ஒரு சிறிய கிராமத்தில் இருவர் நண்பர்கள் வாழ்ந்தனர். அவர்களின் பெயர்கள் செந்தில் மற்றும் ரகுபதி. இருவரும் சிறு வயதிலிருந்தே நெருக்கமான நண்பர்கள். ஒருநாள் அவர்கள் சோம்பேறிப்போய், “நாம் இன்று காட்டுக்குப் புது அனுபவம் காண போகலாம்,” என்று தீர்மானித்தனர். விடியற்காலையில், அவர்கள் இருவரும் சிறிது உணவு எடுத்துக்கொண்டு காட்டுக்குள் பயணமானார்கள். பச்சை மரங்களும், பூக்கள் நிரம்பிய காட்டில் அவர்கள் மகிழ்ச்சியாகப் பேசிக்கொண்டே நடந்தார்கள். பறவைகளின் இசை, மலர்களின் வாசனை, எல்லாம் அவர்களுக்கு புதுமையாக இருந்தது. சில மணி நேரம் நடந்த பிறகு, திடீரென ஒரு பெரிய கரடி அவர்களது பாதையில் தோன்றியது. கரடியை பார்த்தவுடன், செந்தில் பயந்து ஓடி, அருகிலிருந்த மரத்தில் ஏறிக் கொண்டான். ரகுபதி ஏறுவதற்குப் பட்டதில்லை. அவன் சிறிது துணிச்சலுடன் தரையில் படுத்துக்கொண்டு, “கரடி உயிரில்லாததைத் தொடாது” என்று நினைத்து, மூச்சை நின்று கொண்டு, கண்களை மூடி, சும்மா படுத்துக்கொண்டான். கரடி ரகுபதியின் அருகில் வந்தது. அது அவனை முழுமையாக மணம் பார்க்க ஆரம்பித்தது. ரகுபதி மூச்சை நின்று, அனைத்து அச்சத்தையும் மறைத்து, சாமாதானமாகக் கிடந்தான். கரடி அவனை உயிரில்லாது இருக்கிறான் என்று நினைத்து, அவனை விட்டுவிட்டு நடந்துவிட்டது. கரடி போனவுடன், செந்தில் மரத்திலிருந்து இறங்கி, ரகுபதியிடம் வந்தான். “அந்த கரடி உன்னிடம் காதில் என்ன சொன்னது?” என்று கேட்க அவனுக்கு ஆவல் வந்தது. ரகுபதி சிறிது சிரித்துவிட்டு, “கரடி ஒரு நல்ல அறிவுரையைக் கூறியது,” என்று சொன்னான். “அது என்ன?” என்று செந்தில் ஆவலுடன் கேட்டான். “உண்மையான நண்பனாக இருப்பவன் சிக்கலில் உன்னை விட்டுவிட்டு ஓட மாட்டான் என்று கரடி சொன்னது,” என ரகுபதி சொன்னான். செந்திலுக்கு வெறுப்பும் வெட்கமும் கலந்த உணர்வு வந்தது. அவன் ரகுபதியிடம் மன்னிப்பு கேட்டான். “நான் பயத்தில் ஓடியேன், ஆனால் நீ சிருஷ்டியாக நடந்தாய். இனி உனக்கு உண்மையான நண்பனாக இருப்பேன்,” என்று செந்தில் வாக்குறுதி அளித்தான். அந்த நாள் முதல், இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் நம்பிக்கையுடன் நட்புடன் வாழ்ந்தனர். இந்தக் கதையின் முடிவில் நாம் நினைவு கொள்ள வேண்டிய ஒன்று உள்ளது. நெருக்கமான நண்பர்கள் என்றால் அவர்கள் சிக்கலில் உன்னை விட்டுவிட்டு ஓடி விட மாட்டார்கள். உண்மையான நண்பர்கள் இருப்பது வாழ்வில் மிகப் பெரிய வரம். இதுவே இக்கதையின் அறம்: “பண்பும், உளம்கொண்டு உறவு செய்; உறவை நம்பி ஆபத்தில் சிக்காதே.”