ஒரு காலத்தில் அடர்ந்த காட்டில் ஒரு பெரிய சிங்கம் வசித்து வந்தது. அந்த சிங்கம் மிகவும் வலிமையானதாகவும், காட்டில் உள்ள அனைத்து விலங்குகளும் அதனைப் பயப்படுவதாகவும் இருந்தது. ஒருநாள் அந்த சிங்கம் வேட்டையில் வெற்றிபெற்று, ஒரு பெரிய எலியை பிடித்து உண்டது. ஆனால் அந்த எலியின் எலும்பு ஒன்றை சாப்பிடும் போது, அது சிங்கத்தின் தொண்டையில் உருண்டு போய் சிக்கி விட்டது. சிங்கம் மிகவும் துன்புறுத்தலாகச் சத்தம் போட்டு, உதவி கேட்டு கத்திக்கொண்டிருந்தது. அதன் தொண்டையில் எலும்பு சிக்கி இருந்ததால் சுவாசிக்க முடியாத அளவுக்கு அவதிப்பட்டது. அதன் அலறல் முழு காட்டிலும் கேட்டது. பல விலங்குகள் அந்த சத்தத்தை கேட்டனர், ஆனால் யாரும் அந்த சிங்கத்திற்கு நெருங்கத் தயங்கவில்லை. யாரும் அதன் உதவிக்கு வரவில்லை. அந்த நேரத்தில், அருகில் இருந்த மரங்கொத்தி பறவை, சிங்கத்தின் அலறலைக் கேட்டு அதற்குத் துணையாக வர விரும்பியது. மரங்கொத்தி சிங்கம் அருகே வந்து, “ஓய்வாக இரு, நான் உனக்கு உதவ விரும்புகிறேன். ஆனால், உன் வாயை நன்றாகத் திறந்துவை, நான் உள்ளே சென்று எலும்பை எடுத்துத் தருகிறேன்,” என்று சொன்னது. சிங்கம், தன் உயிர் தப்ப வேண்டும் என்பதால், மரங்கொத்தியின் வார்த்தைகளை ஏற்றுக் கொண்டு வாயைத் திறந்தது. மரங்கொத்தி அவ்வளவு துணிச்சலாக சிங்கத்தின் வாயுக்குள் நுழைந்து, அதன் கூரிய மூங்கிலால் எலும்பை மெதுவாக எடுத்து வெளியே இட்டது. சிங்கம் உடனே சுவாசமடையத் தொடங்கியது. மரங்கொத்தி வெளியே வந்தவுடன், அது சிங்கத்தை நோக்கி, “நான் உனக்காக உயிரை பணயம் வைத்தேன். தயவு செய்து, உனக்கு வேண்டிய நேரத்தில் என் உதவிக்காக நீயும் இருக்க வேண்டும்,” எனக் கேட்டது. சிங்கம் குழப்பமாய் மரங்கொத்தியைப் பார்த்து, “நீ என் வாயுக்குள் நுழைந்து உயிரோடு வெளியே வந்ததே பெரிய விஷயம். அதே போதும். இன்னும் என் உதவியை எதிர்பார்க்க வேண்டாம்,” என்று கடுமையாகச் சொன்னது. மரங்கொத்தி அதைக் கேட்டதும் மிகவும் துயரமடைந்து, “நன்றி சொல்லத் தெரியாதவரிடம் உதவி செய்ய வேண்டாம் என்பதற்கான பாடம் இதுதான்,” என்று மனதில் எண்ணிக்கொண்டது. அது தனது குடும்பத்திடம் திரும்பி, அந்த அனுபவத்தைக் கூறியது. அந்த நள்ளிரவில் மரங்கொத்தி தனது குழந்தைகளிடம், “நாம் எப்போதும் நல்லது செய்ய வேண்டும், ஆனால் நம்மை மதிக்காதவர்களிடம் நம் உதவியை அளிக்க வேண்டாம்,” என்று அறிவுரை சொல்லியது. சிங்கம் மறுபடியும் காட்டு வாழ்வைத் தொடர்ந்தது. ஆனாலும், மரங்கொத்தி மட்டும் அதற்கும் அதன் குடும்பத்திற்கும் எப்போதும் ஒரு பாடமாகவே இருந்து வந்தது. மற்ற எல்லா விலங்குகளும் அந்த மரங்கொத்தியின் கதையை கேட்டு, யாரும் நன்றியற்றவர்களுக்கு உதவி செய்ய வேண்டாம் எனத் திருந்தினர். இந்தக் கதையின் முடிவில், நன்றி செலுத்தக் தெரியாதவர்களுக்கு நாம் உதவி செய்தாலும், அவர்கள் நம்மை மதிப்பதில்லை என்பதையும், உண்மையான நன்றி செலுத்துவது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பது தெரிகிறது. இந்தக் கதையின் நெறிமுறை: நன்றி மறந்தவர்களுக்கு உதவி செய்தால், நன்மை கிடைக்காது.

