ఒకప్పుడు, ఓ చిన్న గ్రామంలో మాళిని అనే బాలిక తన తల్లిదండ్రులతో కలిసి ఉండేది. మాళిని ఎంతో చంచలంగా, ప్రశ్నలు అడుగుతూ ఉండేది. ఆమెకు తన నాయనమ్మ అంటే అపారమైన ప్రేమ. కొన్ని రోజులుగా నాయనమ్మ ఆరోగ్యం బాగోలేదని తెలిసి, అమ్మ ఆమెను నాయనమ్మ ఇంటికి పంపాలని నిర్ణయించింది. ‘‘మాళిని, ఈ బొచ్చు మీద ఉల్లిపాయలు, పప్పు, మరికొన్ని మందులు పెట్టుకున్నావు కదా? అడవి దారి పొడవు. నీవు నడిచే దారిలో ఎవర్నీ నమ్మకు, అడవి లోపలికి వెళ్లకు. నీవు నన్ను మాట వినాలి‘‘ అని అమ్మ ప్రేమగా చెప్పింది. మాళిని తల ఊపింది. ‘‘అవును అమ్మా. నేను నాయనమ్మ ఇంటికి నేరుగా వెళ్తాను.‘‘ అమ్మ ఆశీర్వదించి తన చిన్ని చేతిలో బొచ్చు ఇచ్చింది. మాళిని ఆనందంగా దారి పడిపోయింది. అడవి మార్గంలో పూలు, తేనెటీగలు, రంగురంగుల పక్షులు కనిపించి ఆమె ఆనందపడింది. కొద్దిసేపు తరువాత, ఒక గొప్ప పెద్ద బల్లి చెట్టుకింద కూర్చుంది. ‘‘ఒహో! ఇంత చిన్న పిల్ల పిల్ల ఒంటరిగా ఎక్కడికే వెళుతుంది?’’ అని అడిగింది బల్లి. మాళిని నాయనమ్మ ఇంటికి వెళ్తున్నానని చెప్పింది. ‘‘నా నాయనమ్మ బలహీనంగా ఉంది, నేను ఆమెకు మందులు తీసుకెళ్లాలి.‘‘ బల్లి తన నాలుకను లేపుతూ, ‘‘చాలా బాగుందే! ఎందుకు నువ్వు ఈ చిన్న దారిలో పోతున్నావు? నా దారి వెళ్తే ఇంకా త్వరగా నాయనమ్మ ఇంటికి చేరవచ్చుగా!‘‘ అని చెప్పింది. మాళిని కొంత ఆలోచించింది. అమ్మ చెబితే… “ఎవర్నీ నమ్మకు అన్నది.” అలాగని బల్లిని నమ్మి రహస్య దారిలోకి వెళ్లాలని లేదు. ‘‘ధన్యవాదాలు బల్లి అక్కా, కానీ నేను అమ్మ చెప్పిన దారిలోనే వెళ్తాను’’ అని మరింత ధైర్యంగా మాళిని ముందుకు నడిచింది. కొంత దూరం నడిచిన తర్వాత, అడవి లోపల మనుషుల కంటే పెద్దగా ఉన్న నక్క ఎదురైంది. ‘‘చిన్నారి, నీకోసం నేను తీపి పళ్లను చూపుతాను. మా రహస్య తోటలో ఎన్నో పండ్లు ఉంటాయి. నాతో రా!” అని నక్క చెప్పింది. ఈసారి మాళినికి భయం వేసింది. ఆమె నక్కను నమ్మలేదు, నమ్మకంగా, ‘‘నాకు తీపి పండ్లు వద్దు. నేను నాయనమ్మ దగ్గరికి త్వరగా వెళ్లాలి’’ అని బదులిచ్చింది. నక్క అసహ్యంగా అక్కరించుకొని వెళ్ళిపోయింది. మాళిని మాత్రం అమ్మ మాటలు గుర్తు చేసుకొని, నేరుగా దారిలో నడిచింది. కొంత సమయం తర్వాత, మాళిని నాయనమ్మ ఇంటికి చేరింది. ఆమె తలుపు తట్టింది. ‘‘ఏవరు?