ஒரு முருங்கை மரத்தின் கிளையில் குயிலொன்று வசிக்கிறாள். அவள் சிறியவள், ஆனால் தைரியமுள்ளவள். அந்தக் காடு பறவைகளால் நிரம்பி இருந்தது. எல்லா காலை, குயில் தன் மைதிரை வாசிக்கிறாள், பசியைத் தவிர்க்க சிறிய பூச்சிகளை எடுத்து உண்கிறது. ஒரு நாள், வானத்தில் பறக்கும் புள்ளி, ஒரு பெரிய பறவை, தனது கூரிய கண்களில் இக்குயிலை கண்டு பிடித்தது. புள்ளி தன் காதலுடன் பறந்து, ‘இந்தச் சிறு பறவை என் உணவாகும்,’ என்று எண்ணிக்கொண்டது. மாலை நேரம் வந்தது. குயில் தன் பழக்கப்படி மரத்திலிருந்து கீழே இறங்கி சிறு விதைகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தாள். அப்போது, தூரத்தில் புள்ளியின் நிழலைக் குயில் கவனித்தாள். அவள் உடனே பத்து போய், அருகிலுள்ள இரண்டு பெரிய கிளைகளுக்குள் புகுந்தாள். புள்ளி கீழே இறங்கியது. அதன் கண்கள் குயிலைத் தேடின. ‘ஏய் சிறு பறவையே! வெளியே வா! உன்னை பிடிக்க எனக்கு எவ்வளவு நேரம் ஆகும் தெரியுமா?’ என புள்ளி கூவி அழைத்தது. குயில் அமைதியாக இருந்தாள். அவள் சூழலை நன்கு தெரிந்தவள். அந்தக் கிளைகள் இடையே, பெரிய பறவையால் நுழைய முடியாது என்பதையும், தன் சிறிய உடல் அந்த இடத்தில் நன்றாக மறைவதாகவும் அவள் அறிவாள். ‘நீ இங்கு வர முடியாது’ என்று குயில் மெதுவாக சிரித்தாள். ‘நீ பொறுமையுடன் காத்திருக்கலாம், ஆனால் இந்த இடத்தில் உன்னை ஏமாற்றி விடுவேன்.’ புள்ளி கோபமாகி, தன் கூரிய நகங்களால் கிளைகளைப் பிளக்க முயன்றது. ஆனால் கிளைகள் பலமாக இருந்தன. அதற்கு அருகில் செல்ல முடியவில்லை. ‘நீ துண்டு!’ என புள்ளி கூவி, வலுவாக இறங்க முயற்சி செய்தது. ஆனால், குயிலின் சொந்த நிலத்திலேயே அவள் திறமையாக மறைந்திருந்தாள். புள்ளி சிறிது நேரம் காத்திருத்து, தளர்ச்சியுடன் பறந்து சென்றது. அந்த இரவு, புள்ளி தன் கூட்டிற்கு சென்றதும், கோபமாக சிந்தித்தது. ‘நான் வலிமை வாய்ந்தவன்; ஆனால் அந்தச் சிறிய குயிலைப் பிடிக்க முடியவில்லை. ஏன்?’ அடுத்த நாள், புள்ளி மீண்டும் குயிலை நோக்கி வந்தது. இப்போது அவள் வெளியில் இருந்தாள். புள்ளி விரைந்து பறந்தது. ஆனால், குயில் தன் நிலையை எப்போதும் கவனித்தாள். அவள் தன் மரக் கிளைக்கு விரைந்து ஓடி மறைந்தாள். புள்ளி பின் தொடர்ந்தது. ஆனால் மீண்டும் கிளைகளுக்குள் நுழைய முடியவில்லை. வெளியே காத்திருந்தது. குயில் உள்ளே இருந்து, ‘நீ என் நிலத்தில் எனக்கு வெல்ல முடியாது,’ என்று நம்பிக்கையுடன் கூறினாள். ‘நீ துணிந்த பறவை, ஆனால், தன் இடத்தை விட்டு வெளியே வந்தால் என்ன ஆகும்?’ என்று புள்ளி குயிலை சோதிக்க நினைத்தது. ஒரு நாள், குயில் மற்றொரு காடிற்கு சென்றாள். அந்த இடம் அவளுக்குத் தெரியாதது. அங்கு எத்தனையோ புதிய பறவைகள் இருந்தன. குயில் சிறிது நேரம் அப்புறம் உலவிக்கொண்டிருந்தாள். அதே சமயம், புள்ளியும் அங்கே வந்தது. இந்த முறை, குயில் மறைவதற்குத் தகுந்த இடம் இல்லை. புள்ளி விரைந்து, தன் கூரிய நகங்களால் குயிலைப் பிடித்துவிட்டது. அப்போது, குயிலுக்கு உணர்வு வந்தது. ‘நான் எனது சொந்த நிலத்தில் இருந்தால், பாதுகாப்பாக இருந்திருப்பேன். ஆனால், இந்த புதிய சூழலை அறியாமல் வந்ததால், ஆபத்தை எதிர்கொண்டேன்.’ இந்தக் கதையின் முடிவில், புள்ளி தனது வலிமையால் வெற்றி பெற்றது. ஆனால், குயிலைத் தொடக்கத்தில் தனது நிலத்தில் வெல்ல முடியவில்லை. இதன் மூலம் நாம் என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை உங்களுக்குத் தெளிவாக எடுத்துக் காட்ட விரும்புகிறேன். பகுத்தறிவும், சூழலையும் அறிந்து செயல்பட வேண்டும். தன் சொந்த

