பழைய காலங்களில், தென்கிழக்கில் உள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தில், ஷ்ரவணன் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் ஒரு ஏழை குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். அவனது பெற்றோர் இருவரும் பார்வையற்றவர்கள்; வயதாகி, உடலை நகர்த்த முடியாமல் இருந்தார்கள். ஆனால், ஷ்ரவணனுக்காக அவர்கள் வாழ்ந்தார்கள்; ஷ்ரவணன், அவர்களுக்கு உலகமே. ஒரு நாள், அவரது பெற்றோர், தாங்கள் வாழும் வருணாசி தீர்த்தயாத்திரையைச் சென்று இறைவனை தரிசிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார்கள். “மகனே, வாழ்நாளில் ஒருமுறை இந்தப் புண்ணிய யாத்திரை செய்தால், பிறவிப் பிணி அகலும்,” என்று தாயார் சொன்னார். ஷ்ரவணன் தனது பெற்றோர்களின் ஆசையை நிறைவேற்ற விரும்பினான். அவனிடம் பணமோ, வண்டியோ இல்லை. ஆனால் அவன் மனதில் உறுதியும், பக்தியும் இருந்தது. இரண்டு பெரிய கூடைகள் எடுத்து, அவற்றில் தாய், தந்தை இருவரையும் அமரவைத்தான். அதை ஒரு தடியால் இணைத்து, காவடி போல் தோளில் சுமந்தான். அந்த காவடி சுமை அவனது ஆற்றலை விட அதிகமானது. இருந்தாலும், அவன் பெற்றோரின் ஆசை நிறைவேற வேண்டும் என்பதில் அவன் மனம் உறுதியானது. பல்வேறு ஊர்களை கடந்தான். கடும் வெயிலும், மழையும், வளைகுடாகும் மண்ணும் அவனது பாதங்களை தசைப்போல கிழித்தன. ஆனால் பெற்றோர்கள் சந்தோஷமாக, மகனிடம் ஆசீர்வதிக்கிறார்கள். வழியில் பலர் அவரைப் பார்த்து வியந்தனர். “ஏன் இவ்வளவு தியாகம்?” என்று சிலர் கேட்டார்கள். “இது என் கடமை,” என்று ஷ்ரவணன் எளிதாக பதில் சொன்னான். ஒரு நாள், அவர் ஒரு அடர்ந்த காட்டில் வந்தான். அப்போது அவரது பெற்றோர்களுக்கு தாங்க முடியாத தாகம் ஏற்பட்டது. “மகனே, கொஞ்சம் தண்ணீர் கொடு. நம் உதடுகள் உலர்ந்துவிட்டன,” என்று தாயார் அழுதாள். ஷ்ரவணன் அருகிலிருந்த நீர் கிணற்றைத் தேடிச் சென்று, தண்ணீர் எடுக்க தனது வட்டியை எடுத்தான். அந்தவேளை, அவ்விடத்தில் வேட்டைக்குச் சென்ற அயோத்தியாவின் அரசன் தசரதன் இருந்தார். காட்டில், தண்ணீர் எடுக்கும் சத்தம் மிருகம் என்று எண்ணி, அவர் அம்பை எய்தார். அம்பு நேராக ஷ்ரவணனைத் துளைத்தது. வலி மிகுந்திருந்தாலும், ஷ்ரவணன் சத்தமாக அழைக்கவில்லை. அரசன் வந்தபோது, தன்னுடைய தவறை உணர்ந்தார். “ஓ, இளம் பிள்ளை! என் தவறால் உனக்கு இப்படி நேர்ந்தது. என்னை மன்னிக்கவும்!” என்று அரசன் தசரதன் கண்ணீர் விட்டார். ஷ்ரவணன் மெதுவாக கண்களை திறந்தான். “அரசே, என் உயிர் போனாலும் பரவாயில்லை. ஆனால், எனது பெற்றோர்கள் தாகம் கொண்டிருக்கிறார்கள். தயவுசெய்து, அவர்களுக்கு நீர் கொண்டு வாருங்கள். அவர்களது தாகம் தீர வேண்டுமென்றே நான் உயிர் வாழ்ந்தேன்.” அரசன் துடிதுடித்து, நீர் கொண்டு சென்று பெற்றோர்களிடம் வந்தார். “உங்கள் மகனுக்கு தானே நீர் கொண்டு வரச் சொன்னான். இங்கே தண்ணீர்,” என்று அவர் கண்களில் கண்ணீருடன் கூறினார். அவரது தாய், “என் மகன் எங்கே?” என்று கேட்டாள். அரசன் திகைத்துக் கொண்டே, நடந்ததைப் பற்றிக் கூறினார். தாய், தந்தை இருவரும் தங்கள் மகனை அழைத்துக் கொண்டு போய் விட்டார்கள் என்று உணர்ந்து, துக்கத்தில் மூழ்கினர். “எங்கள் மகன் புண்ணியவான். அவன் நம்மை இறுதி வரை கவனித்தான்,” என்று இருவரும் கண்ணீர் விட்டனர். அந்த நாளிலிருந்து, ஷ்ரவணனது பக்தியும், தியாகமும், உலகம் முழுவதும் புகழப்பட்டது. தந்தை, தாயின் ஆசையை நிறைவேற்றும் மகனே மாதிரியாக நம் ஷ்ரவணன், காவடியிலே பெற்றோரை தூக்கி, மகத்தான புனிதம் செய்தான். இந்தக் கதை, பெற்றோர்களை மதிப்பதும்,

