நீண்ட நாட்களுக்கு முன், இந்தியாவில் ஒரு பெரிய பாண்டிய நாட்டில் ஒரு நல்ல இதயமுள்ள அரசன் ஆட்சி செய்தான். அவன் பெயர் சுதர்மன். அவன் அரசில் அனைத்தும் அமைதியாக, மக்கள் நலமாக வாழ்ந்தார்கள். அரசனுக்கு ஒரு நல்ல மனையாளர், இரண்டு புத்திசாலி குழந்தைகள் இருந்தார்கள். சுதர்மன் அரசனுக்கு தியாகமும், அறமும் மீது மிகுந்த நம்பிக்கை இருந்தது. அறம் பின்பற்றினால் கடவுளே காப்பார் என்ற கூற்றை அவன் நம்பினான். அவனது புகழ் தேவர்கள் வானத்திலும் பரவியது. ஒருநாள், இந்த தியாகத்தின் ஆழத்தை சோதிக்க விரும்பிய தேவர்கள், மனித உருவம் எடுத்து அவன் அரண்மனைக்கு வந்தனர். அவர்கள் முதலில் ஒரு வள்ளல் போல நடித்து, அரசனிடம் ஒரு கோரிக்கை வைத்தனர். “மகா ராஜா! நான் என் குடும்பத்தைப் பசியால் இழந்து விட்டேன். எனக்கு கொஞ்சம் தங்கம் தயவுசெய்து தாருங்கள்,” என கேட்டார். அரசன் யோசிக்காமல் தன் சொத்திலிருந்த பெரிய பொற்காசுகளைக் கொடுத்தான். ஆனால் விருந்தினன் திருப்தி அடையவில்லை. அவன் மீண்டும் கேட்டான், “மன்னா, எனக்கு இன்னும் உதவி வேண்டும். உங்களுடைய தரமான விலையுயர்ந்த ரதத்தை எனக்கு தர முடியுமா?” அரசன், மிக இனிமையாக, தன் ரதத்தையும் கொடுத்தான். இந்த விருந்தினன் கிளையவில்லை. மீண்டும் அவர் கேட்டார், “இன்னும் எனக்குத் தேவைகள் இருக்கின்றன. உங்களுக்கு மிகவும் பிடித்தமான உதவியாளர்கள் எனக்கு வேண்டும்.” அரசன் சிறிது திடுக்கிட்டான். ஆனால் தன் அறநெறியை நினைத்து, தனது நம்பிக்கையை குலைக்காமல், தன் நம்பிக்கைமிக்க உதவியாளர்களையும் அவர் கையில் ஒப்படைத்தான். இப்போது விருந்தினன் மிகப் பெரிதும் கேட்டான். “மன்னா, உங்கள் குழந்தைகளை எனக்கு தாருங்கள். அவர்களைக் கொண்டு எனது குடும்பத்தை மீட்டெடுக்க முயற்சிக்கிறேன்.” அரசன் இதைக் கேட்டபோது, அவனது இதயம் உடைந்தது போல இருந்தது. ஆனால் அறத்தின் சோதனையை கடந்து காட்ட விரும்பிய அவன், தன் குழந்தைகள் மீது முத்தமிட்டு, அவர்களையும் விருந்தினனிடம் ஒப்படைத்தான். முப்பெரும் தியாகத்தையும் செய்துவிட்ட அரசனை விருந்தினன் இன்னும் சோதித்தான். “மன்னா, இன்னும் ஒரு கோரிக்கை. உங்கள் மனைவியையும் எனக்கு தாருங்கள். என்னுடைய குடும்பம் இப்போது மட்டும் திரும்பி வர வேண்டும்.” மனைவி, சுதர்மன் அரசனின் கண்களைக் பார்த்தாள். இருவரும் அமைதியாக, கவலையோடு, ஆனால் தியாக உணர்வோடு இருந்தார்கள். மனைவி தன் கணவனைப் பின்பற்ற தயார் என்றாள். அரசன் தன் மனைவியையும் விருந்தினனிடம் ஒப்படைத்தான். இப்போது அரசன் தன் உடை மட்டுமே உடையதாய், வெறுமனே நின்றான். அவன் முகத்தில் துன்பமும், ஆனாலும் மனதின் அமைதியும் இருந்தது. அந்த நேரத்தில் விருந்தினர்கள் தங்கள் உண்மையான வடிவத்திற்கு மாறினர். அவர்கள் யாரென்று கண்டு அரசன் அதிர்ச்சி அடைந்தான். அவர்கள் தேவர்கள்! “மகா ராஜா, உனது அறத்திற்கு நாங்கள் வியந்து போய்விட்டோம். எந்தப் பதிலும், எந்தவொரு சஞ்சலமும் இல்லாமல், நீ உன் சொத்து, குடும்பம், மனைவி என அனைத்தையும் தியாகம் செய்தாய். உனது உண்மை மனதை உலகம் அறிய வேண்டும்,” என்றனர். தேவர்கள் தங்கள் அருளால், அரசனின் சொத்துக்களும், குழந்தைகளும், மனைவியும் அனைத்தும் மீண்டும் அவரது அருகில் வந்தன. எல்லோரும் மகிழ்ச்சியுடன் இணைந்தனர். “நீ உண்மையாக அறத்தை பின்பற்றினால், கடவுளே உனக்குத் துணை நிற்பார். தியாகமும், தர்மமும் வாழ்வில் வெற்றி தரும்,” என்று தேவர்கள் ஆசீர்வதித்து விட்டு விலகினர். இதை கேட்ட சுதர்மன் அரசன் மகிழ்ச்சியில் கண்ணீர் விட்டான். பின் மக்கள் அனைவருக்கும் தியாகத்தின் முக்கியத்துவம் பற்றி அறிவுரை சொன்னான். இந்தக் கதையின் முடிவில், நூறு பேருக்கு உதவியவனுக்கு கடைசியில் கடவுளே துணை நிற்பார் என்று மக்கள் நம்பிக்கை கொண்டு வாழத் துவங்க