நல்வழி காட்டும் முயலும் மந்திர சிரத்தியும்

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, பசுமை நிறைந்த காட்டில் முயலுடன் ஒரு நல்ல தோழிகள் கூட்டம் வாழ்ந்தது. அந்த முயல், மற்ற உயிர்களைவிட மனம் திறந்தவனாகவும், பிறர் துன்பங்களை கவனிக்கும் தன்மை உடையவனாகவும் இருந்தான். அவன் பெயர் ஆனந்தன். ஒருநாள், வனத்தில் கடுமையான வறட்சியால் எல்லா உயிர்களும் பசிக்கொண்ட சமூகத்தில் தவித்தன. முயலின் நண்பர்கள் — குரங்கு, நரி, முயல், மற்றும் ஒட்டகச்சிவிங்கி — தங்கள் சிறுசிறு உணவை ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்துகொண்டனர். ஆனாலும், எல்லோரும் உண்மையில் பசியால் சோர்ந்திருந்தனர். பசிக்கொண்ட அந்த நாளில், ஒரு பழுப்பு உடைய முதியவர் காட்டுக்குள் வந்தார். அவர் முகத்தில் சோர்வு, உடலில் சோர்வு, கண்களில் பசியின் தாக்கம் தெரிந்தது. அவர் ஒரு முனிவர் என்பது அனைவரும் அறிந்தது. முனிவர் மெதுவாகக் கேட்டார், "பிள்ளைகளே, உங்களிடம் சிறிது உணவு இருந்தால் தாராளமாகத் தருகிறீர்களா? என் வயிறு இரண்டு நாட்களாக வெறுமையாக உள்ளது." முயல் ஆனந்தன் அன்புடன் முனிவரை நோக்கியான். “நாங்களும் பசிக்கொண்டிருக்கிறோம், முனிவரே. ஆனாலும், உங்களுக்கு நாங்கள் எதையாவது செய்ய விரும்புகிறோம்.” முயல் தனது நண்பர்களிடம் கூறினான்: “நாம் முனிவருக்கு உதவ வேண்டும். அவருக்கு உணவு கிடைக்காத பட்சத்தில், நாம் உணர்ந்த பசி அவருக்கு பல மடங்கு இருக்கும்.” அப்போது குரங்கு பழங்களைத் தேடி சென்றது, நரி வேர்களைத் தேடியது, ஆனால் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. ஒட்டகச்சிவிங்கி தண்ணீர் குடிக்க சிறிது அளவு மட்டும் கொண்டுவந்தது, ஆனால் அது முனிவருக்கு போதவில்லை. முயல் ஆனந்தன் தன் உள்ளத்தில் தீவிரமாக சிந்தித்தான். பிறகு, முனிவரிடம் சென்றான். “முனிவரே, இனி நான் உங்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரியவில்லை. உங்களுக்கு உணவு கிடைக்கவில்லை. எனது உடலைவே உங்களுக்கு உணவாக அர்ப்பணிக்கலாம். நான் தயாராக இருக்கிறேன்.” அந்தக் குரல் கேட்டதும், முனிவர் ஆச்சரியத்துடன் முயலை பார்த்தார். “முயலே, நீ உண்மையில் உன்னுடைய உடலை எனக்காக தியாகம் செய்ய விரும்புகிறாயா? இது மிகப்பெரிய தியாகம்!” முயல் தன் கண்களில் தைரியத்துடன் சொன்னான், “நான் பிற உயிர்களின் நலனுக்காக வாழ்கிறேன். என் உடல் உங்களை பசியிலிருந்து காக்க உதவுமானால், அதைவிட மகிழ்ச்சி எனக்கு வேறு இல்லை.” முனிவர் மெதுவாக தெளிவான பார்வையுடன் முயலை நோக்கி, “உன் மனம் தூய்மையானது. உன் தயாள மனதுக்கு நான் ஆசீர்வதிக்க விரும்புகிறேன்,” என்றார். அடுத்த கணம், முனிவர் தன் உண்மை வடிவத்தை எடுத்தார். அவர் எந்த சாதாரண மனிதரும் அல்ல. அவர் தெய்வம், இந்திரன். இந்திரன், தன் பிரகாசமான வடிவத்தில், முயலுக்கு அருகில் வந்து கூறினார், “உன் தியாகம், உன் அன்பும் இந்த உலகிற்கு ஒரு பாடமாக அமையும். இனி, நீ எப்போதும் புகழ் பெறுவாய்.” அவரது ஆசீர்வாதத்தால், முயலின் உருவம் விண்மீனாக மாறியது. அந்த நாளிலிருந்து, மாதம் முழுவதும் நிலவில் ஒரு முயலின் உருவம் தென்படுகிறது. அந்த முயல் ஆனந்தனின் தியாகம் இன்று வரை உலகம் அறிந்து வருகிறதாம். உலகில் எங்கும் ஒருவர் பிறர் நலனுக்காக தன்னையே அர்ப்பணிக்கும்போதெல்லாம், அந்த முயலின் தியாகம் நினைவில் கொள்ளப்பட்டு வருகிறது. முயலின் நண்பர்களும், காட்டிலுள்ள மற்ற உயிர்களும், ஆனந்தனின் தியாகத்தை பெருமையாக நினைத்து வாழ்ந்தனர். காட்டில் மீண்டும் பசிப்பற்று குறைந்தது. வானில் நம் நிலவை பார்த்தால், அந்த முயல் ஆனந்தன் மகிழ்ச்சியுடன் சிரிப்பது போல தெரியும். இந்தக் கதையின் முடிவில், நம்மை சுற்றியுள்ள உயிர்களின் நலனுக்காக நாம் செய்யும் சிறு தியாகமும், உலகில் பெரிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்த முடியும் என்பதை அனைவரும் உணர்ந்தனர்.