ஒரு சூடான பகலில், பஞ்சதந்திரக் காட்டில் மூன்று நண்பர்கள் சந்தித்தனர். அந்த மூன்று நண்பர்கள் யாரென்றால்—ஒரு கழுகு, ஒரு வண்டு, ஒரு பாம்பு. அவர்கள் மூவரும் வெவ்வேறு திசையிலிருந்து வந்தாலும், ஒரே இடத்தில் சந்திக்க நேர்ந்தது. அந்த இடத்தில் ஒரு பெரும் பழமையான மரம் நிறைந்திருந்தது. அதன் அடியில் சுகமாக நேசிக்கக்கூடிய நிழல் வீசியது. கழுகு அதன் கிளையில் உட்கார்ந்தது, பாம்பு அதன் அடியில் சுண்டிக்கொண்டு ஓய்வெடுத்தது, வண்டு அதன் பூவிலே தேன் சேகரித்தது. விலங்குகள் ஒருவருக்கொருவர் வணக்கம் கூறி பேசத் தொடங்கினர். "இந்த மரம் மிகவும் பழமையானது என்று நினைக்கிறேன்," என்று கழுகு கூறியது. "நான் இங்கே வந்தபோது கூட, இது ஏற்கனவே பெரும் மரமாக இருந்தது." பாம்பு சிரித்து, "நீ என்ன சொல்கிறாய், கழுகே! நான் என் சிறு வயதில் இந்த மரத்தின் கீழே விளையாடியிருக்கிறேன். அதற்குமேலும், என் பாட்டி சொன்னார், இம்மரம் அவர்களுக்கு இருந்தபோதும் பழையதாகவே இருந்தது," என்றது. வண்டு சொன்னது, "இல்லை! இந்த மரம் என் முன்னோர்களால் காணப்பட்டது. பல தலைமுறைகள் இதன் அருகே வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். நீங்களும், பாம்பும் பிறகு வந்தவர்கள்." இவ்வாறு மூவரும் வாதாடினர். யார் முதலில் வந்தார், யார் பெரியவர் என்ற விவாதம் பெரிதாக்கியது. அப்போது அருகில் இருந்த ஒரு பழைய முதுமை வாய்ந்த ஆமை வந்தது. "என்ன நடக்கிறது? ஏன் இவ்வளவு சத்தம்?" என்று ஆமை கேட்டது. மூன்று விலங்குகளும் தங்களின் கருத்துகளை சொன்னார்கள். ஆமை சிரித்து, "நீங்கள் மூவரும் உங்கள் வயதை வைத்து மரத்தின் வயதை மதிப்பீர்கள். ஆனால், நானோ இந்த மரம் விதையாக இருந்தபோது இங்கே வந்தேன்," என்றது. அவர்கள் ஆச்சரியத்தில் ஆமைவை பார்த்தனர். "முரசு அடித்த மரக் கிளைகள்," என்று ஆமை சொன்னது, "நான் சிறுமியாக இருந்தபோது, இந்த மரம் ஒரு சிறிய தாவரமாக இருந்தது. நாளடைவில் இது வளர்ந்து பெரிய மரமாக ஆனது. நீங்களோ, அந்த மரத்துக்கு பிறகு வந்தவர்கள்." அப்போது, மூன்று நண்பர்களும் நாணத்துடன் தலைகுனிந்தார்கள். திறந்த மனதுடன், கழுகு, பாம்பு, வண்டு ஆகியோர், "மன்னிக்கவும், முதல்வரே. உங்களைப் பற்றி நாங்கள் எண்ணவில்லை. பெரியோரை மதிக்க வேண்டும் என்பதையும் முதன்மையானவரை மரியாதை செய்ய வேண்டும் என்பதையும் இப்போது நன்றாக புரிந்துகொண்டோம்," என்று வினயமாகச் சொல்லினர். ஆமை மெதுவாகச் சிரித்தது. "ஒவ்வொரு