एका हिरव्यागार जंगलात, उंच आणि घनदाट झाडांच्या मध्ये, एक छान मोठं झाड होतं. झाडाचं वय एवढं मोठं होतं की त्याच्या फांद्या दूरवर पसरलेल्या होत्या आणि त्याच्या सावलीखाली अनेक प्राणी विश्रांती घेत असत. एके दिवशी दुपारी, उन्हाच्या कडकपणामुळे एक ससा जंगलात धावत आला. त्याचं नाव होतं चिंचू. पळत-पळत तो सावली शोधत होता. एकदम त्याला त्या मोठ्या झाडाची गडद सावली दिसली आणि तो पटकन तिथे जाऊन बसला. जरा वेळाने, अजून एक प्राणी तिथे आला – एक कासव. त्याचं नाव होतं कंबू. कंबू नेहमीच हळूच चालत असायचा, पण आज त्यालाही उन्हाचा त्रास झाला होता. त्याने चिंचूला विचारलं, “इथे बसायला जागा आहे का?” चिंचू हसून म्हणाला, “अर्थातच! ही सावली आपल्या सर्वांसाठी आहे.” त्यांच्या गप्पा रंगायला लागल्या, तोच तिथे एक म्हातारा घार आला. तिचं नाव होतं वयस्की. ती झाडाच्या सर्वात वरच्या फांदीवर बसली होती आणि खाली बसलेल्या दोघांकडे पाहत होती. कंबूने उत्सुकतेने विचारलं, “तुम्ही कोण आणि इथे का आलात?” वयस्की घार हसून म्हणाली, “माझं नाव वयस्की. हे झाड मी लहान असताना सुद्धा एवढंच मोठं होतं. मी या झाडावर अनेक वर्ष जगले आहे.” चिंचू आणि कंबू एकदमच थोडेसे लाजले, कारण त्यांना कळलं की त्यांनी या झाडाची खरी मालकीण किंवा सर्वांत जुनी रहिवासी ओळखली नव्हती. तेव्हा चिंचूने नम्रपणे विचारलं, “तुमच्यासमोर आम्ही दोघं अजून खूपच लहान आणि अनुभवहीन आहोत. आम्ही तुम्हाला आदराने वागवू.” कंबूनेही मान डोलावली, “हो, आम्ही या झाडाखाली राहायचं असेल तर वयस्कींना आदर द्यायला हवा.” त्यादिवशीपासून, त्या झाडाखाली सर्व प्राणी, मोठे आणि लहान, वयस्कीला आदर देऊन, वयोमानानुसार स्थान ठरवू लागले. जेव्हा जेव्हा काही वाद उद्भवत असे, तेव्हा वयस्कीचं मत सर्वांत महत्त्वाचं मानलं जाई. एकदा, झाडाखाली थोड्या गोड फळांची चर्चा झाली. चिंचूला एका फांदीवर फळं दिसली होती. तो लगेच वर चढून ती घेऊ लागला. पण कंबूने ताड्कन विचारलं, “आपण सगळ्यांनी मिळून वाटून घ्यायला हवं, नाही का?” वयस्कीने खाली पाहिलं आणि शांतपणे म्हणाली, “मुलांनो, या झाडावरच्या फळांमध्ये प्रत्येकाचा हक्क आहे. पण वेगळं काय आहे – ज्येष्ठतेला आणि अनुभवाला मान दिला पाहिजे. आधी सर्वांत मोठ्यांनी, मग इतरांनी फळं घ्यावीत.” चिंचूने व कंबूने मान डोलावली आणि आदराने जेष्ठतेनुसार वाटून घेतलं. यामुळे सर्वांना समाधानही वाटलं आणि कोणताही वाद झाला नाही. त्या नंतर, जंगलातले इतर प्राणीही त्या झाडाखाली जमू लागले. प्रत्येकाने वयस्कीच्या अनुभवाचा आणि वयानुसार आदर करण्याचा नियम पाळला. कोणीही वयस्कीच्या विरुद्ध बोलत नसे, आणि तिचा सल्ला ऐकून घेई. झाडाखाली शांती आणि अनुशासन नांदू लागलं. एका दिवशी, एका लहान साळिंदराने विचारलं, “वयस्की आज्जी, असं का की मोठ्यांना आदर द्यायला पाहिजे?” वयस्कीने हसून सांगितलं, “मुलांनो, ज्येष्ठांना आदर दिला की आपण त्यांच्या अनुभवातून शिकू शकतो. त्यामुळे संकटे टळतात, आणि आपल्यात एकता राहते.” सर्वांनी समाधानाने मान डोलावली. त्या दिवशी सर्वांना कळलं, की वय, अनुभव आणि शिस्त यांना मान दिला तर