அரசனை சிரிப்பால் குணப்படுத்திய அறிவாளர் மருத்துவர்

ஒரு காலத்தில், பசுமை பள்ளதாக்குகளும் உயர்ந்த மலைகளும் சூழ்ந்த ஒரு அழகான ராஜ்யத்தில், அரியணை ஆளும் மகேந்திரன் என்ற ஒரு ராஜா இருந்தார். அவர் செல்வமும் வலிமையுமாக இருந்தாலும், அவர் முகத்தில் ஒருபோதும் சிரிப்பு இல்லை. நாடு முழுவதும் மகிழ்ச்சியோடு வாழ்ந்தாலும், அரசனின் இதயம் மட்டும் கவலையில் மூழ்கியிருந்தது. அரசனின் சிரிப்பற்ற முகம் அரண்மனையில் அனைவரையும் கவலையில் ஆழ்த்தியது. யாரும் அவரை சிரிக்க வைக்க முடியவில்லை. பலர் முயற்சி செய்தனர், புன்னகை கூட வரவில்லை. ஒருநாள், இந்தச்செய்தி நாடு முழுவதும் பரவியது. "நம்முடைய அரசர் சிரிப்பதே இல்லை. அவருக்கு என்ன பிரச்சனை?" என்று மக்கள் பேச ஆரம்பித்தார்கள். அமைச்சர்கள், கவிஞர்கள், நகைச்சுவையர்கள், எல்லோரும் வரிசை கட்டி அவர் முன்னால் நின்றனர். அவர்களை பார்த்து ராஜா மெளனமாக தலை ஆட்டினார். ஒரு வித்தியாசமான நாள், நகரத்தில் இருந்து மிகவும் தொலைவில் இருந்த ஒரு சிறிய கிராமத்தில் வசிக்கும் அறிவாளி மருத்துவர் சந்திரன், இந்தச் செய்தியை கேட்டார். அவர் சிரித்து, "ஒரு அரசனை சிரிக்க வைக்க முடியாவிட்டால், அரசாங்கத்துக்கும் மக்களுக்கும் அது ஒரு குறை. நான் முயற்சி செய்கிறேன்," என்று சொல்லி தன் பை எடுத்துக் கொண்டு அரண்மனைக்குச் சென்றார். அரண்மனையில் அவரை பார்த்தவுடன், அமைச்சர்கள், "நீங்களும் முயற்சி செய்து பாருங்கள்," என்று கிண்டலுடன் சொல்லினர். சந்திரன் அமைதியுடன் அரசர் அருகே செல்ல, ராஜா, "என்ன மருத்துவம் செய்ய வந்தாய்?" என்று கேட்டார். "நான் உங்களுக்கு மருந்து தர வரவில்லை, அரசே. உங்களுடன் ஒரு விளையாட்டு விளையாட வருகிறேன்," என்று சந்திரன் சொன்னார். "விளையாட வேண்டிய வயது என்னுடையது தானா?" என்றார் அரசர். "வயதை விட, மனதை புதிதாக வைத்தால் போதும். நான் ஒரு புதிர் சொல்கிறேன், அதை நீங்கள் தீர்க்க வேண்டும்," என்றார் சந்திரன். அரசர் முதல்முறையாக சிறிது ஆர்வமாய்ச் சிரித்தார். "சரி, சொல்." "நீங்கள் ஒரு மாடையோ, ஒரு கழுதையோ, ஒரு கோழியோ அல்ல. நீங்கள் ராஜா. ஆனால், உங்கள் முகத்தில் சிரிப்பு இல்லை. இந்த வழக்கில், அரசன் எப்படிக் குணமடைய முடியும்?" என்று சந்திரன் கேட்டார். அரசர் சிந்தனைக்குள் மூழ்கினார். "மீண்டும் சொல்," என்றார். "சிரிக்காமல் வாழும் ராஜா, சிரிக்கும் பராமரிப்பாளர் மூலம் மட்டுமே குணமடைய முடியும். ஏனெனில் சிரிப்பு, வீரம் போல, உள்ளத்திலிருந்து எழும் மருந்து," என்று சந்திரன் விளக்கினார். அரசர், "இந்த மருந்தை எங்கே வாங்குவது?" என்று கேட்க, சந்திரன், "இங்கு, உங்கள் உள்ளத்தில் உள்ளது. உங்கள் சிரிப்பை வெளிக்கொணர என் கதைகளை கேளுங்கள்," என்றார். அடுத்து, சந்திரன் அரசருக்கு ஒரு கதையை சொன்னார்: "ஒரு நாள், ஒரு பசு புலியிடம் பயந்து ஓட ஆரம்பித்தது. ஆனால், அந்த பசுவுக்கு பின் ஓடும் புலி ஒரு பெரிய பை எடுத்து வந்தது. பசு பயந்து ஓட, புலி பையுடன் ஓடியது. சற்று நேரத்தில், பசுவும் புலியும் தளர்ந்து நின்றன. பசு, 'நீ என்னை பிடிக்க வந்தாயா?' என்று கேட்டது. புலி, 'இல்லை, இந்தப் பையில் உனக்காக புதிய பசு பம்ப் இருக்கிறது. நீ ஓடி ஓடி களைத்துப் போனாய்; அதை வைத்து காற்றேற்று ஓடுவாய்,' என்றது." இந்தக் கதையை கேட்ட அரசர், முதன்முறையாக சிரித்தார். அந்த சிரிப்பில் குழந்தைப் பருவம் இருந்தது. அரண்மனை முழுவதும் அந்த சிரிப்பு ஒலித்தது. அமைச்சர்கள், காவலர்கள், மற்றும் மண்டபத்தில் இருப்போர் அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தனர். சிரிப்புக்குள் அரசர் கேட்டார், "சந்திரா, நீ சொந்தமாக யோசித்து நகைச்சுவை பேசுகிறாய்; அதில் அறிவும் இருக்கிறது. இது என் மனதை குணமாக்குகிறது. ஆனால், நீ என்ன உண்மையில்