एक गावात राम आणि श्याम नावाचे दोन चांगले मित्र राहत होते. दोघेही अगदी लहानपणापासून एकमेकांचे जिवलग होते. एक दिवस, दोघांनी ठरवले की आपण आज गावाच्या बाहेर असलेल्या घनदाट जंगलात जाऊन येऊया. जंगलात वेगवेगळ्या पक्ष्यांचे आवाज, रंगीबेरंगी फुले आणि झाडे, आणि नवे अनुभव मिळतील, असे दोघांनाही वाटत होते. सकाळी लवकरच दोघे मित्र जंगलात निघाले. चालता चालता दोघे एकमेकांना गोष्टी सांगत, हसत-खेळत, झाडांच्या सावलीतून वाट काढत होते. एखादा पक्षी दिसला की राम श्यामला सांगायचा, "अरे बघ त्या फांदीवर टोको आहे!" श्यामही आनंदाने म्हणायचा, "हो, आणि बघ त्या तळ्यात किती सुंदर बदके पोहत आहेत!" असे करता करता अर्ध्या वाटेवर अचानक एक मोठ्ठं काळं अस्वल त्यांच्या समोर आलं! अस्वलाने दोघांना पाहिलं आणि गरजेपेक्षा जास्त जवळ येऊ लागलं. श्याम जोरात घाबरला आणि पटकन जवळच्या झाडावर चढू लागला. रामनेही प्रयत्न केला, पण त्याला झाडावर चढता आले नाही. श्याम झाडाच्या वरच्या फांदीवर पोहोचला आणि सुरक्षित झाला. रामला लगेच आठवलं की, "लोक म्हणतात की, अस्वल जिवंत माणसाला मारत नाही, पण मृत माणसाच्या जवळ येत नाही." म्हणून राम पटकन जमिनीवर आडवा पडला, श्वास रोखून गेला आणि पूर्णपणे न हलता पडून राहिला. अस्वल रामजवळ आलं, त्याच्या चेहऱ्याजवळ नाक ठेवून वास घेत राहिलं. अस्वलाने रामाचे हातपाय आणि श्वास तपासले, त्याला वाटले की राम मेलाय. मग अस्वल तिथून शांतपणे निघून गेलं. काही वेळाने श्याम झाडावरून खाली उतरला. त्याने रामला हलवत विचारले, "अरे राम, अस्वल तुझ्या कानात काहीतरी कुजबुजलं का? काय म्हणालं ते?" राम हसत म्हणाला, "हो, अस्वल म्हणालं- संकटाच्या वेळी जो मित्र मदतीला येत नाही, तो कधीच खरा मित्र नसतो." हे ऐकून श्याम लाजला. त्याला आपल्या वागण्याचा पश्चाताप झाला. तो म्हणाला, "माफ कर मित्रा, मी घाबरलो आणि स्वतःची काळजी घेतली, पण तुला मदत केली नाही. मी शिकेन आणि पुढे असं पुन्हा कधीही करणार नाही. खरी मैत्री संकटातच ओळखता येते." रामने श्यामचा हात धरला आणि दोघं पुन्हा एकत्र गावी परतले. या प्रसंगानंतर श्याम आणि राम दोघेही खऱ्या अर्थाने जवळचे मित्र झाले. गावात परतल्यावर राम आणि श्यामने आपल्या मित्रांना हा प्रसंग सांगितला. सर्वांनी ऐकून शिकले की संकटाच्या वेळी एकमेकांची साथ देणं महत्त्वाचं आहे. या गोष्टीतून आपल्याला एक मोठा धडा मिळतो. संकटाच्या वेळी आपल्याला मदतीला धावणारा, आपली काळजी घेणारा आणि सोबत राहणारा तोच खरा मित्र असतो. केवळ सुखाच्या क्षणी सोबत असणारा नव्हे, तर कठीण वेळेत साथ देणारा मित्रच खरी मैत्री सिद्ध करतो. म्हणूनच, मित्रांचा निवड करताना त्यांची खरी परीक्षा संकटाच्या वेळीच होते. मैत्री ही केवळ आनंदात नव्हे, तर अडचणीतसुद्धा टिकली पाहिजे. या कथेमध्ये अस्वलाच्या रूपाने आपल्याला शहाणपणाचा संदेश मिळतो—"कठीण प्रसंगी जो साथ सोडतो, तो खरा मित्र नाही." मुलांनो, नेहमी लक्षात ठेवा, खरी मैत्री म्हणजे संकटाच्या वेळी एकमेकांच्या मदतीला धावणं आणि साथ न सोडणं. हीच या गोष्टीची शिकवण आहे.

