एका सुंदर गावात चिमण्या नावाची एक छोटी, धाडसी मुलगी राहत होती. तिच्या डोळ्यात नेहमी कुतुहल आणि चेहऱ्यावर हसू असायचं. एक दिवस, आईने तिला सांगितलं, "चिमण्या, आजी आज थोड्या आजारी आहेत. त्यांच्यासाठी गरम सूप घेऊन जा. पण लक्षात ठेव, जंगलातून जाताना वाट सोडू नकोस, कुणावरही विश्वास नको ठेवू." चिमण्या उत्साही होती, पण आईच्या सूचना तिला जरा कठीण वाटल्या. तिने लाल रंगाचा झब्बा घातला, सूपचा डबा घेतला आणि आजीकडे जायला निघाली. सकाळचे कोवळे ऊन झाडांमधून झिरपत होतं आणि पक्ष्यांचा गोड गाणं ऐकू येत होतं. जंगलात पाऊल टाकल्यावर, झाडांच्या सावलीखाली थंड वाऱ्याची झुळूक आली. काही अंतरावर, एक मोठा वाघ तिला दिसला. वाघिना शांतपणे तिला म्हणाली, "कुठं चाललीस, छोटी? आणि एवढ्या लवकर?" चिमण्याने भीती न दाखवता सांगितलं, "मी माझ्या आजीकडे जाते आहे. त्या आजारी आहेत, त्यांच्यासाठी सूप घेऊन चाललेय." वाघिणीच्या डोळ्यात चलाखपणा चमकला. "अगं, या रस्त्याने फार वेळ लागेल. मी तुला एक शॉर्टकट दाखवते, त्या रस्त्याने गेलीस तर लवकर पोहचशील." क्षणभर, चिमण्याला वाटलं की हा रस्ता सोपा आणि वेगवान असेल. पण तिला आईचे शब्द आठवले — "वाट सोडू नकोस, कुणावरही विश्वास नको ठेवू." तिने वाघिणीकडे हसत पाहिलं आणि नकार दिला. "माझ्या आईने मला सरळ रस्त्यानेच जायचं सांगितलंय, मी तसंच करेन." वाघिणीने जोरात हसून तिला निरोप दिला. पण तिचं मन वाईट होतं. तिने जलद घराकडे धाव घेतली, तिथे पोहचून आजीला झोपलेली पाहिली आणि दरवाजा हलक्या आवाजात ठोठावला. आता दरवाजामागे खरी आजी नसून वाघिणीने आपली वेशभूषा बदलली होती. तिने आजीसारखा आवाज काढत विचारलं, "कोण आहे दारात?" चिमण्याने उत्तर दिलं, "मी आहे, चिमण्या. माझ्याकडे तुझ्यासाठी गरम सूप आहे!" वाघिणीने दार उघडायला सांगितलं. चिमण्या आत आली, पण तिला आजी काही वेगळीच वाटली. आजीचे हात एवढे मोठे का झाले? डोळे एवढे मोठे कसे? आवाज इतका अस्वस्थ का? ती हळूहळू पुढे गेली आणि आजीकडे बघत विचारलं, "आजी, तुझे डोळे एवढे मोठे का दिसतात?" वाघिणीने हसत सांगितलं, "माझं तुला नीट बघण्यासाठी!" "आजी, तुझे हात एवढे मोठे का?" "माझं तुला घट्ट मिठी मारता यावं म्हणून!" चिमण्याने पटकन विचारलं, "आजी, तुझे दात एवढे धारदार का?" तेवढ्यात वाघिणीने मोठ्याने ओरडलं, "माझं तुला पटकन गिळता यावं म्हणून!" आणि ती चिमण्याच्या दिशेने झपाट्याने झेपावली. पण चिमण्याने घाबरत न बसता, मागे सरकली आणि खिडकी उघडून जोरात ओरडली, "मदतीला या, कुणीतरी मदतीला या!" आजोबा आणि शेजारी, जे जवळच्याच शेतात काम करत होते, त्यांनी आवाज ऐकला आणि धावत आले. त्यांनी वाघिणीला पळवून लावलं आणि चिमण्याची सुटका केली. आजीही एका कपाटात लपलेली होती, तिला काहीच झालं नव्हतं. चिमण्याने आजीला घट्ट मिठी मारली आणि सूप दिलं. आजी म्हणाली, "तू फार शहाणी आणि धाडसी आहेस. तू आईचे शब्द ऐकलेस, विश्वास ठेवायला कोण योग्य आहे, हे ओळखलेस." चिमण्याने हसून सांग

