ஒரு பெரிய ஏரிக்கரையில், பசுமை புல்வெளிகளில், பனிக்காக்கள் மற்றும் வாத்துக்கள் வாழ்ந்தன. அந்த ஏரிக்கரையில், குளிர்ப் பருவம் துவங்கும் ஒரு நாளில், ஒரு பெரிய வாத்துக்குடும்பம் அவசரமாகச் சில்லறைப் பறவைகளைத் தங்கள் கூடு அருகில் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த வாத்துவின் குட்டிகள் எல்லாம் வெள்ளையாக, மென்மையாக இருந்தன. ஆனால், அவை நடுவில் ஒரு சிறிய பறவை மட்டும் வேறுபட்டு இருந்தது. அதன் இறகுகள் சுருண்டும், வண்ணமில்லாதும், நிறம் மங்கியிருந்தது. அதன் கால்கள் நீளமாகவும், கழுத்து மெதுவாகவும் இருந்தது. "ஏன் இந்தக் குட்டி வேற மாதிரிதான் இருக்குது?" என்று மற்ற வாத்துக்கள் குழப்பமாக பேசிக்கொண்டார்கள். அதுகேட்டு அந்த சிறிய பறவை தொந்தரவாக, நேராக தலையைத் தாழ்த்திக் கொண்டது. "நான் ஏன் இப்படிப் பிறந்தேனா?" என்று தன் உள்ளத்துக்குள் யோசித்தது. புதிய இடங்களில் விளையாடும் போது மற்ற வாத்துக்கள் எல்லாம் சேர்ந்து சிரித்தனர். "உனக்கு வண்ணம் இல்லை, உனக்கு அழகு இல்லை!" என்று எப்போதும் விளையாட்டாகக் கூறினார்கள். அந்த சிறிய பறவை தனிமையில், தன் பிரதிபலிப்பை நீர்வளத்தில் பார்த்து கவலைப்பட்டாள். "அம்மா, நான் ஏன் மற்றவங்க மாதிரி இல்ல?" என்று அது கேட்டது. அம்மா வாத்து மெதுவாகக் கூறினாள், "ஒவ்வொருவரும் தனித்தன்மை கொண்டவர்கள். உன் உண்மையான அழகு இன்னும் வெளிப்படவில்லை. பொறுமையா காத்திரு, என் பிள்ளை." நாட்கள் கடந்தன. பருவங்கள் மாறின. சிறிய பறவை மற்றவைகளுக்கு இணையாக வளரவில்லை. சூழல் கடுமையாக இருந்தது. சில வாத்துக்கள் அதைக் குழுவிலிருந்து தள்ளி வைத்தனர். மழை பொழிந்த ஒரு இரவில், அந்த சிறிய பறவை ஏரியிலிருந்து விலகிச் சென்றது. அது தனிமையில் நடந்து, பசுமை காட்டுகளை கடந்து, ஓர் அழகான தோட்டத்திற்கு வந்தது. அங்கு ஒற்றைச் சிட்சி இரை தேடி இருந்தது. "என்னுடைய தோற்றம் வேறு, ஆனால் என் உள்ளம் நல்லது," என்று அந்த பறவை தன் உள்ளத்தில் உறுதியுடன் கூறிக்கொண்டது. மறுநாள், அந்த பறவை ஒரு பெரிய குளத்தில் தனக்குக் கிடைத்த இடத்தில் அமர்ந்திருந்தது. தண்ணீரில் தன் பிரதிபலிப்பை பார்த்தது. அந்த பிரதிபலிப்பு மெல்ல மாறியிருந்தது. அதன் இறகுகள் மென்மையாகும், நீளமான கழுத்து நேராக வளர்ந்தது, வெண்மை மற்றும் அழகான வண்ணம் அதன் உடலில் தோன்றியது. "இது யார்?" என்று அது ஆச்சரியமாக கேட்டது. அதே நேரத்தில், அருகில் வந்த சில அழகான சிட்சிகள் அதை பார்த்து, "வா! நம்முடன் நீரும் நீந்தலாம்," என்று அழைத்தனர். அந்த உணர்வு அந்த சிறிய பறவைக்கு புதிய மகிழ்ச்சியை வழங்கியது. அது தன் கூந்தலைத் தொட்டுக்கொண்டு, "நான் அழகான சிட்சி ஆகிவிட்டேன்!" என்று குஷியுடன் சொன்னது. புதிய நண்பர்கள் அதை அன்புடன் வரவேற்றனர். "உன் வித்தியாசம் தான் உன் சிறப்பு. நீ தனக்கென தனித்துவம் கொண்டவள்," என்று அவர்கள் கூறினர். அந்த நாள் முதல் அந்த சிறிய பறவை தன் உண்மையான அழகை உணர்ந்தது. தன் வித்தியாசங்களைக் கொண்டாடியது. மற்றவர்கள் வேறுபாடுகளை மதிக்கவும், தன்னம்பிக்கை மற்றும் அன்புடன் வாழவும் கற்றுக்கொண்டது. இப்போது அந்த சிட்சி, தானும் மற்ற வாத்துக்களுக்கு உதவி செய்து, எல்லாம் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தது. இரவில் அந்த சிட்சி தன் தலைகீழாக, "நாம் எவ்வாறு தோன்றினாலும், நம் உள்ளம் நல்லது என்றால் நாம் அழகானவர்கள்தான்," எனச் சொன்னது. இந்தக் கதையின் போதனை: ஒவ்வொருவரும் தனித்துவமானவர்கள். உங்கள் வித்தியாசங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, மற்றவர்களின் வேறுபாடுகளையும் மதியுங்கள். உண்மையான அழகு உள்ளத்தில் பிறக்கிறது.

