பழைய நாட்களில் சின்ன கிராமத்தில் ஒரு பார்ப்பன் வசித்து வந்தார். அவர் மிகவும் நேர்மையானவர், ஆனாலும் சில நேரங்களில் அவ்வளவு விவேகமாக நடந்துகொள்வதில்லை. ஒருநாளும், அவர் ஒரு யாகம் நடத்தி, அந்த யாகத்தில் கலந்து கொண்டவர்களுக்கு பரிசாக ஒரு அழகான ஆட்டுக்குட்டி கிடைத்தது. அந்த ஆட்டுக்குட்டியை மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லத் தீர்மானித்தார். பார்ப்பன் சந்தோஷமாக அந்த ஆட்டுக்குட்டியைத் தோளில் தூக்கிக்கொண்டு, வீட்டிற்குச் செல்லும் வழியில் நடைபயணம் செய்து கொண்டிருந்தார். அந்தப் பகுதியில் மூன்று சுருள் நினைவுள்ள திருடர்கள் வாழ்ந்தனர். அவர்கள் கண்களில் அந்த ஆட்டுக்குட்டி பட்டது. "இந்த ஆட்டுக்குட்டியை நாம் எப்படியாவது பார்ப்பனிடமிருந்து பிடித்துக்கொள்ள வேண்டும்," என்று அவர்கள் திட்டமிட்டார்கள். ஆனால், நேரடியாகக் கொள்ளையடிப்பது வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தார்கள். அவன் மனதை மாற்றி, அவன் தானாகவே அதைக் கைவிடச் செய்வோம் என்று சிந்தித்தார்கள். மூன்று பேரும் ஒவ்வொருவராக வெவ்வேறு இடங்களில் நின்று காத்திருந்தார்கள். பார்ப்பன் முதலில் நடந்த இடத்தில், முதல் திருடன் அவனை பார்த்து, "ஏய் பார்ப்பா! இந்தக் காலையில் ஒரு பெரிய நாயை தோளில் தூக்கிக்கொண்டு போகிறாயே, என்ன செய்வதற்கு?" என்று கேட்டான். பார்ப்பன் சிரித்தார். "இது நாய் அல்ல, இது யாகத்தில் கிடைத்துள்ள ஒரு ஆட்டுக்குட்டி. நீ எப்படி நாயாகப் பாக்கிறாய்?" என்று பதிலளித்தார். ஆனால், திருடன் தன் பதிலில் உறுதியாக, "இது நாய்தான். உன் கண்களுக்கு ஏதோ தவறு வந்திருக்கிறது," என்றான். பார்ப்பன் சிறிது குழப்பமான மனத்தில் சென்றார். "இது நாய் அல்ல, ஆட்டுக்குட்டி தான்," என்று மனதுக்குள் உறுதி செய்துக்கொண்டு, பின்னர் நடந்தார். சிறிது தூரம் நடந்த பிறகு, இரண்டாம் திருடன் அவனைப் பார்த்து, "பார்ப்பனே! ஏன் ஒரு நாயை தோளில் எடுத்துக்கொண்டு செல்லுகிறாய்?" என்று கேட்டான். பார்ப்பன் விதிமுறைகளைப் பின்பற்றுபவர். இரண்டாவது முறையும் இதே கேள்வி கேட்கப்பட்டதைக் கேட்டதும், அவன் மனதில் சந்தேகம் வந்தது. "இது நாயா? என் கண்களுக்கு ஏதோ பிரச்சனைவா?" என்று ভাবத் தொடங்கினார். திருமணம் நடக்கும் இடத்திற்கு இன்னும் சிறிது தூரம் போனதும், மூன்றாவது திருடன் அவனைப் பார்த்து, "ஏன் இந்த நாயை தோளில் தூக்கிக்கொண்டு செல்கிறாய்? இது நல்லது அல்ல. இது பாவமாகும்!" என்று கூறினான். இப்போது பார்ப்பன் முழுமையாக குழம்பிவிட்டார். மூன்று வெளிப்படையான ஆட்கள் நாயாகத்தான் சொல்வதைக் கேட்டதும், அவர் பயத்தில் தன்னை மறந்தார். "நான் யாகத்தில் ஆட்டுக்குட்டி பெற்றேன் என்று நினைத்தேன். உண்மையில் இது நாயா?" என்று தன்னை உண்மையாக சந்தேதப்படுத்திக்கொண்டார். அவசரமாக, அவர் அந்த ஆட்டுக்குட்டியைத் தரையில் போட்டுவிட்டு, அதனால் தன்னை வந்த அபாயத்தைத் தவிர்த்துவிட்டதாக நினைத்தார். திருடர்கள் மூவரும் சந்தோஷமாக அந்த ஆட்டுக்குட்டியை எடுத்துக்கொண்டு ஓடினர். இதோ, பார்ப்பனின் நம்பிக்கையின்மை மற்றும் மூடநம்பிக்கை அவனுக்குத் தான் சொந்தமான நல்லதையே இழக்கச் செய்தது. பார்ப்பன் மனதில் மிகவும் கவலையோடு வீட்டிற்குச் சென்றார். இந்தக் கதையின் முடிவில், நாம் ஒரு முக்கியமான பாடத்தை அறியலாம். மற்றவர்கள் சொல்வதை சிந்திக்காமல், உண்மையை அறியாமல் நம்பும் போது, நாம் நம் சொத்தையும் சந்தோஷத்தையும் இழக்க நேரிடும். இக்கதையின் நெறிமுறை: "சுயமாக சிந்தித்து, உண்மை நம்பிக்கையுடன் இருங்கள். பிறர் சொல்வதை மட்டும் நம்பி, உங்கள் சொத்தையும் உங்கள் கருத்தையும் இழக்காதீர்கள்."