‘‘ నాయనమ్మ మృదువైన స్వరంతో అడిగింది. ‘‘నాయనమ్మ, నేనే మాళిని! నేను నీకు మందులు, పప్పు, ఉల్లిపాయలు తెచ్చాను. చెబినట్లుగా నేరుగా వచ్చాను” అని మాళిని ఆనందంగా అంది. నాయనమ్మ తలుపు తెరిచి మాళినిని ఆలింగనం చేసింది. ‘‘నువ్వు నాకో ఆశీర్వాదం మాళిని. నిన్ను చూస్తే ఎంతో సంతోషంగా ఉంది. నీవు అమ్మ చెప్పినట్లు వినావు కదా, అందుకే నువ్వు సురక్షితంగా వచ్చావు.’’ మాళిని తన ప్రయాణం గురించి నాయనమ్మకు చెప్పింది. అడవి లోని బల్లి, నక్క గురించి, అవి నమ్మమని చెప్పిన మాటలు, కానీ అమ్మ మాటే వినాలని ఎలా నిర్ణయించుకుందో వివరించింది. నాయనమ్మ నవ్వి, ‘‘పిల్లా, మనం ఎప్పుడూ పెద్దవారి మాటలు వినాలి. అడవి అందంగా ఉంటేనూ, అంతే ప్రమాదంగా కూడా ఉంటుంది. నువ్వు ధైర్యంగా వ్యవహరించావు, నన్ను నమ్మి నడిచావు. నమ్మకం, అప్రమత్తత, మంచి మనస్సు నీకు ఉండాలి’’ అని చెప్పింది. ఆ రోజు నుండి, మాళిని మరింత మంచి మగా, వినయంగా, న

ఒకప్పుడు, ఓ చిన్న గ్రామంలో మాళిని అనే బాలిక తన తల్లిదండ్రులతో కలిసి ఉండేది. మాళిని ఎంతో చంచలంగా, ప్రశ్నలు అడుగుతూ ఉండేది. ఆమెకు తన నాయనమ్మ అంటే అపారమైన ప్రేమ. కొన్ని రోజులుగా నాయనమ్మ ఆరోగ్యం బాగోలేదని తెలిసి, అమ్మ ఆమెను నాయనమ్మ ఇంటికి పంపాలని నిర్ణయించింది. ‘‘మాళిని, ఈ బొచ్చు మీద ఉల్లిపాయలు, పప్పు, మరికొన్ని మందులు పెట్టుకున్నావు కదా? అడవి దారి పొడవు. నీవు నడిచే దారిలో ఎవర్నీ నమ్మకు, అడవి లోపలికి వెళ్లకు. నీవు నన్ను మాట వినాలి‘‘ అని అమ్మ ప్రేమగా చెప్పింది. మాళిని తల ఊపింది. ‘‘అవును అమ్మా. నేను నాయనమ్మ ఇంటికి నేరుగా వెళ్తాను.‘‘ అమ్మ ఆశీర్వదించి తన చిన్ని చేతిలో బొచ్చు ఇచ్చింది. మాళిని ఆనందంగా దారి పడిపోయింది. అడవి మార్గంలో పూలు, తేనెటీగలు, రంగురంగుల పక్షులు కనిపించి ఆమె ఆనందపడింది. కొద్దిసేపు తరువాత, ఒక గొప్ప పెద్ద బల్లి చెట్టుకింద కూర్చుంది. ‘‘ఒహో! ఇంత చిన్న పిల్ల పిల్ల ఒంటరిగా ఎక్కడికే వెళుతుంది?’’ అని అడిగింది బల్లి. మాళిని నాయనమ్మ ఇంటికి వెళ్తున్నానని చెప్పింది. ‘‘నా నాయనమ్మ బలహీనంగా ఉంది, నేను ఆమెకు మందులు తీసుకెళ్లాలి.‘‘ బల్లి తన నాలుకను లేపుతూ, ‘‘చాలా బాగుందే! ఎందుకు నువ్వు ఈ చిన్న దారిలో పోతున్నావు? నా దారి వెళ్తే ఇంకా త్వరగా నాయనమ్మ ఇంటికి చేరవచ్చుగా!‘‘ అని చెప్పింది. మాళిని కొంత ఆలోచించింది. అమ్మ చెబితే… “ఎవర్నీ నమ్మకు అన్నది.” అలాగని బల్లిని నమ్మి రహస్య దారిలోకి వెళ్లాలని లేదు. ‘‘ధన్యవాదాలు బల్లి అక్కా, కానీ నేను అమ్మ చెప్పిన దారిలోనే వెళ్తాను’’ అని మరింత ధైర్యంగా మాళిని ముందుకు నడిచింది. కొంత దూరం నడిచిన తర్వాత, అడవి లోపల మనుషుల కంటే పెద్దగా ఉన్న నక్క ఎదురైంది. ‘‘చిన్నారి, నీకోసం నేను తీపి పళ్లను చూపుతాను. మా రహస్య తోటలో ఎన్నో పండ్లు ఉంటాయి. నాతో రా!” అని నక్క చెప్పింది. ఈసారి మాళినికి భయం వేసింది. ఆమె నక్కను నమ్మలేదు, నమ్మకంగా, ‘‘నాకు తీపి పండ్లు వద్దు. నేను నాయనమ్మ దగ్గరికి త్వరగా వెళ్లాలి’’ అని బదులిచ్చింది. నక్క అసహ్యంగా అక్కరించుకొని వెళ్ళిపోయింది. మాళిని మాత్రం అమ్మ మాటలు గుర్తు చేసుకొని, నేరుగా దారిలో నడిచింది. కొంత సమయం తర్వాత, మాళిని నాయనమ్మ ఇంటికి చేరింది. ఆమె తలుపు తట్టింది. ‘‘ఏవరు?‘‘ నాయనమ్మ మృదువైన స్వరంతో అడిగింది. ‘‘నాయనమ్మ, నేనే మాళిని! నేను నీకు మందులు, పప్పు, ఉల్లిపాయలు తెచ్చాను. చెబినట్లుగా నేరుగా వచ్చాను” అని మాళిని ఆనందంగా అంది. నాయనమ్మ తలుపు తెరిచి మాళినిని ఆలింగనం చేసింది. ‘‘నువ్వు నాకో ఆశీర్వాదం మాళిని. నిన్ను చూస్తే ఎంతో సంతోషంగా ఉంది. నీవు అమ్మ చెప్పినట్లు వినావు కదా, అందుకే నువ్వు సురక్షితంగా వచ్చావు.’’ మాళిని తన ప్రయాణం గురించి నాయనమ్మకు చెప్పింది. అడవి లోని బల్లి, నక్క గురించి, అవి నమ్మమని చెప్పిన మాటలు, కానీ అమ్మ మాటే వినాలని ఎలా నిర్ణయించుకుందో వివరించింది. నాయనమ్మ నవ్వి, ‘‘పిల్లా, మనం ఎప్పుడూ పెద్దవారి మాటలు వినాలి. అడవి అందంగా ఉంటేనూ, అంతే ప్రమాదంగా కూడా ఉంటుంది. నువ్వు ధైర్యంగా వ్యవహరించావు, నన్ను నమ్మి నడిచావు. నమ్మకం, అప్రమత్తత, మంచి మనస్సు నీకు ఉండాలి’’ అని చెప్పింది. ఆ రోజు నుండి, మాళిని మరింత మంచి మగా, వినయంగా, న