நல்லதொரு வனத்தில், பெருமைமிகு கரும்புக்காடு இருந்தது. அந்தக் காட்டில் பல வகை மரங்கள், கொடிகள், சின்னச் சின்னக் குளங்கள் இருந்தன. ஆனால், அந்த காட்டின் மையத்தில், வெற்றிக்கரும்பு மரங்களின் தொகுதி இருந்தது. அந்தக் கரும்பு மரங்களின் மீது ஒரு பெரிய குரங்கு ராஜா, சேர்த்து மூன்று நூறு குரங்குகளுடன் வாழ்ந்தான். அந்தக் குரங்கரசன் பேரறிவும், கருணையும் நிறைந்தவன். அவன் தன் குரங்கு மக்கள் அனைவரையும் பாசமாக காத்துக்கொண்டான். ஒருநாள், அருகிலுள்ள நகரத்தில் ஒரு வணிகன் வந்தான். அவன் ஒரு நதிக்கரையில் தங்கியபோது, அந்த வெற்றிக்கரும்பை பார்த்தான். அது அவனுக்கு மிகுந்த ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது. "இந்தக் கரும்பு நினைவில் இல்லாத அளவுக்கு இனிப்பு!" என்று வணிகன் மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னான். ஒவ்வொரு கரும்பும் அவன் வாயில் போவது போலவே இனிப்பு. வணிகன், அரசரிடம் இந்த வெற்றிக்கரும்பை பற்றி சொன்னான். "மகாராஜா, அந்தக் காட்டில் ஒரு அதிசயமான வெற்றிக்கரும்பு மரம் உள்ளது. அதை நாம் உரிமையாக்க வேண்டும்!" என்று கேட்டான். அதை கேட்ட அரசன், தன் ராணுவத்தை அனுப்பி, அந்தக் கரும்பு மரங்களை முற்றிலும் சூழ்ந்தார். குரங்குகள் துப்பாக்கி சத்தம் கேட்டது போல் பயந்து ஓடி ஒளிந்தன. குரங்கரசன் மட்டும் தைரியமாக தன் மக்கள் அனைவரையும் ஒன்று சேரும்படி அழைத்தான். "நம்மைக் காப்பாற்ற வேண்டியது என் கடமை," என்று குரங்கரசன் கூறினான். அவன் ஒரு திட்டம் வகுத்தான். "இந்த மரத்திலிருந்து அந்த நதிக்கரையிலுள்ள மற்றொரு மரத்துக்கு எல்லோரும் தாவலாம். நான் முதலில் சுரங்கமாக நிற்கிறேன். என் முதுகின் மீது ஏறி ஒரே நேரத்தில் அனைவரும் தாவுங்கள்," என்றான். குரங்குகள் தன் அரசனை சார்ந்த நம்பிக்கையுடன் ஒன்றாக வந்தன. குரங்கரசன் தன் நீண்ட வாலையும், உறுதியான உடலையும் பயன்படுத்தி, இரு மரங்களுக்கிடையே ஒரு பாலம் போலத் தன் உடலை விரித்தான். ஒவ்வொரு குரங்கும், அரசனின் முதுகை தாண்டி, மறுமரத்திற்கு வெற்றிகரமாக தாவியது. சிலர் மகிழ்ச்சியுடன் "நன்றி மகாராஜா! உங்கள் உழைப்பால் நாம் உயிரோடிருக்கிறோம்!" என்று சொன்னார்கள். அனைத்து குரங்குகளும் தப்பித்த பிறகு, அரசன் மட்டும் கூடுதலாக முயற்சி செய்ததால், அவரது உடல் மிகவும் சோர்வடைந்தது. கடைசியாக, அரசன் தன் உயிரை இழக்கத் தொடங்கினான். அந்த நேரத்தில், நெடுங்காலத்தில் சாமி ராஜா அந்த இடத்திற்கு வந்தான். அவன் குரங்கரசனைப் பார்த்தான். அரசன் குரங்கரசனிடம், "நீ எதற்காக உன் உயிரையும் கொடுக்கத் தயார் ஆனாய்?" என்று கேட்டான். குரங்கரசன் மெதுவாக, "என் மக்களின் நலனுக்காக என் உயிரைத் தியாகம் செய்யும் பொறுப்பு எனக்கு உண்டு," என்று சொன்னான். அந்த வார்த்தைகள் அரசனை மிகவும் பாதித்தது. அவன் குரங்கரசனை மதிப்புடன் இறுதி சடங்குகளை நடத்தி, அதன் நினைவாக அந்த இடத்தில் ஒரு நினைவுச்சின்னம் அமைக்கச் சொன்னான். அப்போது, சாமி ராஜா, தனது அமைச்சர்களோடு சேர்ந்து, "ஒரு தலைவர் தனது மக்களுக்காக எவ்வளவு தியாகம் செய்ய வேண்டும் என்பதற்கு இது மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு," என்று சொன்னான். இக் கதையின் இறுதியில், மக்கள் அனைவரும் அரசனின் தியாகத்தை நினைத்து வணங்கினர். அதன் பெயரில் அந்த இடம் புகழ்வாய்ந்தது. இந்தக் கதையின் நேர்மையான பாடம்: நல்ல தலைவருக்கு தன்னலமில்லா சிந்தனையும், தியாகமும் அவசியம். மற்றவர்களின் நலனுக்காக வாழும் வாழ்க்கையே உண்மையான புகழுக்கு உரியது.