एकदा एका गावात चंद्रू नावाचं गाढव राहत होतं. चंद्रू फारच प्रामाणिक, पण थोडं मूर्ख गाढव होतं. त्याचा मालक शेतकरी रामू त्याच्याकडून खूप कामं करून घेत असे. पण चंद्रूला फारसं प्रेम मिळत नसे. तो नेहमी म्हणायचा, “कितीही कष्ट केलं तरी मला कुणीच किंमत देत नाही.” एक दिवस, शेतकरी रामूने चंद्रूला जंगलात गवत आणायला पाठवलं. गवत कापून परत येताना चंद्रूच्या नजरेस झाडांच्या आड एक वाघाचं कातडं पडलं होतं. कुतूहलाने चंद्रू जवळ गेला. त्याने कातडं ओढून पाहिलं, आणि त्याला एक कल्पना सुचली. “जर मी हे वाघाचं कातडं अंगावर घातलं, तर सर्व प्राणी मला वाघ समजतील. मग मला कोणी त्रास देणार नाही, उलट सर्वजण माझ्यापासून घाबरतील!” चंद्रूने वाघाचं कातडं अंगावर घातलं आणि डोक्यावरून कान लपवत जंगलाच्या दिशेने चालू लागला. सर्व प्राणी त्याला पाहून घाबरून पळू लागले. हरणं, ससे, कोंबड्या, अगदी लहानसहान पक्षीही त्याच्याकडे बघून दडपून गेले. थोड्याच वेळात, चंद्रूला फार मजा वाटू लागली. “ही तर कमालच झाली! मी आता या जंगलाचा राजा झालोय!” तो स्वतःशीच हसला. पण तो हसताना आपल्या गाढवाचा आवाज दाबू शकला नाही. जंगलात राहणारे इतर प्राणी आपापसात कुजबुजायला लागले. “हा वाघ आहे की काहीतरी वेगळंच? वाघ कधी गाढवासारखा हसतो का? किंवा चालतो का?” असं म्हणत तेही दूरवरून पाहू लागले. चंद्रू दररोज जंगलात जाऊन, वाघाचं कातडं घालून मस्तपैकी गवत खात असे. कुणीही त्याच्याजवळ येण्याची हिंमत करत नसे. तो इतका खुश झाला होता की त्याने हे गुपित आपल्या जवळच्या मित्राला, गाढव बंड्याला सांगितलं. बंड्या म्हणाला, “काय आयडिया आहे! पण जपून, चंद्रू! आपला हा भेसूर आवाज कुणी ऐकला, तर डाव फसला म्हणून समज.” एक दिवस, चंद्रू गवत खात असताना मोकळ्या शेतात शेतकऱ्यांची गर्दी जमली होती. अचानक एका गाढवाचा आवाज ऐकू आला. चंद्रूने आपल्या गाढवाचा नेहमीचा आवाज काढला, “ढेंचू! ढेंचू!” शेतकऱ्यांना तात्काळ समजलं—हा वाघ नसून, वाघाच्या कातडीत दडलेलं गाढव आहे! सर्व शेतकरी आणि गावकरी हातात लाठ्या घेऊन धावत आले. त्यांनी वाघाच्या कातडीतल्या गाढवाच्या मागे लागून त्याला पकडून कातडं काढून टाकलं. मग त्यांनी चंद्रूला समज दिली, “दिसणं वेगळं आणि असणं वेगळं असतं. आपण आपला स्वभाव लपवू शकत नाही.” चंद्रूला आपल्या मूर्खपणाची फार लाज वाटली. तो शेपटी घालून शांतपणे आपल्या घराकडे निघून गेला. त्या दिवसानंतर चंद्रूने कधीही दुसऱ्याचं रूप घेण्याचा प्रयत्न केला नाही. त्याने समजून घेतलं की, खरा शहाणा तोच, जो स्वतःवर समाधानी राहतो आणि फसवणूक करत नाही. ही गोष्ट आपल्याला शिकवते की, बनावटपणाने मिळणारा आदर खोटा असतो. खरा आदर आणि मैत्री मिळवण्यासाठी आपला स्वभाव आणि प्रामाणिकपणा महत्वाचा असतो. म्हणूनच, मोराल: खोट्या रूपाने, बनावटपणाने यश दीर्घकाळ टिकत नाही. आपलं खरं रूपच सर्वांत श्रेष्ठ आहे.