ஒரு ஊரின் ஓரத்தில், ஆனந்தமாக வாழ்ந்தாள் ஒரு சிறுமி. அவளது பெயர் லீலா. அவள் பள்ளிக்குப் பிறகு வீட்டுக்கு வந்து, குழந்தை பூனைக்கும், சிரிக்கத் தெரிந்த பறவைகளுக்கும் சோறு போட்டு மகிழ்ந்தாள். அவள் மிகவும் நல்ல மனம் கொண்டவள். ஒருநாள், லீலா எப்போதும் போல வீட்டுக்கு வந்தபோது, அம்மா சொன்னாள்: “இன்று பாட்டிக்கு உடம்பு சரியில்லை. நீ சற்று விளையாடுவதற்குப் பதிலாக, பாட்டிக்கு பழங்கள் மற்றும் பசுமை கீரை கொண்டு செல்ல முடியுமா?” லீலா சந்தோஷமாக தலைஅசைத்து, “நிச்சயம், அம்மா!” என்றாள். அவளது அம்மா அவளுக்கு ஒரு பூட்டை அளித்து, “வழியில் யாரையும் நம்பாதே, நேராக பாட்டியின் வீட்டிற்கே போ. காட்டிலே சில நேரம் ஆபத்து இருக்கும். எனவே, எச்சரிக்கையுடன் இரு,” என்று அறிவுரையுடன் அனுப்பினாள். லீலா அப்புறப்பட்டாள். அவளது பாதை ஒரு அழகான காட்டின் வழியாகவே செல்கிறது. சூரியன் மரங்களின் இடையே ஒளி விட்டுக் கொண்டு, பறவைகள் இனிமையாகக் கூவி கொண்டிருந்தன. லீலா மனதில் மகிழ்ச்சி கொண்டு நடந்தாள். பாதியில், ஒரு சுறுசுறுப்பான நரி அவளை பார்த்து, “வணக்கம், இலேலம்! எங்கே செல்கிறாய்?” என்று விசாரணை செய்தது. லீலா அதிர்ந்தாலும், பண்பாக, “நான் என் பாட்டியை பார்க்கிறேன். அவளுக்கு பழங்களும் கீரையும் கொண்டு செல்கிறேன்,” என்றாள். நரி சலனமக, “நீ வழியில் இவ்வளவு மெதுவாக நடந்தால், சூரியன் மறைந்துவிடும். உனக்கு தெரியுமா, பாட்டியின் வீடு காட்டின் அடுத்த முனையில் இருக்கிறது. அந்த வழி வேகமாக போகும்,” என்று சொன்னது. லீலா ஒரு கணம் யோசித்துவிட்டு, அம்மாவின் வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தது. “வழியில் யாரையும் நம்பாதே!” என்று சொன்னதை அவள் மறக்கவில்லை. அவள் நரிக்கு நன்றி சொல்லி, “இல்லை, நன்றி! நான் என் வழியே நடக்க விரும்புகிறேன்,” என்று பதில் சொன்னாள். காட்டின் முடிவிற்கு லீலா வந்தாள். அங்கு பசுமை புல்வெளியில் பாட்டியின் வீடு தெரிந்தது. அவள் கதவை திரும்ப திறந்து, உள்ளே சென்று, “பாட்டீ, நான் வந்து விட்டேன்!” என்று கூவி அழைத்தாள். பாட்டி மெதுவாக எழுந்து வந்தார், முகத்தில் சிரிப்புடன், “என் செல்லம்! நீ மட்டும் வந்ததா? வழியில் யாரையும் பார்த்தாயா?” எனச் சிந்தித்து கேட்டார். லீலா நடந்ததை அனைத்தும் சொன்னாள். “ஒரு நரி எனக்கு வேறு வழி சொன்னது, ஆனால் அம்மா சொன்னதை நினைத்து, அந்த வழியே செல்லவில்லை,” என்று கூறினாள். பாட்டி மகிழ்ச்சியுடன், “அதுதான் என் சிறுமி. காட்டில் எச்சரிக்கையுடன் நடக்கவேண்டும். எல்லாம் நமக்கு நல்லிருப்பதற்காகவே சில அறிவுரைகள் இருக்கின்றன,” என்றார். அப்போது, வெளியிலிருந்து நரியின் சத்தம் கேட்கப்பட்டது. ஆனால் லீலா உடனே கதவைத் திறக்கவில்லை. பாட்டியுடன் உள்ளே இருந்தாள். காலம் சென்றபிறகு, லீலா பாட்டியுடன் பழங்களை பகிர்ந்து, அருகில் அமர்ந்தால், பாட்டி அவளுக்கு இன்னும் பலக் கதைகள் சொன்னார். அவர்களது இருதயங்கள் நிம்மதியுடன் இருந்தன. மாலை நேரம் ஆயிற்று. லீலா பாட்டிக்கு விடை சொல்லி, வீட்டிற்கு திரும்ப தயாரானாள். பாட்டி, “நீ மிகவும் தைரியமானவள், நம்பிக்கை உள்ளவள். எப்போதும் பெற்றோரின் வார்த்தைகளை நினைவில் வைத்து நடக்க வேண்டும்,” என ஆசீர்வதித்தார். லீலா புன்னகையுடன், “நிச்சயம், பாட்டி!” என்று கூறி, மீண்டும் காட்டின் வழியே புறப்பட்டாள். இறுதியில், அந்த நாள் லீலாவுக்கு புதிய அனுபவமும், நம்பிக்கையும், அவள் பெற்றோரின் அறிவுரைகளை மதிப்பது எப்படி என்றும் கற்றுக்கொடுத்தது. அன்று இரவு, லீ