एक गावात राम आणि श्याम नावाचे दोन चांगले मित्र राहत होते. दोघेही अगदी लहानपणापासून एकमेकांचे जिवलग होते. एक दिवस, दोघांनी ठरवले की आपण आज गावाच्या बाहेर असलेल्या घनदाट जंगलात जाऊन येऊया. जंगलात वेगवेगळ्या पक्ष्यांचे आवाज, रंगीबेरंगी फुले आणि झाडे, आणि नवे अनुभव मिळतील, असे दोघांनाही वाटत होते. सकाळी लवकरच दोघे मित्र जंगलात निघाले. चालता चालता दोघे एकमेकांना गोष्टी सांगत, हसत-खेळत, झाडांच्या सावलीतून वाट काढत होते. एखादा पक्षी दिसला की राम श्यामला सांगायचा, "अरे बघ त्या फांदीवर टोको आहे!" श्यामही आनंदाने म्हणायचा, "हो, आणि बघ त्या तळ्यात किती सुंदर बदके पोहत आहेत!" असे करता करता अर्ध्या वाटेवर अचानक एक मोठ्ठं काळं अस्वल त्यांच्या समोर आलं! अस्वलाने दोघांना पाहिलं आणि गरजेपेक्षा जास्त जवळ येऊ लागलं. श्याम जोरात घाबरला आणि पटकन जवळच्या झाडावर चढू लागला. रामनेही प्रयत्न केला, पण त्याला झाडावर चढता आले नाही. श्याम झाडाच्या वरच्या फांदीवर पोहोचला आणि सुरक्षित झाला. रामला लगेच आठवलं की, "लोक म्हणतात की, अस्वल जिवंत माणसाला मारत नाही, पण मृत माणसाच्या जवळ येत नाही." म्हणून राम पटकन जमिनीवर आडवा पडला, श्वास रोखून गेला आणि पूर्णपणे न हलता पडून राहिला. अस्वल रामजवळ आलं, त्याच्या चेहऱ्याजवळ नाक ठेवून वास घेत राहिलं. अस्वलाने रामाचे हातपाय आणि श्वास तपासले, त्याला वाटले की राम मेलाय. मग अस्वल तिथून शांतपणे निघून गेलं. काही वेळाने श्याम झाडावरून खाली उतरला. त्याने रामला हलवत विचारले, "अरे राम, अस्वल तुझ्या कानात काहीतरी कुजबुजलं का? काय म्हणालं ते?" राम हसत म्हणाला, "हो, अस्वल म्हणालं- संकटाच्या वेळी जो मित्र मदतीला येत नाही, तो कधीच खरा मित्र नसतो." हे ऐकून श्याम लाजला. त्याला आपल्या वागण्याचा पश्चाताप झाला. तो म्हणाला, "माफ कर मित्रा, मी घाबरलो आणि स्वतःची काळजी घेतली, पण तुला मदत केली नाही. मी शिकेन आणि पुढे असं पुन्हा कधीही करणार नाही. खरी मैत्री संकटातच ओळखता येते." रामने श्यामचा हात धरला आणि दोघं पुन्हा एकत्र गावी परतले. या प्रसंगानंतर श्याम आणि राम दोघेही खऱ्या अर्थाने जवळचे मित्र झाले. गावात परतल्यावर राम आणि श्यामने आपल्या मित्रांना हा प्रसंग सांगितला. सर्वांनी ऐकून शिकले की संकटाच्या वेळी एकमेकांची साथ देणं महत्त्वाचं आहे. या गोष्टीतून आपल्याला एक मोठा धडा मिळतो. संकटाच्या वेळी आपल्याला मदतीला धावणारा, आपली काळजी घेणारा आणि सोबत राहणारा तोच खरा मित्र असतो. केवळ सुखाच्या क्षणी सोबत असणारा नव्हे, तर कठीण वेळेत साथ देणारा मित्रच खरी मैत्री सिद्ध करतो. म्हणूनच, मित्रांचा निवड करताना त्यांची खरी परीक्षा संकटाच्या वेळीच होते. मैत्री ही केवळ आनंदात नव्हे, तर अडचणीतसुद्धा टिकली पाहिजे. या कथेमध्ये अस्वलाच्या रूपाने आपल्याला शहाणपणाचा संदेश मिळतो—"कठीण प्रसंगी जो साथ सोडतो, तो खरा मित्र नाही." मुलांनो, नेहमी लक्षात ठेवा, खरी मैत्री म्हणजे संकटाच्या वेळी एकमेकांच्या मदतीला धावणं आणि साथ न सोडणं. हीच या गोष्टीची शिकवण आहे.