ஒரு பெரிய காட்டில், ஒரு காகம் வாழ்ந்து வந்தது. அந்த காகத்தின் பெயர் சந்தன். சந்தன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் தனியாக இருப்பவன். ஒருநாள், காட்டினுள் இருக்கும் ஒரு அழகான மானைக் கண்டான். அந்த மானின் பெயர் சக்தி. அவன் அழகும் அமைதியும் கொண்டவன். ஒரு பெரிய மரத்தின் கீழ், சந்தன் சக்தியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த சமயத்தில், சந்தன் தனது செங்கரும்பு குரலில், "வணக்கம் சக்தி! நான் இங்கிருக்கும் காகம் சந்தன். நீ இங்கிருப்பதை நான் முதன்முறையாகப் பார்க்கிறேன். உனக்கு நண்பன் வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்," என்று அழைத்தான். சக்தி, "வணக்கம் சந்தன்! நண்பனாக இருப்பது எனக்கு மகிழ்ச்சி. நம்முடைய நட்பு இனிமையாக இருக்கட்டும்," என்று பதிலளித்தான். அந்த நாளிலிருந்து, சந்தனும் சக்தியும் சிறந்த நண்பர்களாக ஆனார்கள். அவர்கள் ஒன்றாகவே உணவுகளைத் தேடி செல்லவும், பழங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளவும், தனிமையில் உரையாடவும் தொடங்கினார்கள். ஒருநாள், அந்தக் காட்டில் ஒரு நரி வந்தது. அந்த நரி மிகவும் வஞ்சகமானவன். அவனுடைய பெயர் விக்ரம். விக்ரம் நண்பர்களை பார்த்தவுடன், அவன் மனதில் ஒரு சூழ்ச்சி தோன்றியது. "இந்த மானைச் சாப்பிட முடியுமா?" என்ற எண்ணத்தில், அவன் புன்னகைபுரிந்தவாறு சந்தனும் சக்தியையும் நோக்கினான். விக்ரம் மெதுவாக நெருங்கி, "வணக்கம் நண்பர்களே! நானும் உங்களுடன் நண்பராக விரும்புகிறேன். இங்கிருக்கும் பழங்கள் சுவையாக இல்லை. நான் உங்களுக்காக ஒரு சிறப்பு இடத்தைத் தெரிந்திருக்கிறேன். அங்கே விருதுகள் நிறைய இருக்கின்றன," என்றான். சந்தன் அவன் வார்த்தைகளை நம்பவில்லை. அவன் அறிந்தான், நரிகள் பொதுவாக வஞ்சகமானவை. ஆனால் சக்தி நரி கூறியதை நம்பினான். "இது ஒரு நல்ல வாய்ப்பு," என்று எண்ணி, விக்ரத்துடன் செல்ல விரும்பினான். சந்தன் சக்தியிடம் மெதுவாக, "நண்பா, நாம் நரியின் வார்த்தைகளை நம்பக்கூடாது. அவன் வஞ்சகன் என்பது தெரியும்," என்றான். ஆனால் சக்தி, "விக்ரம் நல்லவனா இருக்கலாம். நாம் அவனை அனுசரிப்போம்," என்று கூறினான். அப்படி மூவர் பயணம் தொடங்கினார்கள். விக்ரம் காட்டின் ஒரு பகுதியில் இருந்த பெரிய வேட்டைக்காரர் வைத்த வலைக்குச் சக்தியை அழைத்துச் சென்றான். "இங்கே செடி வேர்கள் ருசிகரமாக இருக்கும். அதிகம் சாப்பிடு," என்று விக்ரம் சொன்னான். சக்தி அங்கே சென்று உணவு தேடி தேடி, திடீரென்று வேட்டைக்காரரின் வலைக்கு சிக்கிக்கொண்டான். அவன் பயந்து, "சந்தன்! உதவி செய்!" என்று அழைத்தான். சந்தன் விரைந்து வந்தான். அவன் சக்தியின் நிலையைப் பார்த்து கவலைப்பட்டான். அவன் ஆழ்ந்து யோசித்தான். "நாம் இப்போதும் புத்திசாலித்தனமாக இருக்க வேண்டும்," என்று முடிவு செய்தான். அந்த நேரம், வேட்டைக்காரர் தொலைவில் வந்துகொண்டிருந்தான். சந்தன் தனது கூவலைக் கொண்டு வேட்டைக்காரரை கவனத்தைத் திருப்பினான். "கூ...கூ..." என்று கூவ, வேட்டைக்காரர் தன்னுடைய வலையை விட்டுவிட்டு, காகம் இருக்கும் பக்கம் விரைந்தார். அந்த இடைவெளியில், சந்தன் தனது கூரிய மூக்கினால் வலையைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கிழித்தான். சக்தி விடுதலை பெற்றான். இருவரும் விரைந்து ஓடினர். வேட்டைக்காரர் திரும்பி வந்து, வலையிலே எதுவும் இல்லாததைப் பார்த்துக் கோபமடைந்தார். அவர் வாடும் முகத்துடன் சென்றார். விக்ரம் தன் சூழ்ச்சி தோல்வியடைந்ததை உணர்ந்து, அவமானத்துடன் அந்தக் காட்டை விட்டுவிட்டான். சக்தியும் சந்தனும் மீண்டும் சந்தித்தனர். சக்தி, "நண்பா, உன் அறிவும், உன் நட்பும் எனக்கு உயிர் தந்தது. நான் இனி யாரையும் வெறும் வார்த்தைகளுக்காக நம்பமாட்டேன்," என்று மனம்திறந்து சொன்னான். சந்தன், "நட்பு என்பது நம்பிக்கையை மட்டும