கழகத்தின் அகங்காரமும் யானையின் வீழ்ச்சியும்

பழங்காலத்தில் ஒரு பெரிய இராச்சியம் இருந்தது. அந்த இராச்சியத்தில் வருவாயும், வளமும் சிறப்பாக இருந்தது. அந்த நாட்டின் அரசன் தாரகன், நல்லவன், பகைவரை வெல்லும் வீரசாலி. அவரை விட புகழ் பெற்றவர் அந்த நாட்டின் மக்களும், யானை துர்கா. துர்கா என்ற யானை, அரசனுக்குத் தீவிர விருப்பம் பெற்றது. எந்தப் போரிலும் துர்காவை முன்னிலைப்படுத்தி, எதிரிகளின் இராணுவத்தை அடிக்கடி வென்றுவிடுவார் தாரகன். ராணி மாலவிகா, இந்தப் புகழை பார்த்து வருந்தினாள். துர்காவை அரசன் மிகவும் நேசிப்பதாகவும், தன் மீது அன்பு குறைந்து விட்டதாகவும் உணர்ந்தாள். மனதிற்குள் அவளுக்கு விரசல் ஏற்பட்டது. “நான் இங்கே வாழ்கிறேன், யாவரும் என்னை மதிக்க வேண்டும். ஆனால் யானைதான் பெருமை வீட்டுக்குள் நுழைந்துவிட்டது!” என அவள் நொந்தாள். ஒரு நாள் இரவு, தாரகன், துர்காவை காதுண்டு பேசிக்கொண்டிருந்தார். “என் வீரமிகு துர்கா, உன்னுடைய துணிச்சலம் இல்லாமல் நான் விழுந்திருப்பேன். உன் அரிய பணிக்கு நன்றி.” என்று சொன்னார். அந்தக் காட்சியை மறைவாக பார்த்த மாலவிகாவின் பொறாமை மிகுந்தது. அடுத்த நாள், மாலவிகா தன் நெருங்கிய தோழியை அழைத்தாள். “மேலும் இங்கு யானைக்கு இடம் இல்லை. அரசனின் அன்பு மீண்டும் எனக்கு வேண்டும். யானையை அகற்ற வேண்டும்,” என்று கூறினாள். தோழி தயங்கினாள். “அவன் அரசன் விரும்பும் யானை. நாம் அதை எப்படி செய்ய முடியும்?” மாலவிகா சிந்தித்தாள். முடிவில், அவள் ஒரு நக்கு வழி திட்டம் போட்டாள். “நாம் யானையின் உணவில் நச்சு கலக்க வேண்டும். யாரும் அறியாமல், அது மறைந்துவிடும்.” தோழி பதறினாள்; ஆனால் ராணியின் ஆணை என்பதால் அவள் ஒப்புக்கொண்டாள். அடுத்த நாள் யானையின் உணவில் நச்சு கலக்கப்பட்டது. துர்கா உணவு உண்டதும், உடலில் வலி ஏற்பட்டு வீழ்ந்தது. காவலர்கள் அழகிய யானை தவிப்பதை பார்த்து அலறினர். அரசன் ஓடி வந்தார். “என்ன நடந்தது?” என்று அச்சத்துடன் கேட்டார். அவர் மருத்துவரை அழைத்தார். ஆனால், யானையின் உயிரை காப்பாற்ற முடியவில்லை. துர்கா சோகமாக மரணமடைந்தது. தாரகன் மிகவும் துக்கமடைந்தார். “என் நம்பிக்கையுள்ள தோழி இழந்தேன்!” என்று அழுதார். மக்களும் வருந்தினார்கள். துர்காவின் இறப்பு நாட்டையே துக்கத்தில் ஆழ்த்தியது. அந்தச் செய்தி இருந்தும், மாலவிகாவுக்கு மன நிம்மதி இல்லை. அரசன் தன் மீது அன்பு காட்டவில்லை. மேலும், அவள் இரவில் தூக்கம் வரவில்லை. ஒருநாள், மாலவிகா கனவில் வித்தியாசமான காட்சியை பார்த்தாள். அவளது முன்னைய வாழ்க்கை கண் முன்னால் தோன்றியது. அவள் யானையாக பிறந்திருந்தாள். அந்த ராஜ்யத்தில், அவள் பெருமை பெற்றவளாக இருந்தாள். ஆனால், அப்போது ஒரு ராணி அவளை பொறாமையால் அழித்தாள். அந்த ராணி தான் தான் இன்று வாழும் மாலவிகாவாகவே மறுபிறவி எடுத்திருக்கிறாள் என்பதை உணர்ந்தாள். மாலவிகா பயந்து விழித்தாள். அவளை துன்பம் தாக்கியது. “நான் செய்த தவறு என்னை விட்டு போகவில்லை. என் பொறாமை ஒரு உயிரை எடுத்தது. அதேபோல், நான் முன்னைய ஜென்மத்தில் அனுபவித்த வேதனையை மறுபடியும் உருவாக்கினேன்,” என்று எண்ணினாள். அன்றிலிருந்து மாலவிகா மனதிலேயே மாற்றம் வந்தது. அரசனை நேரில் சந்தித்து, தன் தவறை ஒப்புக்கொண்டாள். “நான் துர்காவை கொன்றுவிட்டேன். என் பொறாமை எனக்கு வழி காட்டியது. எனக்கு மன்னிப்பு வேண்டும்,” என்று அழுதாள். தாரகனும் மக்களும் அதிர்ச்சி அடைந்தனர். ஆனால், மாலவிகா உண்மையுடன் தன் தவறை ஒப்புக்கொண்டதால், அவர் மன்னிப்பும், பாசமும் வழங்கினார். “மன்னிப்பு என்பது புத்துணர்வை தரும்,” என்று கூறினார். நாட்டில் மீண்டும் அமைதி நிலவியது. மாலவிகாவும் எதிர்காலத்தில் பொ