ఒక అడవిలో వర్షం కురిసిన తర్వాత, మట్టిలో సోయగం చిందినప్పుడు, అటువైపు మూడువేలు జంతువులు పయనించాయి. అవి చిరుత, కోతి, పాము. మూడు జంతువులకూ నీడ కూడా కావాలి, ఆహారం కూడా కావాలి. కాస్త దాహం తీర్చుకునేందుకు కూడా తలచుకున్నాయి. అయితే, ఈ త్రయం ఒక పెద్ద చెట్టును చూశాయి. చెట్టు గొప్పదిగా కనిపించింది, దాని చాటున చల్లదనం, ఆకుల్లో వెలుగు, పైగా తెల్లని పువ్వులు కూడా. మూడు జంతువులకీ ఆ చెట్టు హితంగా అనిపించింది. ముందుగా చిరుత అటుగా వచ్చి, “ఈ చెట్టు నా స్వంతం. నేనే ముందు చూశాను కాబట్టి నాదే,” అని అహంకారంగా ప్రకటించింది. కోతి వెంటనే నిదానంగా చెట్టుపైకి ఎక్కి, “నేను ఎక్కగలను, కాబట్టి ఇది నాదే,” అని జోరుగా కేక వేసింది. పాము కూడా తలపెరిగి, తన శరీరం చెట్టుని చుట్టేసి, “నేను పూర్తిగా చుట్టేసాను. ఇప్పుడు ఇదంతా నాదే,” అని తనదైన శైలిలో చెప్పింది. ఇలా మూడు జంతువుల మధ్య గొడవ మొదలైంది. ఎవరి వాదనలూ వినిపించాయి, ఎవరూ వదలలేదు. అవి ఘర్షణకు దిగబోగా, ఒక్కసారిగా చెట్టు తానే మాట్లాడింది! “మీరు ఎవరి స్వంతమంటే ఎందుకు వాదిస్తున్నారు?” అని చెట్టు నెమ్మదిగా, ప్రబుద్ధంగా ప్రశ్నించింది. మూడు జంతువులు ఆశ్చర్యపోయాయి. చెట్టు మాట్లాడగలదా అని మడమ తిప్పి చూశాయి. చెట్టు మళ్లీ పలికింది, “ఇక్కడ ఎవరు ముదుసలి? మీరు ముగ్గురూ నన్ను చూసినప్పుడు ఇంకా నేను వృద్ధుడినే. మీలో ఎవరు ముందు పుట్టారో కాదు, మీరు ఎప్పుడు వచ్చారో కాదు – నేనే ఇక్కడ నాటితనం నుండి ఉన్నాను. మీరు ముగ్గురూ నా నీడలో తప్పకుండా వుంటారు, కానీ ఎవ్వరూ నన్ను స్వంతం చేసుకోలేరు.” చిరుత, కోతి, పాము – ముగ్గురూ మౌనంగా విన్నారు. చివరికి చిరుత అడిగింది, “అయితే మేము చేసేది ఏమిటి?” చెట్టు సమాధానం చెప్పింది, “బాధ్యతగా మెలగండి. మీకంటే ముదుసలి వయస్సును గౌరవించండి. నేను మీకన్నా వృద్ధుడిని; నేనిచ్చే నీడను, ఫలాలను, హాసువును పంచుకోండి. మీరందరూ స్నేహంగా ఉండండి.” కోతి గంభీరంగా తల ఊపింది. పాము తన శరీరాన్ని సడల్చింది. చిరుత కాళ్లను కిందికి వదిలేసింది. మూడూ చెట్టు చుట్టూ తిరిగి దాని వాక్యాలను గౌరవించాయి. ఆ రోజు నుండి, మూడూ జంతువులు చెట్టును నమ్ముకున్నాయి. ఆ చెట్టు వారి కోసం ఎల్లప్పుడూ నీడను, పండ్లను, చల్లని గాలిని ఇచ్చింది. అవి హర్షంగా జీవించాయి, గొడవలు లేకుండా, ప్రతింతా పరస్పరం గౌరవిస్తూ, పెద్దవాళ్లను సత్కరించడాన్ని నేర్చుకున్నాయి. ఒకరోజు చిన్న కోతి అడిగింది: “చెట్టు గారు, మీరు ఇంత ఏడేళ్లుగా ఇక్కడే ఉందా?” చెట్టు నవ్వింది. “నాకు వందేళ్లయిందోయ్, మీరు వచ్చినప్పుడు కూడా నేను ఇక్కడే ఉన్నాను.” అందరూ నవ్వుకున్నారు. చిరుత చెప్పింది, “అంటే మేము వయస్సులో చిన్నవాళ్లమయ్యాం.” పాము తల ఊపింది. “పెద్దవాళ్లను గౌరవించడం నేర్చుకోవాలి.” అప్పటి నుండి, అడవిలో ఎవరు పెద్దవారు అన్నది వాదించకుండా, అందరూ ఒకరికొకరు గౌరవం చూపించేవారు. చెట్టు వారి అందరికీ మిత్రుడయ్యాడు, శాంతికి చిహ్నమయ్యాడు. ఈ కథలోని మర్మం ఏమిటంటే, ముప్పావు గొడవలు, స్వార్థంతో కాకుండా, పరస్పర గౌరవంతో జీవించాలి. పెద్దవారి అనుభవాన్ని, ముదుసలిత