ஒரு ஊரின் ஓரத்தில், ஆனந்தமாக வாழ்ந்தாள் ஒரு சிறுமி. அவளது பெயர் லீலா. அவள் பள்ளிக்குப் பிறகு வீட்டுக்கு வந்து, குழந்தை பூனைக்கும், சிரிக்கத் தெரிந்த பறவைகளுக்கும் சோறு போட்டு மகிழ்ந்தாள். அவள் மிகவும் நல்ல மனம் கொண்டவள். ஒருநாள், லீலா எப்போதும் போல வீட்டுக்கு வந்தபோது, அம்மா சொன்னாள்: “இன்று பாட்டிக்கு உடம்பு சரியில்லை. நீ சற்று விளையாடுவதற்குப் பதிலாக, பாட்டிக்கு பழங்கள் மற்றும் பசுமை கீரை கொண்டு செல்ல முடியுமா?” லீலா சந்தோஷமாக தலைஅசைத்து, “நிச்சயம், அம்மா!” என்றாள். அவளது அம்மா அவளுக்கு ஒரு பூட்டை அளித்து, “வழியில் யாரையும் நம்பாதே, நேராக பாட்டியின் வீட்டிற்கே போ. காட்டிலே சில நேரம் ஆபத்து இருக்கும். எனவே, எச்சரிக்கையுடன் இரு,” என்று அறிவுரையுடன் அனுப்பினாள். லீலா அப்புறப்பட்டாள். அவளது பாதை ஒரு அழகான காட்டின் வழியாகவே செல்கிறது. சூரியன் மரங்களின் இடையே ஒளி விட்டுக் கொண்டு, பறவைகள் இனிமையாகக் கூவி கொண்டிருந்தன. லீலா மனதில் மகிழ்ச்சி கொண்டு நடந்தாள். பாதியில், ஒரு சுறுசுறுப்பான நரி அவளை பார்த்து, “வணக்கம், இலேலம்! எங்கே செல்கிறாய்?” என்று விசாரணை செய்தது. லீலா அதிர்ந்தாலும், பண்பாக, “நான் என் பாட்டியை பார்க்கிறேன். அவளுக்கு பழங்களும் கீரையும் கொண்டு செல்கிறேன்,” என்றாள். நரி சலனமக, “நீ வழியில் இவ்வளவு மெதுவாக நடந்தால், சூரியன் மறைந்துவிடும். உனக்கு தெரியுமா, பாட்டியின் வீடு காட்டின் அடுத்த முனையில் இருக்கிறது. அந்த வழி வேகமாக போகும்,” என்று சொன்னது. லீலா ஒரு கணம் யோசித்துவிட்டு, அம்மாவின் வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தது. “வழியில் யாரையும் நம்பாதே!” என்று சொன்னதை அவள் மறக்கவில்லை. அவள் நரிக்கு நன்றி சொல்லி, “இல்லை, நன்றி! நான் என் வழியே நடக்க விரும்புகிறேன்,” என்று பதில் சொன்னாள். காட்டின் முடிவிற்கு லீலா வந்தாள். அங்கு பசுமை புல்வெளியில் பாட்டியின் வீடு தெரிந்தது. அவள் கதவை திரும்ப திறந்து, உள்ளே சென்று, “பாட்டீ, நான் வந்து விட்டேன்!” என்று கூவி அழைத்தாள். பாட்டி மெதுவாக எழுந்து வந்தார், முகத்தில் சிரிப்புடன், “என் செல்லம்! நீ மட்டும் வந்ததா? வழியில் யாரையும் பார்த்தாயா?” எனச் சிந்தித்து கேட்டார். லீலா நடந்ததை அனைத்தும் சொன்னாள். “ஒரு நரி எனக்கு வேறு வழி சொன்னது, ஆனால் அம்மா சொன்னதை நினைத்து, அந்த வழியே செல்லவில்லை,” என்று கூறினாள். பாட்டி மகிழ்ச்சியுடன், “அதுதான் என் சிறுமி. காட்டில் எச்சரிக்கையுடன் நடக்கவேண்டும். எல்லாம் நமக்கு நல்லிருப்பதற்காகவே சில அறிவுரைகள் இருக்கின்றன,” என்றார். அப்போது, வெளியிலிருந்து நரியின் சத்தம் கேட்கப்பட்டது. ஆனால் லீலா உடனே கதவைத் திறக்கவில்லை. பாட்டியுடன் உள்ளே இருந்தாள். காலம் சென்றபிறகு, லீலா பாட்டியுடன் பழங்களை பகிர்ந்து, அருகில் அமர்ந்தால், பாட்டி அவளுக்கு இன்னும் பலக் கதைகள் சொன்னார். அவர்களது இருதயங்கள் நிம்மதியுடன் இருந்தன. மாலை நேரம் ஆயிற்று. லீலா பாட்டிக்கு விடை சொல்லி, வீட்டிற்கு திரும்ப தயாரானாள். பாட்டி, “நீ மிகவும் தைரியமானவள், நம்பிக்கை உள்ளவள். எப்போதும் பெற்றோரின் வார்த்தைகளை நினைவில் வைத்து நடக்க வேண்டும்,” என ஆசீர்வதித்தார். லீலா புன்னகையுடன், “நிச்சயம், பாட்டி!” என்று கூறி, மீண்டும் காட்டின் வழியே புறப்பட்டாள். இறுதியில், அந்த நாள் லீலாவுக்கு புதிய அனுபவமும், நம்பிக்கையும், அவள் பெற்றோரின் அறிவுரைகளை மதிப்பது எப்படி என்றும் கற்றுக்கொடுத்தது. அன்று இரவு, லீ