பழைய காலங்களில், தென்கிழக்கில் உள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தில், ஷ்ரவணன் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் ஒரு ஏழை குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். அவனது பெற்றோர் இருவரும் பார்வையற்றவர்கள்; வயதாகி, உடலை நகர்த்த முடியாமல் இருந்தார்கள். ஆனால், ஷ்ரவணனுக்காக அவர்கள் வாழ்ந்தார்கள்; ஷ்ரவணன், அவர்களுக்கு உலகமே. ஒரு நாள், அவரது பெற்றோர், தாங்கள் வாழும் வருணாசி தீர்த்தயாத்திரையைச் சென்று இறைவனை தரிசிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார்கள். “மகனே, வாழ்நாளில் ஒருமுறை இந்தப் புண்ணிய யாத்திரை செய்தால், பிறவிப் பிணி அகலும்,” என்று தாயார் சொன்னார். ஷ்ரவணன் தனது பெற்றோர்களின் ஆசையை நிறைவேற்ற விரும்பினான். அவனிடம் பணமோ, வண்டியோ இல்லை. ஆனால் அவன் மனதில் உறுதியும், பக்தியும் இருந்தது. இரண்டு பெரிய கூடைகள் எடுத்து, அவற்றில் தாய், தந்தை இருவரையும் அமரவைத்தான். அதை ஒரு தடியால் இணைத்து, காவடி போல் தோளில் சுமந்தான். அந்த காவடி சுமை அவனது ஆற்றலை விட அதிகமானது. இருந்தாலும், அவன் பெற்றோரின் ஆசை நிறைவேற வேண்டும் என்பதில் அவன் மனம் உறுதியானது. பல்வேறு ஊர்களை கடந்தான். கடும் வெயிலும், மழையும், வளைகுடாகும் மண்ணும் அவனது பாதங்களை தசைப்போல கிழித்தன. ஆனால் பெற்றோர்கள் சந்தோஷமாக, மகனிடம் ஆசீர்வதிக்கிறார்கள். வழியில் பலர் அவரைப் பார்த்து வியந்தனர். “ஏன் இவ்வளவு தியாகம்?” என்று சிலர் கேட்டார்கள். “இது என் கடமை,” என்று ஷ்ரவணன் எளிதாக பதில் சொன்னான். ஒரு நாள், அவர் ஒரு அடர்ந்த காட்டில் வந்தான். அப்போது அவரது பெற்றோர்களுக்கு தாங்க முடியாத தாகம் ஏற்பட்டது. “மகனே, கொஞ்சம் தண்ணீர் கொடு. நம் உதடுகள் உலர்ந்துவிட்டன,” என்று தாயார் அழுதாள். ஷ்ரவணன் அருகிலிருந்த நீர் கிணற்றைத் தேடிச் சென்று, தண்ணீர் எடுக்க தனது வட்டியை எடுத்தான். அந்தவேளை, அவ்விடத்தில் வேட்டைக்குச் சென்ற அயோத்தியாவின் அரசன் தசரதன் இருந்தார். காட்டில், தண்ணீர் எடுக்கும் சத்தம் மிருகம் என்று எண்ணி, அவர் அம்பை எய்தார். அம்பு நேராக ஷ்ரவணனைத் துளைத்தது. வலி மிகுந்திருந்தாலும், ஷ்ரவணன் சத்தமாக அழைக்கவில்லை. அரசன் வந்தபோது, தன்னுடைய தவறை உணர்ந்தார். “ஓ, இளம் பிள்ளை! என் தவறால் உனக்கு இப்படி நேர்ந்தது. என்னை மன்னிக்கவும்!” என்று அரசன் தசரதன் கண்ணீர் விட்டார். ஷ்ரவணன் மெதுவாக கண்களை திறந்தான். “அரசே, என் உயிர் போனாலும் பரவாயில்லை. ஆனால், எனது பெற்றோர்கள் தாகம் கொண்டிருக்கிறார்கள். தயவுசெய்து, அவர்களுக்கு நீர் கொண்டு வாருங்கள். அவர்களது தாகம் தீர வேண்டுமென்றே நான் உயிர் வாழ்ந்தேன்.” அரசன் துடிதுடித்து, நீர் கொண்டு சென்று பெற்றோர்களிடம் வந்தார். “உங்கள் மகனுக்கு தானே நீர் கொண்டு வரச் சொன்னான். இங்கே தண்ணீர்,” என்று அவர் கண்களில் கண்ணீருடன் கூறினார். அவரது தாய், “என் மகன் எங்கே?” என்று கேட்டாள். அரசன் திகைத்துக் கொண்டே, நடந்ததைப் பற்றிக் கூறினார். தாய், தந்தை இருவரும் தங்கள் மகனை அழைத்துக் கொண்டு போய் விட்டார்கள் என்று உணர்ந்து, துக்கத்தில் மூழ்கினர். “எங்கள் மகன் புண்ணியவான். அவன் நம்மை இறுதி வரை கவனித்தான்,” என்று இருவரும் கண்ணீர் விட்டனர். அந்த நாளிலிருந்து, ஷ்ரவணனது பக்தியும், தியாகமும், உலகம் முழுவதும் புகழப்பட்டது. தந்தை, தாயின் ஆசையை நிறைவேற்றும் மகனே மாதிரியாக நம் ஷ்ரவணன், காவடியிலே பெற்றோரை தூக்கி, மகத்தான புனிதம் செய்தான். இந்தக் கதை, பெற்றோர்களை மதிப்பதும்,