खूप वर्षांपूर्वी, हिरव्यागार जंगलाच्या मधोमध एक अद्भुत सुवर्ण हरिण राहत होता. त्याच्या अंगावर सोन्यासारखी झळाळती कातडी होती, आणि त्याचे डोळे दयाळू व तेजस्वी होते. तो केवळ आपल्या सौंदर्यासाठीच नव्हे, तर त्याच्या करुणामय हृदयासाठीही प्रसिद्ध होता. सर्व हरणे, ससे, आणि जंगलातील पक्षी त्याला आपला राजा मानत आणि त्याच्याकडे सल्लासाठी व संरक्षणासाठी येत. एक दिवस, राजा सुवर्ण हरिण एका नाजूक व गरोदर हरिणीच्या जवळ आला. ती घाबरलेली व थकलेली दिसत होती. "राजा, माझी मदत करा," ती अश्रू ढाळत म्हणाली, "माणसांनी जंगलात शिकार सुरू केली आहे आणि माझ्या पोटातील बाळासाठी मी अत्यंत भयभीत आहे." राजा सुवर्ण हरिणाने तिच्या डोक्यावर हलकेच आपला नाक स्पर्श केला. "भीऊ नकोस, बहिण. मी तुझी सुटका करण्याचा प्रयत्न करेन," तो प्रेमळ स्वरात म्हणाला. सर्व हरणांनी आपापल्या कुटुंबाच्या सुरक्षेसाठी मोक्याची जागा शोधली. पण शिकार्‍यांनी जाळे लावले होते. त्या दिवशी राजवाड्यातील मानव राजा आपल्या सैनिकांबरोबर जंगलात शिकार करण्यासाठी आला. त्याच्या मनात जंगलावर राज्य करण्याची व प्रत्येक प्राणी त्याच्या आधीन असावा अशी महत्त्वाकांक्षा होती. "आज आपण काहीतरी दुर्मीळ प्राणी पकडला पाहिजे," तो आपल्या सहाय्यकाला म्हणाला. तेवढ्यात, सुवर्ण हरिणाचा राजा स्वतः जाळ्यात अडकलेला दिसला. त्याची सोन्यासारखी कातडी सूर्याच्या प्रकाशात चमकत होती, आणि त्याचा शांत व आत्मविश्वासू चेहरा राजाला आश्चर्यचकित करू लागला. "हा हरिण इतका सुंदर आणि अद्वितीय आहे! त्याची कातडी माझ्या दरबारात शोभेल," राजा म्हणाला. सैनिकांनी सुवर्ण हरिणाला पकडायला सुरुवात केली. तेव्हा, गरोदर हरिणीने धाडस करून राजाच्या पायाशी जाऊन विनंती केली, "महाराज, कृपा करा, मला आणि माझ्या पोटातील बाळाला सोडून द्या. माझं अजून बाळ जन्माला आलेलं नाही. आपली दया माझ्या पिल्लासाठी आयुष्य ठरेल." राजा थोडा गोंधळला. पण त्याने उत्तर दिले, "तुला सोडले तर कोणी तरी दुसरा प्राणी पाहिजे शिकार म्हणून." तेव्हाच, सुवर्ण हरिणाचा राजा पुढे आला आणि खाली मान घालून म्हणाला, "महाराज, कृपा करून माझे प्राण घ्या आणि या गरोदर हरिणीला सोडून द्या. माझा बलिदान तिच्या बाळासाठी होईल तर मला आनंदच आहे." मानव राजा स्तब्ध झाला. त्याने कधीही असा परोपकारी व निःस्वार्थ प्राणी पाहिला नव्हता. त्याला आश्चर्य वाटले आणि थोडे अपराधीपणाही वाटले. "तू आपला जीव दुसऱ्यासाठी द्यायला तयार आहेस?" राजा विचारतो. सुवर्ण हरिणाचा राजा शांतपणे म्हणाला, "जगात जिवाचे मोल आहे, महाराज. एक बाळ जन्माला येणार आहे. माझ्या मरणाने तिच्या बाळाला जगायला मिळेल, तर मला आनंदच आहे." राजाच्या डोळ्यात पाणी आले. त्याने आपल्या सैनिकांकडे पाहिले आणि आदेश दिला, "सर्व जाळे काढा. या सुवर्ण हरिणाचा आणि सर्व जंगलातील प्राण्यांचा जीव माझ्या राज्यात सुरक्षित राहील." सारे सैनिक जाळे काढू लागले. गरोदर हरिणी आनंदाने सुवर्ण हरिण राजाकडे पाहते, "तुमच्या कृपेमुळे माझं बाळ सुरक्षित राहील, राजा. तुमचं उपकार कधीच विसरणार नाही." राजा सुवर्ण हरिणाने स्मितहास्याने उत्तर दिले, "माझं कर्तव्यच आहे, बहिण." मानव राजा जंगलातून परतला, परंतु त्याचा हृदय बदललेला होता. त्याने आपल्या संपूर्ण राज्यात हुकूम दिला की कोणत्याही हरणाची किंवा जंगलातील प्राण्यांची शिकार करायची नाही. काही महिन्यांनी, गरोदर हरिणीने एक गोंडस पिल्लाला जन्म दिला. ती आणि तिचं बाळ सुरक्षित