மரமும், ஒவ்வொரு உயிரினமும், அதன் வயதிற்கும் அனுபவத்திற்கும் மதிப்பு இருக்க வேண்டும். எல்லோரும் ஒன்றாக வாழ்வதற்கு, ஒருவருக்கொருவர் மரியாதை அவசியம்," என்று கூறினது. பின்னர், மூவரும் ஆமையுடன் சேர்ந்து அந்த பழைய மரத்தின் கீழ் ஒற்றுமையாக நேரத்தை கழித்தனர். அவர்கள் இனிமேலும் ஒருவருக்கொருவர் மதிப்புடன் பழகத் துவங்கினர். இந்தக் கதையின் முடிவில், அனைத்து விலங்குகளும் உண்மையான நட்பும், பெரியோரை மதிப்பதும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை உணர்ந்தனர். மரத்தின் நிழலில் அமர்ந்தபோது, வண்டு கேட்டது, "ஆமையே! உங்கள் அனுபவங்கள் எங்களுக்குப் புது வெளிச்சம். இனி யாரையும் வயதுக்காக அல்லாமல், அனுபவத்திற்கும் அறிவிற்கும் மதிப்பு கொடுப்போம்." பாம்பு, "நாம் அனைத்தும் இந்த உலகில் ஒரு சிறிய பங்கு. ஒருவருக்கொருவர் மரியாதை கொடுக்கிறோம் என்றால் ஒருங்கிணைந்த வாழ்கை சாத்தியமாகும்," என்றது. கழுகும், "நாம் பழையவர்களை கேட்டு உணர்ந்ததும், நாம் செய்யும் தவறுகளையும் உணர முடியும். இப்போத onwards, நாம் நம்மை மீறி பேசமாட்டோம்," என்று உறுதியுடன் கூறியது. மூன்று விலங்குகளும் பழைய ஆமையிடம் நன்றி தெரிவித்தனர். அந்த

ஒரு சூடான பகலில், பஞ்சதந்திரக் காட்டில் மூன்று நண்பர்கள் சந்தித்தனர். அந்த மூன்று நண்பர்கள் யாரென்றால்—ஒரு கழுகு, ஒரு வண்டு, ஒரு பாம்பு. அவர்கள் மூவரும் வெவ்வேறு திசையிலிருந்து வந்தாலும், ஒரே இடத்தில் சந்திக்க நேர்ந்தது. அந்த இடத்தில் ஒரு பெரும் பழமையான மரம் நிறைந்திருந்தது. அதன் அடியில் சுகமாக நேசிக்கக்கூடிய நிழல் வீசியது. கழுகு அதன் கிளையில் உட்கார்ந்தது, பாம்பு அதன் அடியில் சுண்டிக்கொண்டு ஓய்வெடுத்தது, வண்டு அதன் பூவிலே தேன் சேகரித்தது. விலங்குகள் ஒருவருக்கொருவர் வணக்கம் கூறி பேசத் தொடங்கினர். "இந்த மரம் மிகவும் பழமையானது என்று நினைக்கிறேன்," என்று கழுகு கூறியது. "நான் இங்கே வந்தபோது கூட, இது ஏற்கனவே பெரும் மரமாக இருந்தது." பாம்பு சிரித்து, "நீ என்ன சொல்கிறாய், கழுகே! நான் என் சிறு வயதில் இந்த மரத்தின் கீழே விளையாடியிருக்கிறேன். அதற்குமேலும், என் பாட்டி சொன்னார், இம்மரம் அவர்களுக்கு இருந்தபோதும் பழையதாகவே இருந்தது," என்றது. வண்டு சொன்னது, "இல்லை! இந்த மரம் என் முன்னோர்களால் காணப்பட்டது. பல தலைமுறைகள் இதன் அருகே வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். நீங்களும், பாம்பும் பிறகு