एका सुंदर गावात चिमण्या नावाची एक छोटी, धाडसी मुलगी राहत होती. तिच्या डोळ्यात नेहमी कुतुहल आणि चेहऱ्यावर हसू असायचं. एक दिवस, आईने तिला सांगितलं, "चिमण्या, आजी आज थोड्या आजारी आहेत. त्यांच्यासाठी गरम सूप घेऊन जा. पण लक्षात ठेव, जंगलातून जाताना वाट सोडू नकोस, कुणावरही विश्वास नको ठेवू." चिमण्या उत्साही होती, पण आईच्या सूचना तिला जरा कठीण वाटल्या. तिने लाल रंगाचा झब्बा घातला, सूपचा डबा घेतला आणि आजीकडे जायला निघाली. सकाळचे कोवळे ऊन झाडांमधून झिरपत होतं आणि पक्ष्यांचा गोड गाणं ऐकू येत होतं. जंगलात पाऊल टाकल्यावर, झाडांच्या सावलीखाली थंड वाऱ्याची झुळूक आली. काही अंतरावर, एक मोठा वाघ तिला दिसला. वाघिना शांतपणे तिला म्हणाली, "कुठं चाललीस, छोटी? आणि एवढ्या लवकर?" चिमण्याने भीती न दाखवता सांगितलं, "मी माझ्या आजीकडे जाते आहे. त्या आजारी आहेत, त्यांच्यासाठी सूप घेऊन चाललेय." वाघिणीच्या डोळ्यात चलाखपणा चमकला. "अगं, या रस्त्याने फार वेळ लागेल. मी तुला एक शॉर्टकट दाखवते, त्या रस्त्याने गेलीस तर लवकर पोहचशील." क्षणभर, चिमण्याला वाटलं की हा रस्ता सोपा आणि वेगवान असेल. पण तिला आईचे शब्द आठवले — "वाट सोडू नकोस, कुणावरही विश्वास नको ठेवू." तिने वाघिणीकडे हसत पाहिलं आणि नकार दिला. "माझ्या आईने मला सरळ रस्त्यानेच जायचं सांगितलंय, मी तसंच करेन." वाघिणीने जोरात हसून तिला निरोप दिला. पण तिचं मन वाईट होतं. तिने जलद घराकडे धाव घेतली, तिथे पोहचून आजीला झोपलेली पाहिली आणि दरवाजा हलक्या आवाजात ठोठावला. आता दरवाजामागे खरी आजी नसून वाघिणीने आपली वेशभूषा बदलली होती. तिने आजीसारखा आवाज काढत विचारलं, "कोण आहे दारात?" चिमण्याने उत्तर दिलं, "मी आहे, चिमण्या. माझ्याकडे तुझ्यासाठी गरम सूप आहे!" वाघिणीने दार उघडायला सांगितलं. चिमण्या आत आली, पण तिला आजी काही वेगळीच वाटली. आजीचे हात एवढे मोठे का झाले? डोळे एवढे मोठे कसे? आवाज इतका अस्वस्थ का? ती हळूहळू पुढे गेली आणि आजीकडे बघत विचारलं, "आजी, तुझे डोळे एवढे मोठे का दिसतात?" वाघिणीने हसत सांगितलं, "माझं तुला नीट बघण्यासाठी!" "आजी, तुझे हात एवढे मोठे का?" "माझं तुला घट्ट मिठी मारता यावं म्हणून!" चिमण्याने पटकन विचारलं, "आजी, तुझे दात एवढे धारदार का?" तेवढ्यात वाघिणीने मोठ्याने ओरडलं, "माझं तुला पटकन गिळता यावं म्हणून!" आणि ती चिमण्याच्या दिशेने झपाट्याने झेपावली. पण चिमण्याने घाबरत न बसता, मागे सरकली आणि खिडकी उघडून जोरात ओरडली, "मदतीला या, कुणीतरी मदतीला या!" आजोबा आणि शेजारी, जे जवळच्याच शेतात काम करत होते, त्यांनी आवाज ऐकला आणि धावत आले. त्यांनी वाघिणीला पळवून लावलं आणि चिमण्याची सुटका केली. आजीही एका कपाटात लपलेली होती, तिला काहीच झालं नव्हतं. चिमण्याने आजीला घट्ट मिठी मारली आणि सूप दिलं. आजी म्हणाली, "तू फार शहाणी आणि धाडसी आहेस. तू आईचे शब्द ऐकलेस, विश्वास ठेवायला कोण योग्य आहे, हे ओळखलेस." चिमण्याने हसून सांग