एक वेळ अशी होती की विजयनगरच्या राजवाड्यात असलेल्या खास बागेत काही अतिशय दुर्मिळ वांग्याची झाडे लावली होती. या वांग्यांना ‘दिव्य’ वांगे असे म्हणत, कारण कोणालाही त्या वांग्यांची चव चाखू दिली जात नसे. केवळ राजा आणि राणीच त्या वांग्यांचा आस्वाद घेत. बागेत विशेष रक्षक ठेवले जात, आणि त्या झाडांवर सदैव नजर ठेवली जात असे. एके दिवशी, तेनालीराम घरी आला, तर त्याची बायको अचानक त्याच्याकडे पाहून म्हणाली, “राम, ऐक ना, सर्वत्र या दिव्य वांग्यांची चर्चा आहे. मी कधीच चाखली नाहीत. माझी फार इच्छा आहे.” तेनालीराम आपल्या बायकोच्या आग्रहाला नाही म्हणू शकला नाही. तो हसून म्हणाला, “बघ, मी काहीतरी उपाय करतो.” त्या रात्री सर्वजण झोपले असताना, तेनालीराम अत्यंत सावधपणे राजाचे बागेत गेला. रक्षक झोपेतच होते. तेनालीरामाने दोन मोठी वांगे खुडली, ती आपल्या वस्त्रात लपवली आणि घरी आला. घरी येऊन बायकोला ती वांगे दिली. त्याच्या बायकोचा चेहरा आनंदाने फुलून गेला. ती म्हणाली, “हे वांगे मी आज वरण-भाताबरोबर शिजवते.” तिने एक वांगे शिजवून सर्वांना दिले. त्यांचा लहान मुलगा देखील वांग्याचा स्वाद घेत खूप आनंदला. सकाळ झाली. राजाच्या बागेत वांगे कमी झाल्याचे लक्षात येताच गोंधळ उडाला. रक्षकांना बोलावले गेले. दरवाज्यावर शिल्लक वांगे मोजण्यात आले. राजाने लगेचच चौकशी सुरू केली. त्याला शंका आली की असा उद्योग केवळ कुणीतरी हुशार आणि राजाच्या विश्वासातील माणसानेच केला असावा. त्याने तेनालीरामाला बोलावले. दुपारच्या वेळी अचानक तेनालीरामाचा मुलगा खेळताना इतर मुलांना सांगू लागला, “माझ्या आईने काल दिव्य वांगे शिजवले होते, खूप छान लागले.” हे ऐकून गावात गुपित पसरले आणि लगेचच बातमी राजाकडे पोहोचली. राजा फारच चिडला. त्याने तेनालीराम व त्याच्या मुलाला न्यायालयात येण्याचा हुकूम दिला. तेनालीराम लगेच आपल्या हुशारीने काहीतरी उपाय शोधू लागला. रात्री झोपताना त्याने आपल्या मुलावर पाणी शिंपडलं. मुलगा झोपेतून उठला आणि त्याला वाटलं की पाऊस पडतोय. “आई, पाऊस पडतोय, मी ओली झालो,” तो म्हणाला. आईने पांघरूण बदलून मुलाला पुन्हा झोपायला घातलं. दुसऱ्या दिवशी तेनालीराम आणि त्याचा मुलगा न्यायालयात गेले. राजा फार कठोरपणे विचारू लागला, “तेनालीराम, तुझ्या घरात काल रात्री दिव्य वांगे शिजले होते का?” तेनालीरामाने शांतपणे उत्तर दिलं, “माझ्या घरी कुठलंही दिव्य वांगे शिजलं नाही, महाराज. ही अफवा कुठून आली, हे मला माहीत नाही.” राजा मग तेनालीरामाच्या मुलाला म्हणाला, “बाळ, तू सांग, काल तुझ्या आईने दिव्य वांगे शिजवले का?” मुलगा थोडा गोंधळून गेला, पण मग उत्साहाने म्हणाला, “होय, काल रात्री माझ्या आईने दिव्य वांगे शिजवले. मी ते खाल्ले.” राजाच्या चेहऱ्यावर विजयाची छटा उमटली. मग तेनालीराम हलक्या आवाजात राजाला म्हणाला, “महाराज, लहान मुलांची स्वप्ने अनेकदा खोटी असतात. रात्री याने मला सांगितले की ‘पाऊस पडतोय, मी ओली झालो’, पण त्या रात्री पाऊसच पडला नव्हता. त्याला स्वप्न पडले होते. म्हणूनच त्याच्या बोलण्यावर विश्वास ठेवू नका.” राजाने मुलाकडे पाहिलं. “काल खरोखर पाऊस पडला होता का?” मुलगाही गोंधळला. त्याला आठवले, आईने त्याला प