ஒரு முருங்கை மரத்தின் கிளையில் குயிலொன்று வசிக்கிறாள். அவள் சிறியவள், ஆனால் தைரியமுள்ளவள். அந்தக் காடு பறவைகளால் நிரம்பி இருந்தது. எல்லா காலை, குயில் தன் மைதிரை வாசிக்கிறாள், பசியைத் தவிர்க்க சிறிய பூச்சிகளை எடுத்து உண்கிறது. ஒரு நாள், வானத்தில் பறக்கும் புள்ளி, ஒரு பெரிய பறவை, தனது கூரிய கண்களில் இக்குயிலை கண்டு பிடித்தது. புள்ளி தன் காதலுடன் பறந்து, ‘இந்தச் சிறு பறவை என் உணவாகும்,’ என்று எண்ணிக்கொண்டது. மாலை நேரம் வந்தது. குயில் தன் பழக்கப்படி மரத்திலிருந்து கீழே இறங்கி சிறு விதைகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தாள். அப்போது, தூரத்தில் புள்ளியின் நிழலைக் குயில் கவனித்தாள். அவள் உடனே பத்து போய், அருகிலுள்ள இரண்டு பெரிய கிளைகளுக்குள் புகுந்தாள். புள்ளி கீழே இறங்கியது. அதன் கண்கள் குயிலைத் தேடின. ‘ஏய் சிறு பறவையே! வெளியே வா! உன்னை பிடிக்க எனக்கு எவ்வளவு நேரம் ஆகும் தெரியுமா?’ என புள்ளி கூவி அழைத்தது. குயில் அமைதியாக இருந்தாள். அவள் சூழலை நன்கு தெரிந்தவள். அந்தக் கிளைகள் இடையே, பெரிய பறவையால் நுழைய முடியாது என்பதையும், தன் சிறிய உடல் அந்த இடத்தில் நன்றாக மறைவதாகவும் அவள் அறிவாள். ‘நீ இங்கு வர முடியாது’ என்று குயில் மெதுவாக சிரித்தாள். ‘நீ பொறுமையுடன் காத்திருக்கலாம், ஆனால் இந்த இடத்தில் உன்னை ஏமாற்றி விடுவேன்.’ புள்ளி கோபமாகி, தன் கூரிய நகங்களால் கிளைகளைப் பிளக்க முயன்றது. ஆனால் கிளைகள் பலமாக இருந்தன. அதற்கு அருகில் செல்ல முடியவில்லை. ‘நீ துண்டு!’ என புள்ளி கூவி, வலுவாக இறங்க முயற்சி செய்தது. ஆனால், குயிலின் சொந்த நிலத்திலேயே அவள் திறமையாக மறைந்திருந்தாள். புள்ளி சிறிது நேரம் காத்திருத்து, தளர்ச்சியுடன் பறந்து சென்றது. அந்த இரவு, புள்ளி தன் கூட்டிற்கு சென்றதும், கோபமாக சிந்தித்தது. ‘நான் வலிமை வாய்ந்தவன்; ஆனால் அந்தச் சிறிய குயிலைப் பிடிக்க முடியவில்லை. ஏன்?’ அடுத்த நாள், புள்ளி மீண்டும் குயிலை நோக்கி வந்தது. இப்போது அவள் வெளியில் இருந்தாள். புள்ளி விரைந்து பறந்தது. ஆனால், குயில் தன் நிலையை எப்போதும் கவனித்தாள். அவள் தன் மரக் கிளைக்கு விரைந்து ஓடி மறைந்தாள். புள்ளி பின் தொடர்ந்தது. ஆனால் மீண்டும் கிளைகளுக்குள் நுழைய முடியவில்லை. வெளியே காத்திருந்தது. குயில் உள்ளே இருந்து, ‘நீ என் நிலத்தில் எனக்கு வெல்ல முடியாது,’ என்று நம்பிக்கையுடன் கூறினாள். ‘நீ துணிந்த பறவை, ஆனால், தன் இடத்தை விட்டு வெளியே வந்தால் என்ன ஆகும்?’ என்று புள்ளி குயிலை சோதிக்க நினைத்தது. ஒரு நாள், குயில் மற்றொரு காடிற்கு சென்றாள். அந்த இடம் அவளுக்குத் தெரியாதது. அங்கு எத்தனையோ புதிய பறவைகள் இருந்தன. குயில் சிறிது நேரம் அப்புறம் உலவிக்கொண்டிருந்தாள். அதே சமயம், புள்ளியும் அங்கே வந்தது. இந்த முறை, குயில் மறைவதற்குத் தகுந்த இடம் இல்லை. புள்ளி விரைந்து, தன் கூரிய நகங்களால் குயிலைப் பிடித்துவிட்டது. அப்போது, குயிலுக்கு உணர்வு வந்தது. ‘நான் எனது சொந்த நிலத்தில் இருந்தால், பாதுகாப்பாக இருந்திருப்பேன். ஆனால், இந்த புதிய சூழலை அறியாமல் வந்ததால், ஆபத்தை எதிர்கொண்டேன்.’ இந்தக் கதையின் முடிவில், புள்ளி தனது வலிமையால் வெற்றி பெற்றது. ஆனால், குயிலைத் தொடக்கத்தில் தனது நிலத்தில் வெல்ல முடியவில்லை. இதன் மூலம் நாம் என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை உங்களுக்குத் தெளிவாக எடுத்துக் காட்ட விரும்புகிறேன். பகுத்தறிவும், சூழலையும் அறிந்து செயல்பட வேண்டும். தன் சொந்த