खूप वर्षांपूर्वी, एका दाट झाडांनी वेढलेल्या गावात, एक कावळा राहत होता. त्या दिवशी उन्हाने अंगाची लाही लाही केली होती. कावळा दिवसभर आकाशात उडत होता, पण त्याला कुठेही पाण्याचा थेंब सापडत नव्हता. पंख थकले, तोंड कोरडं पडलं आणि डोळे जड झाले. तो आपल्याच विचारात म्हणाला, "कुठे मिळेल मला थंड, गोड पाणी?" कावळ्याने एका मोठ्या विहिरीपर्यंत उडून पाहिलं. पण तिथे खूप साप होते, आणि कावळ्याला आपला जीव वाचवायचा होता. मग त्याने डोंगराच्या पायथ्याशी एक जुनी, मातीची घड्याळी पाहिली. घड्याळीत पाणी होतं, पण ते अगदी तळाशी होतं. कावळ्याने आपली लंबी चोच आत टाकून पाणी प्यायला पाहिलं, पण त्याला काडीभरही पाणी लागलं नाही. "आता काय करावं?" कावळा विचारात पडला. त्याने जवळच्या झाडावर बसून आजूबाजूला पाहिलं. उन्हाळ्यामुळे जमिनीवर दगडाचे तुकडे पडले होते. कावळ्याच्या डोक्यात एक कल्पना आली. तो स्वतःशीच म्हणाला, "कदाचित, मी हे दगड घड्याळीत टाकलो, तर पाण्याचा पत्ता वर येईल!" कावळा जमिनीवर उतरला. त्याने एक, दोन, तीन असे छोटे दगड उचलून घड्याळीत टाकायला सुरुवात केली. प्रत्येक दगड घड्याळीत पडताना आवाज करत होता आणि थोडं थोडं पाणी वर येत होतं. कावळ्याच्या चेहर्‍यावर हसू उमटलं. त्याला वाटलं, "माझी युक्ती चालली!" थोड्याच वेळात, पाण्याचा स्तर इतका वर आला की कावळ्याने आपली चोच बुडवली आणि अखेर गोड, थंड पाणी प्यायला सुरुवात केली. त्याने समाधानाने डोळे बंद केले आणि आपल्या थकलेल्या शरीराला नवजीवन मिळाल्यासारखं वाटलं. घड्याळीच्या बाजूला एक ससा, एक खार आणि एक शिंपी पकडणारा पक्षीदेखील आले होते. ते सगळे कावळ्याला म्हणाले, "किती शहाणपणाने तू ही अडचण सोडवलीस! आम्ही फक्त घाबरून बसलो असतो, पण तू प्रयत्न केलास." कावळा हसून म्हणाला, "मित्रांनो, अडचणी आल्या की घाबरू नका. जर डोकं शांत ठेवलं आणि विचार केला, तर कुठलीही समस्या सुटू शकते. पाणी तळाशी असलं तरी मार्ग नक्की सापडतो." सगळ्यांनी मिळून थंड पाणी प्यायलं. ते दिवसभर एकमेकांसोबत खेळले आणि आनंदाने आकाशात झेप घेतली. त्या दिवसानंतर गावातील सगळ्या प्राण्यांना एक गोष्ट शिकायला मिळाली—बुद्धी आणि चिकाटीने कोणतीही गोष्ट साध्य करता येते. प्रत्येक वेळी अडचण आली, की सगळे प्राणी कावळ्याची आठवण काढायचे. कधीकधी, अडथळे खूप मोठे वाटतात. पण जर आपण धीर, बुद्धी आणि प्रयत्न या तीन गोष्टींचा उपयोग केला, तर अडचणी सहज दूर करता येतात. हे सतत लक्षात ठेवा—शहाणपण, प्रयत्न, आणि संयम याचा उपयोग करा, मग काहीही अशक्य नाही. ही कथा आपल्याला शिकवते, "समस्या आली की घाबरू नका, तर शहानपणाने विचार करा. बुद्धीला पर्याय नाही." म्हणूनच, पुढच्या वेळी तुम्हाला अडचण आली, तर कावळ्यासारखं विचार करा, उपाय शोधा, आणि नव्या आशेने पुढे जा. मुलांनो, आजची गोष्ट येथे संपली. लक्षात ठेवा, बुद्धी आणि चिकाटीने कोणतीही अडचण सोडवता येते. — या गोष्टीतून आपण हे शिकतो की, "अडचणीवर उपाय शोधण्यासाठी बुद्धी आणि प्रयत्न महत्वाचे असतात."