மருதாணியின் மணமும், பாலையும் மணக்கும் ரஜஸ்தானின் பாலைவனப் பகுதிகளுக்கு நடுவில், பாபுஜி என அழைக்கப்பட்ட வீரர் வாழ்ந்தார். அவரை ரஜஸ்தானிய மக்கள், லட்சுமணனின் அவதாரமாக மதித்து, தங்கள் பாதுகாவலராக போற்றி வந்தனர். பாபுஜியின் வரலாற்றில், அவர் எடுத்துப் பேசிய வாக்குறுதி ஒன்று, இந்தக் கதையின் மையமாகும். ஒரு நாள், பாபுஜி தனது குடும்பத்துடன் சந்தோஷமாக வாழ்ந்துகொண்டிருந்தார். அந்த ஊரில் எல்லா மக்கள், பசுக்களை வளர்த்து, அந்த பசுக்களை தங்கள் குடும்ப உறுப்பினர்களாக கருதினார்கள். பசுக்களைத் தாக்கும் கொள்ளையர்களும், வனாந்திர விலங்குகளும் பரவலாக இருந்ததால், மக்கள் அச்சத்தில் வாழ்ந்தனர். அந்த சமயம், பாபுஜியின் மனம் மிகவும் வலுவாக இருந்தது. ஒரு நாள், ஊருக்குள் ஒரு வயதான பெண் வந்தாள். அவள் கண்களில் துயரம் இருந்தது. “பாபுஜி! என் பசுக்களை கொள்ளையர்கள் கொள்ளை எடுத்துச் சென்றனர். என் வாழ்க்கையே அந்த பசுக்கள்தான்,” என்று அழுதாள். பாபுஜி அவளது துயரத்தை கவனித்தார். அவர், “நான் என் உயிரை தர தயார். இனி இந்த நாட்டில் எவரும் பசுக்களைத் தொட்டால், அது என்னைத் தொட்டாற்போல். என் வாழ்நாளில் பசுக்களை நான் பாதுகாப்பேன்,” என்று வாக்குறுதி அளித்தார். அந்த நாள் முதல், பாபுஜி தன் கருப்பு குதிரை - கேசர் கலாமி - உடன் எல்லா பசுக்களையும் கவனிக்கத் தொடங்கினார். கேசர் கலாமி என்பது சாதாரண குதிரை அல்ல. அது பாபுஜிக்கு மரபாக வந்த, வீரம் நிறைந்த ஒரு குதிரை. இரவு நேரங்களில் கூட, பாபுஜியும் கேசர் கலாமியும் ஊரைக் காவலில் திரிந்தார்கள். ஒரு இரவு, ஊரின் எல்லையில் இருந்து கூச்சல் கேட்டது. “திருடர்கள் வந்துவிட்டார்கள்! பசுக்களை இழுக்கிறார்கள்!” என்ற சத்தம். பாபுஜி, கேசர் கலாமியின் மீது ஏறி, அதன் மீது தனது வாளையும் எடுத்துக் கொண்டு, அந்த இடத்திற்குத் துரிதமாக சென்றார். திருடர்கள் பலர் இருந்தனர். அவர்கள் கையில் ஆயுதங்கள். ஆனால் பாபுஜி அஞ்சவில்லை. பாபுஜி, “இங்கு பசுக்களைத் தங்கிட முடியாது! இந்த பூமியில் நான் இருக்கும்போது, பசுக்களுக்கு குறி செய்வது யாரும் முடியாது,” என்று உறுதி கூறினார். திருடர்கள் சிரித்தனர். ஆனால் பாபுஜி கைகொடுத்த வாக்குறுதி அவருக்கு அதிக வலிமை அளித்தது. போராட்டம் ஆற்றலுடன் நடந்தது. பாபுஜி, தனது வாள் மற்றும் வீரமுள்ள கேசர் கலாமியின் வேகத்திலும், திருடர்களை ஒரு பக்கமாக ஓட்டினார். அந்த குதிரையின் கால் ஓசை, பாலைவனத்தில் முழங்கியது. பாபுஜி ஒருவராக இருந்தாலும், திருடர்கள் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருந்தாலும், அவரது மனசாட்சி மற்றும் வேகம், அவரை வெற்றிக் கோட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றது. பகலில், மக்கள் அங்கு வந்து பார்த்தனர். பசுக்கள் மீண்டும் திரும்பியிருந்தன. திருடர்கள் ஓடிப்போயிருந்தனர். பாபுஜி, தனது குதிரையை தழுவி, “நாம் வாக்குறுதியை காப்பாற்றினோம்,” என்று சொன்னார். ஊர் மக்கள் பாபுஜியை கரங்களில் தூக்கி கொண்டாடினர். “நீங்கள் நம் உயிர். நம் பசுக்களின் பாதுகாவலர்!” என்று பாடினர். பேரரசன் கூட பாபுஜி மீது பெருமையை கொண்டார். அந்த நாள் முதல், பாபுஜியின் வீரமும், கேசர் கலாமியின் விசித்திரமும், எல்லா கிராமங்களிலும் பாடப்பாடி சொல்லப்பட்டன. விழாக்களில், கல்யாணங்களில், குழந்தைகள் பிறக்கும் பொழுதிலும், பாபுஜியின் அவதாரத்தை நினைத்து, மக்கள் அவரை வணங்கி வந்தனர். இன்னும் இன்று, ரஜஸ்தானின் பாலைவனத்தில் பசுக்கள் மேயும் ஒலியோடு, பாபுஜி மற்றும் கேசர் கலாமியின் கதைகள் காற்றில் பரவுகின்றன. அந்த வீரத்தின் நினைவாக, பாபுஜி மக்களின் மனங்களில் என்றும் வாழ்கிறார்.