एका रम्य तलावाच्या काठावर, हिरव्या गवतामध्ये एका बदकिणीने आपली अंडी उबवली होती. सरतेशेवटी, एकेक करुन पिल्ले अंड्यातून बाहेर आली. ती सर्व पिवळ्या पिसांची, सुंदर होती. पण एक अंडे उघडायला उशीर झाला. शेवटी जेव्हा ते फुटले, त्यातून एक वेगळ्या रंगाचे, मोठ्या आकाराचे, आणि इतरांपेक्षा जरा वेगळे दिसणारे पिल्लू बाहेर आले. पिल्लाने आजूबाजूला पाहिले, आणि लगेच त्याला कळले की ते इतरांपेक्षा वेगळे आहे. बाकीच्या पिल्लांनी आणि कधी कधी खुद्द बदकिणीनेही त्याची चेष्टा केली. "तू इतका भलामोठा आणि विचित्र रंगाचा का आहेस?" एक पिल्लू म्हणाले. बदकिणीने पिल्लाला जवळ घेतले, पण तिचे हसू थांबत नव्हते. पिल्लू रोज तलावाच्या काठावर बसून तलावात स्वतःचे प्रतिबिंब पाहायचे. "का मी असा वेगळा आहे?" असा प्रश्न त्याच्या मनात घोळायचा. कधी कधी, त्याला वाटायचे की तो कधीच इतरांमध्ये मिळून जाऊ शकणार नाही. एक दिवस, तलावावर काही रंगीबेरंगी पक्षी आले. त्यांच्या पिसांचा रंग वेगळा, पण ते एकमेकांशी मजेत खेळत होते. बदकाचे पिल्लू त्यांच्याकडे पाहणारच, तेव्हा त्यापैकी एकाने त्याला हाक मारली, "ये, आमच्यासोबत खेळ." पिल्लू एक क्षण संकोचला, पण मग त्याने धाडसाने त्यांच्या जवळ गेले. "तू आमच्यासारखा नाहीस, पण तू आमच्या खेळात येऊ शकतोस," दुसऱ्या पक्ष्याने हसून सांगितले. पिल्लूला थोडे बरे वाटले. त्यांनी एकत्र जल क्रीडा केली, आणि त्या दिवशी पिल्लूने पहिल्यांदाच असे वाटले की कोणीतरी त्याचा आदर करतो. पण तलावावरचे बाकी बदकं आणि त्यांच्या पिल्लांनी अजूनही त्याला वेगळेपणाची जाणीव करून दिली. "पळ! हे बदक नाहीच!" अशी हाक ऐकू येई. पिल्लूचे मन मोडले, आणि तो एकटा दूर गेला. दिवस सरले, ऋतू बदलले. थंडीच्या दिवसात तलावावर बर्फ पडला, आणि सर्व बदकं प्रवासाला निघून गेली. बदकाचे पिल्लू एकटेच राहिले. ते झाडांखाली थंडीने कुडकुडले, पण हार मानली नाही. "कधीतरी मीही सुंदर होईल का?" असा विचार तो करायचा. हळूहळू, वसंत ऋतू आला. सूर्याने पुन्हा जमीनीला उष्णता दिली, आणि तलावावर नवीन जीवन आले. पिल्लूचे पिसे बदलायला लागली. जुनी, करड्या रंगाची पिसे गळून, त्यांच्या जागी सुंदर, पांढऱ्या आणि मऊ पिसांनी त्याचे अंग झाकले. एक दिवस, तलावावर काही राजहंस उतरले. त्यांच्या पांढऱ्या पिसांमध्ये झळाळी होती. ते पिल्लू जवळ आले, आणि त्यातल्या एका राजहंसाने विचारले, "आमच्यासोबत पोहशील का?" बदकाचे पिल्लू संकोचले. "पण मी तुमच्यासारखा नाही," त्याने उत्तर दिले. राजहंस हसला आणि म्हणाला, "आणि आरशात पाहिलंस का?" पिल्लूने तलावात पाहिले आणि आपणासमोर उभे राहिलेल्या सुंदर, दीर्घ मान असलेल्या, पांढऱ्या पिसांच्या एका राजहंसाचे प्रतिबिंब पाहिले. त्याचे डोळे आनंदाने भरून आले. "मी... मीही राजहंस झालो आहे!" राजहंसांचे कळप त्याला प्रेमाने सामावून घेतले. आता, तलावावरील सर्व पक्षी त्याच्याशी आदराने वागत होते. बदकाचे पिल्लू, जे आता सुंदर राजहंस झाले होते, त्याने स्वतःच्या वेगळेपणाला स्वीकारले आणि आपली खरी ओळख मिळवली. त्या रात्री, तलावाच्या काठावर चंद्रप्रकाशात, नवीन राजहंस आपल्या नवीन मित्रांसोबत खेळत होते. आता,