ஒரு காலத்தில் அடர்ந்த காட்டில் ஒரு பெரிய சிங்கம் வசித்து வந்தது. அந்த சிங்கம் மிகவும் வலிமையானதாகவும், காட்டில் உள்ள அனைத்து விலங்குகளும் அதனைப் பயப்படுவதாகவும் இருந்தது. ஒருநாள் அந்த சிங்கம் வேட்டையில் வெற்றிபெற்று, ஒரு பெரிய எலியை பிடித்து உண்டது. ஆனால் அந்த எலியின் எலும்பு ஒன்றை சாப்பிடும் போது, அது சிங்கத்தின் தொண்டையில் உருண்டு போய் சிக்கி விட்டது. சிங்கம் மிகவும் துன்புறுத்தலாகச் சத்தம் போட்டு, உதவி கேட்டு கத்திக்கொண்டிருந்தது. அதன் தொண்டையில் எலும்பு சிக்கி இருந்ததால் சுவாசிக்க முடியாத அளவுக்கு அவதிப்பட்டது. அதன் அலறல் முழு காட்டிலும் கேட்டது. பல விலங்குகள் அந்த சத்தத்தை கேட்டனர், ஆனால் யாரும் அந்த சிங்கத்திற்கு நெருங்கத் தயங்கவில்லை. யாரும் அதன் உதவிக்கு வரவில்லை. அந்த நேரத்தில், அருகில் இருந்த மரங்கொத்தி பறவை, சிங்கத்தின் அலறலைக் கேட்டு அதற்குத் துணையாக வர விரும்பியது. மரங்கொத்தி சிங்கம் அருகே வந்து, “ஓய்வாக இரு, நான் உனக்கு உதவ விரும்புகிறேன். ஆனால், உன் வாயை நன்றாகத் திறந்துவை, நான் உள்ளே சென்று எலும்பை எடுத்துத் தருகிறேன்,” என்று சொன்னது. சிங்கம், தன் உயிர் தப்ப வேண்டும் என்பதால், மரங்கொத்தியின் வார்த்தைகளை ஏற்றுக் கொண்டு வாயைத் திறந்தது. மரங்கொத்தி அவ்வளவு துணிச்சலாக சிங்கத்தின் வாயுக்குள் நுழைந்து, அதன் கூரிய மூங்கிலால் எலும்பை மெதுவாக எடுத்து வெளியே இட்டது. சிங்கம் உடனே சுவாசமடையத் தொடங்கியது. மரங்கொத்தி வெளியே வந்தவுடன், அது சிங்கத்தை நோக்கி, “நான் உனக்காக உயிரை பணயம் வைத்தேன். தயவு செய்து, உனக்கு வேண்டிய நேரத்தில் என் உதவிக்காக நீயும் இருக்க வேண்டும்,” எனக் கேட்டது. சிங்கம் குழப்பமாய் மரங்கொத்தியைப் பார்த்து, “நீ என் வாயுக்குள் நுழைந்து உயிரோடு வெளியே வந்ததே பெரிய விஷயம். அதே போதும். இன்னும் என் உதவியை எதிர்பார்க்க வேண்டாம்,” என்று கடுமையாகச் சொன்னது. மரங்கொத்தி அதைக் கேட்டதும் மிகவும் துயரமடைந்து, “நன்றி சொல்லத் தெரியாதவரிடம் உதவி செய்ய வேண்டாம் என்பதற்கான பாடம் இதுதான்,” என்று மனதில் எண்ணிக்கொண்டது. அது தனது குடும்பத்திடம் திரும்பி, அந்த அனுபவத்தைக் கூறியது. அந்த நள்ளிரவில் மரங்கொத்தி தனது குழந்தைகளிடம், “நாம் எப்போதும் நல்லது செய்ய வேண்டும், ஆனால் நம்மை மதிக்காதவர்களிடம் நம் உதவியை அளிக்க வேண்டாம்,” என்று அறிவுரை சொல்லியது. சிங்கம் மறுபடியும் காட்டு வாழ்வைத் தொடர்ந்தது. ஆனாலும், மரங்கொத்தி மட்டும் அதற்கும் அதன் குடும்பத்திற்கும் எப்போதும் ஒரு பாடமாகவே இருந்து வந்தது. மற்ற எல்லா விலங்குகளும் அந்த மரங்கொத்தியின் கதையை கேட்டு, யாரும் நன்றியற்றவர்களுக்கு உதவி செய்ய வேண்டாம் எனத் திருந்தினர். இந்தக் கதையின் முடிவில், நன்றி செலுத்தக் தெரியாதவர்களுக்கு நாம் உதவி செய்தாலும், அவர்கள் நம்மை மதிப்பதில்லை என்பதையும், உண்மையான நன்றி செலுத்துவது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பது தெரிகிறது. இந்தக் கதையின் நெறிமுறை: நன்றி மறந்தவர்களுக்கு உதவி செய்தால், நன்மை கிடைக்காது.