கரடியும் குரங்கும்: பொறுமையின் படிப்பகம்

பொறுமை இழக்காத கரடியும், துன்புறுத்தும் குரங்கும் பலம் மற்றும் அறத்தைக் கற்றுக்கொள்கின்றனர். இந்த பஞ்சதந்திரக் கதையில் பொறுமையின் முக்கியத்துவத்தை உணர...

0 PLAYS

0.0

by Storiyaa Editorial

பிரபலமான காட்டில், எப்போதும் அமைதியாகவும் நிதானமாகவும் வாழ்ந்த கரடி ஒருவன் இருந்தான். அவன் பெயர் கருணாகரன். அவனால் யாரையும் தீங்கிழைக்க முடியாது; எல்லோருக்குமே அவன் ஒரு நல்ல நண்பன். ஆனால், அந்த காட்டில் ஒரு வேறு தன்மை உடைய விலங்கு இருந்தது. அது குரங்கு. அதற்கு பெயர் குரங்குசாமி. குரங்குசாமி மிகவும்调பானவன். அவனுக்கு சும்மா இருப்பது தெரியாது. ஒவ்வொரு நாளும் குரங்குசாமி, கருணாகரனின் மேல் ஏறி, அவனது செவியில் குஷ்பத்திரம் போட்டு, சில நேரம் வாலை வாரி, சில நேரம் அவனை தள்ளி விளையாடும். கருணாகரன் பொறுமையாக இருந்தான். "குரங்குசாமி, எனக்கு வலிக்கிறது, தயவுசெய்து விட்டுவிடு," என்று பல முறை கேட்டான். ஆனால் குரங்குசாமி கேட்டுக்கொள்ள மாட்டான். குரங்குசாமி தினமும் இப்படி கூச்சலிடும், துள்ளும், உருண்டாடும், கருணாகரனை குழப்பும். "இவன் எப்போதாவது கோபப்படுவானோ? எனக்கு தெரிஞ்சிக்கணும்," என்று எண்ணினான். "கருணாகரா, உன்னாலே வேற ஏதாவது செய்ய முடியுமா? உன்னுடைய சினம் எப்படி?" என்று கேட்டு, மீண்டும் அவனை தள்ளி, காந்தம் போல் பின்னாலே பின்தொடரும். கருணாகரன் தன்னுடனே பேசிக்கொண்டான். "இந்த காட்டில் எல்லோரும் என்னை மதிக்கிறார்கள். நான் என் கோபத்தை காட்டினால், என் பெயருக்கு பீடிகேட்டியாகும். நான் பொறுமையாக இருக்கவேண்டும். குரங்குசாமி சிறியவன். அவனுக்கு இன்னும் அனுபவம் இல்லை. கலகலப்பு உள்ளவன். அவன் பிறகு உணரும்." ஒரு நாள் குரங்குசாமி, எல்லா எல்லையையும் மீறினான். கருணாகரன் தண்ணீர் குடிக்க ஒரு குளத்திற்கு போனான். அங்கே குரங்குசாமி அவனை கண்ணுக்குத் தெரியாமல் பின்தொடர்ந்து, தண்ணீரில் கருணாகரனின் முகத்தை தண்ணீருக்குள் தள்ளினான். கருணாகரன் மூச்சுத் திணறினான். அந்த சமயத்தில் அருகில் இருந்த ஒரு மயில், அந்த நிலைமையை பார்த்தது. "குரங்குசாமி! இப்படி செய்யக்கூடாது! கருணாகரன் உனக்கு எதுவும் தீங்கு செய்யவில்லை," என்று கடுமையாக கூறியது. அதையும் கேட்டும், குரங்குசாமி சிரித்தான். "பாருங்கள்! கரடியை கோபப்பட வைக்க முடியுமா இல்லையா என்பதை பார்ப்போம்!" என்று கூறி தாண்டினான். கருணாகரன் மெதுவாக தன் தலைையை உயர்த்தி, தண்ணீரை மூச்சில் இருந்து விட்டு, தன் கண்களை மூடி ஆழமாக மூச்சுவிட்டான். "இவை எல்லாம் ஒரு நாள் முடியும். நான் என் பொறுமையை இழக்கக்கூடாது," என்று எண்ணினான். அன்றிரவு, குரங்குசாமி ஒரு மரத்தின் கிளையில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அந்த நேரத்தில், ஒரு பெரிய பாம்பு அந்த மரத்தில் வந்தது. குரங்குசாமிக்கு பயம் பிடித்தது. அவன் கூச்சல் போட்டான். "உதவி! யாராவது உதவி செய்யுங்கள்!" என்று அலறினான். அங்கிருந்து கடந்த கருணாகரன், குரங்குசாமியின் அழைப்பைக் கேட்டான். தன்னிடம் நடந்தவற்றை நினைத்தும், எப்படி குரங்குசாமி துன்புறுத்தினானும் நினைத்தும், ஆனால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று யோசிக்கவில்லை. முதலில், கருணாகரன் ஒரு வலிமையான கரடியாய், தனது பெரிய உடலை உபயோகித்து, மரத்தைக் குலுக்கியான். பாம்பு கீழே விழுந்து ஓடியது. குரங்குசாமி ஆச்சரியத்தில், தன் நிழலை பார்த்தான். அவன் கருணாகரன் காப்பாற்றியதை உணர்ந்தான். "நீ எனக்கு எந்த நேரமும் சீர் செய்யவில்லை, நான்தான் உனக்கு தொடர்ந்து தொந்தரவு செய்தேன். என்னை மன்னித்து விடு, கருணாகரா," என்று குரங்குசாமி கண்களில் நீர் விட்டு கேட்டான். கருணாகரன் மெதுவாக சொன்னான், "நாம் எல்லோரும் ஒரே காட்ட

கரடியும் குரங்கும்: பொறுமையின் படிப்பகம்