खूप वर्षांपूर्वी, हिरव्यागार जंगलाच्या मधोमध एक अद्भुत सुवर्ण हरिण राहत होता. त्याच्या अंगावर सोन्यासारखी झळाळती कातडी होती, आणि त्याचे डोळे दयाळू व तेजस्वी होते. तो केवळ आपल्या सौंदर्यासाठीच नव्हे, तर त्याच्या करुणामय हृदयासाठीही प्रसिद्ध होता. सर्व हरणे, ससे, आणि जंगलातील पक्षी त्याला आपला राजा मानत आणि त्याच्याकडे सल्लासाठी व संरक्षणासाठी येत. एक दिवस, राजा सुवर्ण हरिण एका नाजूक व गरोदर हरिणीच्या जवळ आला. ती घाबरलेली व थकलेली दिसत होती. "राजा, माझी मदत करा," ती अश्रू ढाळत म्हणाली, "माणसांनी जंगलात शिकार सुरू केली आहे आणि माझ्या पोटातील बाळासाठी मी अत्यंत भयभीत आहे." राजा सुवर्ण हरिणाने तिच्या डोक्यावर हलकेच आपला नाक स्पर्श केला. "भीऊ नकोस, बहिण. मी तुझी सुटका करण्याचा प्रयत्न करेन," तो प्रेमळ स्वरात म्हणाला. सर्व हरणांनी आपापल्या कुटुंबाच्या सुरक्षेसाठी मोक्याची जागा शोधली. पण शिकार्‍यांनी जाळे लावले होते. त्या दिवशी राजवाड्यातील मानव राजा आपल्या सैनिकांबरोबर जंगलात शिकार करण्यासाठी आला. त्याच्या मनात जंगलावर राज्य करण्याची व प्रत्येक प्राणी त्याच्या आधीन असावा अशी महत्त्वाकांक्षा होती. "आज आपण काहीतरी दुर्मीळ प्राणी पकडला पाहिजे," तो आपल्या सहाय्यकाला म्हणाला. तेवढ्यात, सुवर्ण हरिणाचा राजा स्वतः जाळ्यात अडकलेला दिसला. त्याची सोन्यासारखी कातडी सूर्याच्या प्रकाशात चमकत होती, आणि त्याचा शांत व आत्मविश्वासू चेहरा राजाला आश्चर्यचकित करू लागला. "हा हरिण इतका सुंदर आणि अद्वितीय आहे! त्याची कातडी माझ्या दरबारात शोभेल," राजा म्हणाला. सैनिकांनी सुवर्ण हरिणाला पकडायला सुरुवात केली. तेव्हा, गरोदर हरिणीने धाडस करून राजाच्या पायाशी जाऊन विनंती केली, "महाराज, कृपा करा, मला आणि माझ्या पोटातील बाळाला सोडून द्या. माझं अजून बाळ जन्माला आलेलं नाही. आपली दया माझ्या पिल्लासाठी आयुष्य ठरेल." राजा थोडा गोंधळला. पण त्याने उत्तर दिले, "तुला सोडले तर कोणी तरी दुसरा प्राणी पाहिजे शिकार म्हणून." तेव्हाच, सुवर्ण हरिणाचा राजा पुढे आला आणि खाली मान घालून म्हणाला, "महाराज, कृपा करून माझे प्राण घ्या आणि या गरोदर हरिणीला सोडून द्या. माझा बलिदान तिच्या बाळासाठी होईल तर मला आनंदच आहे." मानव राजा स्तब्ध झाला. त्याने कधीही असा परोपकारी व निःस्वार्थ प्राणी पाहिला नव्हता. त्याला आश्चर्य वाटले आणि थोडे अपराधीपणाही वाटले. "तू आपला जीव दुसऱ्यासाठी द्यायला तयार आहेस?" राजा विचारतो. सुवर्ण हरिणाचा राजा शांतपणे म्हणाला, "जगात जिवाचे मोल आहे, महाराज. एक बाळ जन्माला येणार आहे. माझ्या मरणाने तिच्या बाळाला जगायला मिळेल, तर मला आनंदच आहे." राजाच्या डोळ्यात पाणी आले. त्याने आपल्या सैनिकांकडे पाहिले आणि आदेश दिला, "सर्व जाळे काढा. या सुवर्ण हरिणाचा आणि सर्व जंगलातील प्राण्यांचा जीव माझ्या राज्यात सुरक्षित राहील." सारे सैनिक जाळे काढू लागले. गरोदर हरिणी आनंदाने सुवर्ण हरिण राजाकडे पाहते, "तुमच्या कृपेमुळे माझं बाळ सुरक्षित राहील, राजा. तुमचं उपकार कधीच विसरणार नाही." राजा सुवर्ण हरिणाने स्मितहास्याने उत्तर दिले, "माझं कर्तव्यच आहे, बहिण." मानव राजा जंगलातून परतला, परंतु त्याचा हृदय बदललेला होता. त्याने आपल्या संपूर्ण राज्यात हुकूम दिला की कोणत्याही हरणाची किंवा जंगलातील प्राण्यांची शिकार करायची नाही. काही महिन्यांनी, गरोदर हरिणीने एक गोंडस पिल्लाला जन्म दिला. ती आणि तिचं बाळ सुरक्षित