ఒక అడవిలో వర్షం కురిసిన తర్వాత, మట్టిలో సోయగం చిందినప్పుడు, అటువైపు మూడువేలు జంతువులు పయనించాయి. అవి చిరుత, కోతి, పాము. మూడు జంతువులకూ నీడ కూడా కావాలి, ఆహారం కూడా కావాలి. కాస్త దాహం తీర్చుకునేందుకు కూడా తలచుకున్నాయి. అయితే, ఈ త్రయం ఒక పెద్ద చెట్టును చూశాయి. చెట్టు గొప్పదిగా కనిపించింది, దాని చాటున చల్లదనం, ఆకుల్లో వెలుగు, పైగా తెల్లని పువ్వులు కూడా. మూడు జంతువులకీ ఆ చెట్టు హితంగా అనిపించింది. ముందుగా చిరుత అటుగా వచ్చి, “ఈ చెట్టు నా స్వంతం. నేనే ముందు చూశాను కాబట్టి నాదే,” అని అహంకారంగా ప్రకటించింది. కోతి వెంటనే నిదానంగా చెట్టుపైకి ఎక్కి, “నేను ఎక్కగలను, కాబట్టి ఇది నాదే,” అని జోరుగా కేక వేసింది. పాము కూడా తలపెరిగి, తన శరీరం చెట్టుని చుట్టేసి, “నేను పూర్తిగా చుట్టేసాను. ఇప్పుడు ఇదంతా నాదే,” అని తనదైన శైలిలో చెప్పింది. ఇలా మూడు జంతువుల మధ్య గొడవ మొదలైంది. ఎవరి వాదనలూ వినిపించాయి, ఎవరూ వదలలేదు. అవి ఘర్షణకు దిగబోగా, ఒక్కసారిగా చెట్టు తానే మాట్లాడింది! “మీరు ఎవరి స్వంతమంటే ఎందుకు వాదిస్తున్నారు?” అని చెట్టు నెమ్మదిగా, ప్రబుద్ధంగా ప్రశ్నించింది. మూడు జంతువులు ఆశ్చర్యపోయాయి. చెట్టు మాట్లాడగలదా అని మడమ తిప్పి చూశాయి. చెట్టు మళ్లీ పలికింది, “ఇక్కడ ఎవరు ముదుసలి? మీరు ముగ్గురూ నన్ను చూసినప్పుడు ఇంకా నేను వృద్ధుడినే. మీలో ఎవరు ముందు పుట్టారో కాదు, మీరు ఎప్పుడు వచ్చారో కాదు – నేనే ఇక్కడ నాటితనం నుండి ఉన్నాను. మీరు ముగ్గురూ నా నీడలో తప్పకుండా వుంటారు, కానీ ఎవ్వరూ నన్ను స్వంతం చేసుకోలేరు.” చిరుత, కోతి, పాము – ముగ్గురూ మౌనంగా విన్నారు. చివరికి చిరుత అడిగింది, “అయితే మేము చేసేది ఏమిటి?” చెట్టు సమాధానం చెప్పింది, “బాధ్యతగా మెలగండి. మీకంటే ముదుసలి వయస్సును గౌరవించండి. నేను మీకన్నా వృద్ధుడిని; నేనిచ్చే నీడను, ఫలాలను, హాసువును పంచుకోండి. మీరందరూ స్నేహంగా ఉండండి.” కోతి గంభీరంగా తల ఊపింది. పాము తన శరీరాన్ని సడల్చింది. చిరుత కాళ్లను కిందికి వదిలేసింది. మూడూ చెట్టు చుట్టూ తిరిగి దాని వాక్యాలను గౌరవించాయి. ఆ రోజు నుండి, మూడూ జంతువులు చెట్టును నమ్ముకున్నాయి. ఆ చెట్టు వారి కోసం ఎల్లప్పుడూ నీడను, పండ్లను, చల్లని గాలిని ఇచ్చింది. అవి హర్షంగా జీవించాయి, గొడవలు లేకుండా, ప్రతింతా పరస్పరం గౌరవిస్తూ, పెద్దవాళ్లను సత్కరించడాన్ని నేర్చుకున్నాయి. ఒకరోజు చిన్న కోతి అడిగింది: “చెట్టు గారు, మీరు ఇంత ఏడేళ్లుగా ఇక్కడే ఉందా?” చెట్టు నవ్వింది. “నాకు వందేళ్లయిందోయ్, మీరు వచ్చినప్పుడు కూడా నేను ఇక్కడే ఉన్నాను.” అందరూ నవ్వుకున్నారు. చిరుత చెప్పింది, “అంటే మేము వయస్సులో చిన్నవాళ్లమయ్యాం.” పాము తల ఊపింది. “పెద్దవాళ్లను గౌరవించడం నేర్చుకోవాలి.” అప్పటి నుండి, అడవిలో ఎవరు పెద్దవారు అన్నది వాదించకుండా, అందరూ ఒకరికొకరు గౌరవం చూపించేవారు. చెట్టు వారి అందరికీ మిత్రుడయ్యాడు, శాంతికి చిహ్నమయ్యాడు. ఈ కథలోని మర్మం ఏమిటంటే, ముప్పావు గొడవలు, స్వార్థంతో కాకుండా, పరస్పర గౌరవంతో జీవించాలి. పెద్దవారి అనుభవాన్ని, ముదుసలిత