெதுவாக பேசினான், “அரசா, இந்த மான் கர்ப்பிணி. அவள் உயிர் மட்டுமல்ல, அவள் வயிற்றில் உள்ள குட்டியின் வாழ்க்கையும் முக்கியம். என் உயிரை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; அவளை விடுங்கள்.” மனித அரசன் அதைக் கேட்டதும், அவன் இதயம் உருகியது. அவன் தனது வில்லையும் அம்பையும் கீழே போட்டான். அவன் கண்களில் நீர் வந்தது. “நீ எப்படி மற்ற உயிர்களை இவ்வளவு நேசிக்கிறாய்? நீயும் உன் குடும்பமும் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும். உன் நல்ல மனதுக்காக, இனி நான் என் நாட்டில் வேட்டையாட மாட்டேன். எல்லா மான்களும் பாதுகாப்பாக இருக்கட்டும்,” என்று மனித அரசன் சொன்னான். பொன்மான் அரசன் முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது. “உங்கள் இரக்கம் எங்கள் எல்லோருக்கும் ஒரு பரிசு. மான்கள் மட்டும் அல்ல, அனைத்து உயிர்களும் இந்த உலகில் வாழ உரிமையுள்ளவை,” என்று அவன் சொன்னான். அந்த நாள் முதல் அந்த காட்டில் வேட்டையும், கொலையும் நடக்கவில்லை. மனித அரசன் தனது நாட்டில் ஒரு புதிய சட்டம் கொண்டு வந்தான்: எந்த மானையும் கொல்லக்கூடாது; அவை பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். மான்கள் அந்த இடத்தில் மகிழ்ச்சியோடு வாழ்ந்தன. கர்ப்பிணி மானும் அவள் குட்டியும் பாதுகாப்பாக இருந்தார்கள். பொன்மான் அரசனின் பெயர் எல்லா உயிர்களுக்கும் கருணையின் அடையாளமாக இருந்தது. மனித அரசன் அவ்வப்போது அந்தக் காட்டுக்குள் வந்து, மான்களை பார்த்து மகிழ்ந்தான். அவன் மனதில் ஒரு புதிய உணர்வு பிறந்தது: அனைத்து உயிர்களும் ஒன்றாக வாழும் போது, உலகம் அழகாக இருக்கும். பொன்மான் அரசன் தனது மான்களுக்கு இதைக் கூறினான்: “நாம் ஒருவருக்கொருவர் உதவ வேண்டும். கருணை என்பது மனிதன், மிருகம் எல்லாருக்கும் அடிப்படை. இன்றும் நம்மிடம் கருணை இருந்தால், உலகம் அமைதியாக இருக்கும்.” அந்தக் காட்டில் மான்கள் சுதந்திரமாக ஓடின. குழந்தைகள் பசியற்றுக் களித்தன. மனித அரசன் மான்களுக்கு உணவு வைக்க உத்தரவிட்டான். அனைவரும் பரஸ்பரம் அன்பும் கருணையும் கொண்டனர். நாட்கள் கடந்தன. அந்த காட்டின் புகழ் சுற்றியுள்ள நாடுகளுக்கு பரவியது. மான்கள் பாதுகாப்பாக இருப்பது, மனிதர்களும் உயிர்களின் வாழ்வை மதிப்பது எல்லோருக்கும் உதாரணமாக இருந்தது. பொன்மான் அரசனின் கருணை, மனித அரசனின் மனம் மாற்றம், மற்றும் ஒரு கர்ப்பிணி மானின் பாதுகாப்பு – இவை எல்லாம் இணைந்து அந்த காட்டை ஒரு அமைதி நிறைந்த இடமாக மாற்றின. இக்கதை எல்லோருக்கும் ஒரு பாடமாக உள்ளது: இரக்கம், கருணை,