अरण्यात एक सिंह राज्य करत होता. तो प्रचंड बलवान आणि धाडसी, पण त्याच्या दरबारात नेहमी सल्लागार म्हणून एक कोल्हा, एक चित्ता आणि एक कावळा राहत असत. या तिघांच्या मदतीने सिंह नेहमी शिकार करत असे आणि त्याच्या दरबारात सगळ्यांना वाटत असे की सिंह न्यायी आणि दयाळू आहे. एका दिवशी, ते सर्व शिकारीसाठी गेले. त्यांनी एक प्रचंड उंट रस्त्यात जखमी अवस्थेत पाहिला. उंट थकला होता आणि त्याला पाणी किंवा अन्न कुठेच मिळाले नव्हते. सिंहाने त्याला विचारले, “तू कोण आहेस? आणि इथं एकटा कसा काय आलास?” उंटाने कातर आवाजात उत्तर दिलं, “माझा मालक एका व्यापारी टोळीत होता. त्या टोळीपासून मी हरवून गेलो आणि रस्त्यात पायाला दुखापत झाली. आता मी भुकेने आणि तहानेने त्रस्त आहे.” सिंहाला उंटाची परिस्थिती पाहून दया आली. त्याने आपल्या सल्लागारांकडे पाहिलं आणि म्हणाला, “हा उंट आपल्याकडे राहील. तो आपला पाहुणा आहे. कोणीही त्याला इजा करणार नाही.” दरबारातील सर्व सदस्य मान डोलावतात आणि उंटाला आसरा देतात. काही दिवस आनंदात गेले. उंट सिंहाच्या दरबारात शांतपणे राहत असे. सिंह आणि त्याचे सल्लागार रोज शिकार करत आणि उंटासही त्यातला वाटा दिला जाई. पण एक दिवस सिंह गंभीर जखमी झाला. त्याला शिकार करता येईना आणि सर्वांना उपासमारीची भीती वाटू लागली. कोल्हा, चित्ता आणि कावळा चिंतेत पडले. एकमेकांकडे बघून कोल्हा कुजबुजला, “आपण सर्वजण उपाशी मरू, पण उंट मात्र निवांत आहे. सिंहा, शिकार नाही मिळाली तर आपण काय करणार?” सिंह विचारात पडला. त्याच्या दरबारातील सर्व सदस्य उपाशी होते, पण त्याने उंटाला संरक्षण देण्याचा शब्द दिला होता. कोल्ह्याला एक कपटी युक्ती सुचली. त्याने उंटाचे लक्ष वेधून घेतले आणि हळू आवाजात म्हणाला, “मित्रा, तू सिंहाचा अतिशय विश्वासू आहेस. सिंह आणि त्याचे सल्लागार उपाशी आहेत. तू त्यांना स्वतःला अर्पण का करू नये?” उंट मनातून चांगला आणि साधा होता. त्याने विचार केला, “जर माझ्या जीवाने सिंह आणि त्याचे मित्र वाचतील, तर ते योग्यच.” तो सिंहासमोर गेला आणि म्हणाला, “माझ्या प्राण्यांनो, तुम्ही माझ्यावर खूप उपकार केलेत. मी स्वतःला तुमच्यासाठी अर्पण करतो. माझे मांस खा आणि जगवा.” सिंह प्रथम नकार देतो, “तू आपला पाहुणा आहेस. मी तुला वचन दिलं आहे, मी तुझ्यावर कधीच अन्याय करणार नाही.” पण कोल्हा, कावळा आणि चित्ता लगेच म्हणतात, “महाराज, उंट तुमच्यावर प्रेमाने आपले प्राण देतोय. त्याचा सन्मान करा.” सिंह शेवटी तयार होतो आणि उंटाचा बळी घेतो. उंटाचा शेवट झाला, पण दरबारातील सल्लागार मात्र खूष झाले. त्यांनी आपल्या कपटी बुद्धीने सिंहाला आपल्या हातात ठेवले आणि आपली भूक भागवली. सिंहाला नंतर जाणवले की त्याच्या सल्लागारांनीच त्याला चुकीच्या मार्गावर नेले. त्याने विचार केला, “मी ज्याला वचन दिलं, त्याच्याशी मी न्याय केला नाही. हा माझा मोठा दोष आहे.” या गोष्टीतून आपल्याला शिकायला मिळतं की, कपटी आणि स्वार्थी माणसांवर कधीच विश्वास ठेवू नये. आपण ज्याच्यावर विश्वास ठेवतो, त्या व्यक्तीच आपल्याला धोका देऊ शकतात. मूल: कपटी लोकांच्या सल्ल्यावर कधीच विश्वास ठेवू नये आणि ज्यांनी आपल्यावर उपकार केलेत, त्यांच्याशी नेहमीच प्रामाणिक वागावं.