ஒரு பெரிய ஏரிக்கரையில், பசுமை புல்வெளிகளில், பனிக்காக்கள் மற்றும் வாத்துக்கள் வாழ்ந்தன. அந்த ஏரிக்கரையில், குளிர்ப் பருவம் துவங்கும் ஒரு நாளில், ஒரு பெரிய வாத்துக்குடும்பம் அவசரமாகச் சில்லறைப் பறவைகளைத் தங்கள் கூடு அருகில் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த வாத்துவின் குட்டிகள் எல்லாம் வெள்ளையாக, மென்மையாக இருந்தன. ஆனால், அவை நடுவில் ஒரு சிறிய பறவை மட்டும் வேறுபட்டு இருந்தது. அதன் இறகுகள் சுருண்டும், வண்ணமில்லாதும், நிறம் மங்கியிருந்தது. அதன் கால்கள் நீளமாகவும், கழுத்து மெதுவாகவும் இருந்தது. "ஏன் இந்தக் குட்டி வேற மாதிரிதான் இருக்குது?" என்று மற்ற வாத்துக்கள் குழப்பமாக பேசிக்கொண்டார்கள். அதுகேட்டு அந்த சிறிய பறவை தொந்தரவாக, நேராக தலையைத் தாழ்த்திக் கொண்டது. "நான் ஏன் இப்படிப் பிறந்தேனா?" என்று தன் உள்ளத்துக்குள் யோசித்தது. புதிய இடங்களில் விளையாடும் போது மற்ற வாத்துக்கள் எல்லாம் சேர்ந்து சிரித்தனர். "உனக்கு வண்ணம் இல்லை, உனக்கு அழகு இல்லை!" என்று எப்போதும் விளையாட்டாகக் கூறினார்கள். அந்த சிறிய பறவை தனிமையில், தன் பிரதிபலிப்பை நீர்வளத்தில் பார்த்து கவலைப்பட்டாள். "அம்மா, நான் ஏன் மற்றவங்க மாதிரி இல்ல?" என்று அது கேட்டது. அம்மா வாத்து மெதுவாகக் கூறினாள், "ஒவ்வொருவரும் தனித்தன்மை கொண்டவர்கள். உன் உண்மையான அழகு இன்னும் வெளிப்படவில்லை. பொறுமையா காத்திரு, என் பிள்ளை." நாட்கள் கடந்தன. பருவங்கள் மாறின. சிறிய பறவை மற்றவைகளுக்கு இணையாக வளரவில்லை. சூழல் கடுமையாக இருந்தது. சில வாத்துக்கள் அதைக் குழுவிலிருந்து தள்ளி வைத்தனர். மழை பொழிந்த ஒரு இரவில், அந்த சிறிய பறவை ஏரியிலிருந்து விலகிச் சென்றது. அது தனிமையில் நடந்து, பசுமை காட்டுகளை கடந்து, ஓர் அழகான தோட்டத்திற்கு வந்தது. அங்கு ஒற்றைச் சிட்சி இரை தேடி இருந்தது. "என்னுடைய தோற்றம் வேறு, ஆனால் என் உள்ளம் நல்லது," என்று அந்த பறவை தன் உள்ளத்தில் உறுதியுடன் கூறிக்கொண்டது. மறுநாள், அந்த பறவை ஒரு பெரிய குளத்தில் தனக்குக் கிடைத்த இடத்தில் அமர்ந்திருந்தது. தண்ணீரில் தன் பிரதிபலிப்பை பார்த்தது. அந்த பிரதிபலிப்பு மெல்ல மாறியிருந்தது. அதன் இறகுகள் மென்மையாகும், நீளமான கழுத்து நேராக வளர்ந்தது, வெண்மை மற்றும் அழகான வண்ணம் அதன் உடலில் தோன்றியது. "இது யார்?" என்று அது ஆச்சரியமாக கேட்டது. அதே நேரத்தில், அருகில் வந்த சில அழகான சிட்சிகள் அதை பார்த்து, "வா! நம்முடன் நீரும் நீந்தலாம்," என்று அழைத்தனர். அந்த உணர்வு அந்த சிறிய பறவைக்கு புதிய மகிழ்ச்சியை வழங்கியது. அது தன் கூந்தலைத் தொட்டுக்கொண்டு, "நான் அழகான சிட்சி ஆகிவிட்டேன்!" என்று குஷியுடன் சொன்னது. புதிய நண்பர்கள் அதை அன்புடன் வரவேற்றனர். "உன் வித்தியாசம் தான் உன் சிறப்பு. நீ தனக்கென தனித்துவம் கொண்டவள்," என்று அவர்கள் கூறினர். அந்த நாள் முதல் அந்த சிறிய பறவை தன் உண்மையான அழகை உணர்ந்தது. தன் வித்தியாசங்களைக் கொண்டாடியது. மற்றவர்கள் வேறுபாடுகளை மதிக்கவும், தன்னம்பிக்கை மற்றும் அன்புடன் வாழவும் கற்றுக்கொண்டது. இப்போது அந்த சிட்சி, தானும் மற்ற வாத்துக்களுக்கு உதவி செய்து, எல்லாம் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தது. இரவில் அந்த சிட்சி தன் தலைகீழாக, "நாம் எவ்வாறு தோன்றினாலும், நம் உள்ளம் நல்லது என்றால் நாம் அழகானவர்கள்தான்," எனச் சொன்னது. இந்தக் கதையின் போதனை: ஒவ்வொருவரும் தனித்துவமானவர்கள். உங்கள் வித்தியாசங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, மற்றவர்களின் வேறுபாடுகளையும் மதியுங்கள். உண்மையான அழகு உள்ளத்தில் பிறக்கிறது.