ஒரு வெயில்காயும் நண்பகலில், ஒரு காகம் வானத்தில் சுழன்று பறந்துகொண்டிருந்தது. அதன் உடல் மெலிந்துவிட்டது; பல நாட்களாக அது போதுமான உணவும் தண்ணீரும் கிடைக்காமல் தவித்தது. அந்த நாள் அதிகம் காய்ந்த வெயில். காகத்தின் தொண்டை வளரும் வெப்பத்தில் எரிகிறது போல இருந்தது. எங்காவது ஒரு துளி தண்ணீர் கிடைத்தாலாவது உயிரோடு இருக்கலாம் என்று அது பதைபதைக்கும் மனதுடன் சுற்றிக்கொண்டிருந்தது. காகமாவது தன் கண்களால் ஒரு பழைய குடத்தை பார்த்தது. அது ஒரு புறமாக சாய்ந்து, மண் மேடையில் மேலேறி நின்றது. குடத்தின் பக்கத்தில் அருகிலுள்ள சின்ன மரத்தடியில் காகம் இறங்கி நின்றது. “இந்த குடத்தில் ஒருவேளை தண்ணீர் இருக்குமா?” என்று அதன் ஸ்வயம்படம் யோசித்தது. விழிகளால் உள்ளே பார்த்தபோது, ஆமாம், அதன் அடியில் சிறிதளவு தண்ணீர் இருக்கிறது என்பதும் தெரிந்தது. ஆனால், அந்த தண்ணீர் மிகக் குறைவாக இருந்தது. அதன் மூக்குப் பற்கள் குடத்தின் ஓரத்தையும் மட்டுமே தொடப்போகின்றன. “எப்படி இந்த தண்ணீரை அடைய முடியும்?” என்று காகம் சிந்தித்தது. அதன் தூக்கமற்ற கண்கள் சுற்றும் சூழலை ஆராய்ந்தன. அது தன் சிறகுகளை விரித்து, குடத்தின் ஓரத்தில் சாய்ந்து பார்த்தது. தண்ணீர் அதன் இறக்கைகள் வந்து சேர முடியாத அளவில் கீழே இருந்தது. உடனே, காகம் தன் புத்தியைப் பயன்படுத்தத் துவங்கியது. அருகில் கற்கள் சிதறிக் கிடப்பதை பார்த்தது. “இந்தக் கற்களை நான் எடுத்து குடத்தில் போடினால், என்னாகும்?” என்று அது யோசித்தது. ஒரு சிறிய கல்லை எடுத்தது, குடத்தின் உள்ளே போட்டது. ஒரு சின்ன சத்தம். தண்ணீர் கொஞ்சம் மேலே வந்தது. காகம் மகிழ்ச்சி அடைந்தது. அவ்வாறு மற்ற கற்களையும் ஒன்றாக ஒன்றாக எடுத்துக் கொண்டு, குடத்துக்குள் போட்டது. ஒவ்வொரு கல்லும் தண்ணீரை இன்னும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மேலே கொண்டுவந்தன. காகம் உற்சாகத்துடன் இன்னும் வேகமாக கற்களை போட்டுக் கொண்டே இருந்தது. அடிதட்டும் நேரத்தில், குடத்தில் உள்ள தண்ணீர் ஓரத்தை நெருங்கியது. இப்போது காகத்தின் மூக்கு எளிதாக தண்ணீரைச் சேர்ந்து சரிகை குடிக்க முடிந்தது. தன்னுடைய தாகம் தீர்ந்தது. அது சந்தோஷமாக சிறகுகளை விரித்து, வானத்தில் மீண்டும் பறந்தது. காகத்தை பார்த்த மற்ற பறவைகள், “நீ எப்படி இந்தக் குடத்தில் இருந்த தண்ணீரை எடுத்து குடித்தாய்?” என்று வியப்புடன் கேட்டன. காகம் ஒரு இனிய சிரிப்புடன், “நான் என் புத்தியையும் பொறுமையையும் பயன்படுத்தினேன்; அதுதான் வெற்றிக்கு காரணம்,” என்று பதில் கூறியது. இந்த கதை நமக்கு முக்கியமான பாடம் ஒன்றைக் கூறுகிறது. பிரச்சனைகள் வந்தால், கவலைப்படாமல், நம் அறிவையும் பொறுமையையும் பயன்படுத்தினால், நிச்சயம் ஒரு நல்ல தீர்வு கிடைக்கும். அறிவும் பொறுமையும் வெற்றிக்கு வழிகாட்டும்.