एका रम्य तलावाच्या काठावर, हिरव्या गवतामध्ये एका बदकिणीने आपली अंडी उबवली होती. सरतेशेवटी, एकेक करुन पिल्ले अंड्यातून बाहेर आली. ती सर्व पिवळ्या पिसांची, सुंदर होती. पण एक अंडे उघडायला उशीर झाला. शेवटी जेव्हा ते फुटले, त्यातून एक वेगळ्या रंगाचे, मोठ्या आकाराचे, आणि इतरांपेक्षा जरा वेगळे दिसणारे पिल्लू बाहेर आले. पिल्लाने आजूबाजूला पाहिले, आणि लगेच त्याला कळले की ते इतरांपेक्षा वेगळे आहे. बाकीच्या पिल्लांनी आणि कधी कधी खुद्द बदकिणीनेही त्याची चेष्टा केली. "तू इतका भलामोठा आणि विचित्र रंगाचा का आहेस?" एक पिल्लू म्हणाले. बदकिणीने पिल्लाला जवळ घेतले, पण तिचे हसू थांबत नव्हते. पिल्लू रोज तलावाच्या काठावर बसून तलावात स्वतःचे प्रतिबिंब पाहायचे. "का मी असा वेगळा आहे?" असा प्रश्न त्याच्या मनात घोळायचा. कधी कधी, त्याला वाटायचे की तो कधीच इतरांमध्ये मिळून जाऊ शकणार नाही. एक दिवस, तलावावर काही रंगीबेरंगी पक्षी आले. त्यांच्या पिसांचा रंग वेगळा, पण ते एकमेकांशी मजेत खेळत होते. बदकाचे पिल्लू त्यांच्याकडे पाहणारच, तेव्हा त्यापैकी एकाने त्याला हाक मारली, "ये, आमच्यासोबत खेळ." पिल्लू एक क्षण संकोचला, पण मग त्याने धाडसाने त्यांच्या जवळ गेले. "तू आमच्यासारखा नाहीस, पण तू आमच्या खेळात येऊ शकतोस," दुसऱ्या पक्ष्याने हसून सांगितले. पिल्लूला थोडे बरे वाटले. त्यांनी एकत्र जल क्रीडा केली, आणि त्या दिवशी पिल्लूने पहिल्यांदाच असे वाटले की कोणीतरी त्याचा आदर करतो. पण तलावावरचे बाकी बदकं आणि त्यांच्या पिल्लांनी अजूनही त्याला वेगळेपणाची जाणीव करून दिली. "पळ! हे बदक नाहीच!" अशी हाक ऐकू येई. पिल्लूचे मन मोडले, आणि तो एकटा दूर गेला. दिवस सरले, ऋतू बदलले. थंडीच्या दिवसात तलावावर बर्फ पडला, आणि सर्व बदकं प्रवासाला निघून गेली. बदकाचे पिल्लू एकटेच राहिले. ते झाडांखाली थंडीने कुडकुडले, पण हार मानली नाही. "कधीतरी मीही सुंदर होईल का?" असा विचार तो करायचा. हळूहळू, वसंत ऋतू आला. सूर्याने पुन्हा जमीनीला उष्णता दिली, आणि तलावावर नवीन जीवन आले. पिल्लूचे पिसे बदलायला लागली. जुनी, करड्या रंगाची पिसे गळून, त्यांच्या जागी सुंदर, पांढऱ्या आणि मऊ पिसांनी त्याचे अंग झाकले. एक दिवस, तलावावर काही राजहंस उतरले. त्यांच्या पांढऱ्या पिसांमध्ये झळाळी होती. ते पिल्लू जवळ आले, आणि त्यातल्या एका राजहंसाने विचारले, "आमच्यासोबत पोहशील का?" बदकाचे पिल्लू संकोचले. "पण मी तुमच्यासारखा नाही," त्याने उत्तर दिले. राजहंस हसला आणि म्हणाला, "आणि आरशात पाहिलंस का?" पिल्लूने तलावात पाहिले आणि आपणासमोर उभे राहिलेल्या सुंदर, दीर्घ मान असलेल्या, पांढऱ्या पिसांच्या एका राजहंसाचे प्रतिबिंब पाहिले. त्याचे डोळे आनंदाने भरून आले. "मी... मीही राजहंस झालो आहे!" राजहंसांचे कळप त्याला प्रेमाने सामावून घेतले. आता, तलावावरील सर्व पक्षी त्याच्याशी आदराने वागत होते. बदकाचे पिल्लू, जे आता सुंदर राजहंस झाले होते, त्याने स्वतःच्या वेगळेपणाला स्वीकारले आणि आपली खरी ओळख मिळवली. त्या रात्री, तलावाच्या काठावर चंद्रप्रकाशात, नवीन राजहंस आपल्या नवीन मित्रांसोबत खेळत होते. आता,