வந்தவர்கள்." இவ்வாறு மூவரும் வாதாடினர். யார் முதலில் வந்தார், யார் பெரியவர் என்ற விவாதம் பெரிதாக்கியது. அப்போது அருகில் இருந்த ஒரு பழைய முதுமை வாய்ந்த ஆமை வந்தது. "என்ன நடக்கிறது? ஏன் இவ்வளவு சத்தம்?" என்று ஆமை கேட்டது. மூன்று விலங்குகளும் தங்களின் கருத்துகளை சொன்னார்கள். ஆமை சிரித்து, "நீங்கள் மூவரும் உங்கள் வயதை வைத்து மரத்தின் வயதை மதிப்பீர்கள். ஆனால், நானோ இந்த மரம் விதையாக இருந்தபோது இங்கே வந்தேன்," என்றது. அவர்கள் ஆச்சரியத்தில் ஆமைவை பார்த்தனர். "முரசு அடித்த மரக் கிளைகள்," என்று ஆமை சொன்னது, "நான் சிறுமியாக இருந்தபோது, இந்த மரம் ஒரு சிறிய தாவரமாக இருந்தது. நாளடைவில் இது வளர்ந்து பெரிய மரமாக ஆனது. நீங்களோ, அந்த மரத்துக்கு பிறகு வந்தவர்கள்." அப்போது, மூன்று நண்பர்களும் நாணத்துடன் தலைகுனிந்தார்கள். திறந்த மனதுடன், கழுகு, பாம்பு, வண்டு ஆகியோர், "மன்னிக்கவும், முதல்வரே. உங்களைப் பற்றி நாங்கள் எண்ணவில்லை. பெரியோரை மதிக்க வேண்டும் என்பதையும் முதன்மையானவரை மரியாதை செய்ய வேண்டும் என்பதையும் இப்போது நன்றாக புரிந்துகொண்டோம்," என்று வினயமாகச் சொல்லினர். ஆமை மெதுவாகச் சிரித்தது. "ஒவ்வொரு மரமும், ஒவ்வொரு உயிரினமும், அதன் வயதிற்கும் அனுபவத்திற்கும் மதிப்பு இருக்க வேண்டும். எல்லோரும் ஒன்றாக வாழ்வதற்கு, ஒருவருக்கொருவர் மரியாதை அவசியம்," என்று கூறினது. பின்னர், மூவரும் ஆமையுடன் சேர்ந்து அந்த பழைய மரத்தின் கீழ் ஒற்றுமையாக நேரத்தை கழித்தனர். அவர்கள் இனிமேலும் ஒருவருக்கொருவர் மதிப்புடன் பழகத் துவங்கினர். இந்தக் கதையின் முடிவில், அனைத்து விலங்குகளும் உண்மையான நட்பும், பெரியோரை மதிப்பதும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை உணர்ந்தனர். மரத்தின் நிழலில் அமர்ந்தபோது, வண்டு கேட்டது, "ஆமையே! உங்கள் அனுபவங்கள் எங்களுக்குப் புது வெளிச்சம். இனி யாரையும் வயதுக்காக அல்லாமல், அனுபவத்திற்கும் அறிவிற்கும் மதிப்பு கொடுப்போம்." பாம்பு, "நாம் அனைத்தும் இந்த உலகில் ஒரு சிறிய பங்கு. ஒருவருக்கொருவர் மரியாதை கொடுக்கிறோம் என்றால் ஒருங்கிணைந்த வாழ்கை சாத்தியமாகும்," என்றது. கழுகும், "நாம் பழையவர்களை கேட்டு உணர்ந்ததும், நாம் செய்யும் தவறுகளையும் உணர முடியும். இப்போத onwards, நாம் நம்மை மீறி பேசமாட்டோம்," என்று உறுதியுடன் கூறியது. மூன்று விலங்குகளும் பழைய ஆமையிடம் நன்றி தெரிவித்தனர். அந்த