अरण्यात एक सिंह राज्य करत होता. तो प्रचंड बलवान आणि धाडसी, पण त्याच्या दरबारात नेहमी सल्लागार म्हणून एक कोल्हा, एक चित्ता आणि एक कावळा राहत असत. या तिघांच्या मदतीने सिंह नेहमी शिकार करत असे आणि त्याच्या दरबारात सगळ्यांना वाटत असे की सिंह न्यायी आणि दयाळू आहे. एका दिवशी, ते सर्व शिकारीसाठी गेले. त्यांनी एक प्रचंड उंट रस्त्यात जखमी अवस्थेत पाहिला. उंट थकला होता आणि त्याला पाणी किंवा अन्न कुठेच मिळाले नव्हते. सिंहाने त्याला विचारले, “तू कोण आहेस? आणि इथं एकटा कसा काय आलास?” उंटाने कातर आवाजात उत्तर दिलं, “माझा मालक एका व्यापारी टोळीत होता. त्या टोळीपासून मी हरवून गेलो आणि रस्त्यात पायाला दुखापत झाली. आता मी भुकेने आणि तहानेने त्रस्त आहे.” सिंहाला उंटाची परिस्थिती पाहून दया आली. त्याने आपल्या सल्लागारांकडे पाहिलं आणि म्हणाला, “हा उंट आपल्याकडे राहील. तो आपला पाहुणा आहे. कोणीही त्याला इजा करणार नाही.” दरबारातील सर्व सदस्य मान डोलावतात आणि उंटाला आसरा देतात. काही दिवस आनंदात गेले. उंट सिंहाच्या दरबारात शांतपणे राहत असे. सिंह आणि त्याचे सल्लागार रोज शिकार करत आणि उंटासही त्यातला वाटा दिला जाई. पण एक दिवस सिंह गंभीर जखमी झाला. त्याला शिकार करता येईना आणि सर्वांना उपासमारीची भीती वाटू लागली. कोल्हा, चित्ता आणि कावळा चिंतेत पडले. एकमेकांकडे बघून कोल्हा कुजबुजला, “आपण सर्वजण उपाशी मरू, पण उंट मात्र निवांत आहे. सिंहा, शिकार नाही मिळाली तर आपण काय करणार?” सिंह विचारात पडला. त्याच्या दरबारातील सर्व सदस्य उपाशी होते, पण त्याने उंटाला संरक्षण देण्याचा शब्द दिला होता. कोल्ह्याला एक कपटी युक्ती सुचली. त्याने उंटाचे लक्ष वेधून घेतले आणि हळू आवाजात म्हणाला, “मित्रा, तू सिंहाचा अतिशय विश्वासू आहेस. सिंह आणि त्याचे सल्लागार उपाशी आहेत. तू त्यांना स्वतःला अर्पण का करू नये?” उंट मनातून चांगला आणि साधा होता. त्याने विचार केला, “जर माझ्या जीवाने सिंह आणि त्याचे मित्र वाचतील, तर ते योग्यच.” तो सिंहासमोर गेला आणि म्हणाला, “माझ्या प्राण्यांनो, तुम्ही माझ्यावर खूप उपकार केलेत. मी स्वतःला तुमच्यासाठी अर्पण करतो. माझे मांस खा आणि जगवा.” सिंह प्रथम नकार देतो, “तू आपला पाहुणा आहेस. मी तुला वचन दिलं आहे, मी तुझ्यावर कधीच अन्याय करणार नाही.” पण कोल्हा, कावळा आणि चित्ता लगेच म्हणतात, “महाराज, उंट तुमच्यावर प्रेमाने आपले प्राण देतोय. त्याचा सन्मान करा.” सिंह शेवटी तयार होतो आणि उंटाचा बळी घेतो. उंटाचा शेवट झाला, पण दरबारातील सल्लागार मात्र खूष झाले. त्यांनी आपल्या कपटी बुद्धीने सिंहाला आपल्या हातात ठेवले आणि आपली भूक भागवली. सिंहाला नंतर जाणवले की त्याच्या सल्लागारांनीच त्याला चुकीच्या मार्गावर नेले. त्याने विचार केला, “मी ज्याला वचन दिलं, त्याच्याशी मी न्याय केला नाही. हा माझा मोठा दोष आहे.” या गोष्टीतून आपल्याला शिकायला मिळतं की, कपटी आणि स्वार्थी माणसांवर कधीच विश्वास ठेवू नये. आपण ज्याच्यावर विश्वास ठेवतो, त्या व्यक्तीच आपल्याला धोका देऊ शकतात. मूल: कपटी लोकांच्या सल्ल्यावर कधीच विश्वास ठेवू नये आणि ज्यांनी आपल्यावर उपकार केलेत, त्यांच्याशी नेहमीच प्रामाणिक वागावं.