एका गावात तीन भावंडं राहत होती – राघव, माधव आणि छोटा सोहम. आईने त्यांना सांगितलं, "माझ्या मुलांनो, आता तुम्ही मोठे झाला आहात. स्वतःचं घर बांधा, जे तुम्हाला सुरक्षित ठेवेल." तिघं भावंडं उत्साहानं घर बांधायला निघाली. राघवला खेळायला आवडायचं, म्हणून तो म्हणाला, "मी घर पटकन बांधतो, मग दिवसभर खेळतो!" त्याने वेताचा वापर करून पटकन एक झोपडी बांधली. माधवला जेवायला फार आवडायचं. तो म्हणाला, "मी गवताचं घर बांधीन. लवकर संपेल, जेवायला वेळ मिळेल." माधवने गवताचं घर बांधलं, जे दिसायला सुंदर होतं पण फार मजबूत नव्हतं. पण सोहम सर्वांत लहान असूनही, सगळ्यात हुशार होता. तो म्हणाला, "मी मजबूत घर बांधतो. जरा वेळ लागेल, पण ते मला आणि माझ्या भावांना वाचवेल." सोहमने ईंटा आणि दगड वापरून आपलं घर उभारायला सुरुवात केली. त्याने दिवसभर कष्ट केला, घाम गाळला, पण घर घट्ट बांधलं. एक दिवस एक लबाड, भूकेला लांडगा त्या गावात आला. त्याच्या पोटात कावळ्यांनी काव काव केली आणि त्याने ताजं मांस शोधायला सुरुवात केली. त्याला तिथे राघवचं वेताचं घर दिसलं. तो हसून म्हणाला, "हे घर तर सहज फुंकता येईल!" लांडग्याने दाराजवळ येऊन ओरडलं, "राघवा, मला आत येऊ दे!" राघव घाबरून बोलला, "नाही, मी तुला आत येऊ देणार नाही!" लांडगा ओरडला, "मग मी जोरात फुंकेन आणि तुझं घर उडवून टाकीन!" लांडग्याने जोरदार फुंकारा मारला आणि घर हवेत उडालं. राघव भीतीने माधवच्या गवताच्या घरात धावत गेला. लांडग्याने दुसऱ्या घराजवळ आवाज दिला, "माधवा, मला आत येऊ दे!" माधव आणि राघव दोघं एकत्र ओरडले, "नाही, तुला आत येऊ देणार नाही!" लांडगा म्हणाला, "मग मी पुन्हा फुंकेन!" लांडग्याने आणखी वेगानं फुंकारा मारला, आणि गवताचं घरही उडून गेलं! दोघं भाऊ घाबरत धावत सोहमच्या मजबूत घरात गेले. लांडगा आता खूप रागावला आणि सोहमच्या घराजवळ पोचला. "मला आत येऊ द्या! नाहीतर हे घरही फुकून उडवीन!" सोहम शांतपणे म्हणाला, "हे घर तुझ्या फुंकारानं हलणार नाही!" लांडग्याने खोल श्वास घेऊन जोरात फुंकारा मारला, पुन्हा एकदा, पुन्हा पुन्हा, पण घर हललंही नाही! तो दमून गेला. पण लांडगा हुशार होता. त्याने विचार केला, "मी छपरावरून घरात घुसतो!" पण सोहमचं घर जिथे चुलीवर पाणी तापत होतं, तिथे लांडगा खाली आला, आणि त्याच्या शेपटीवर गरम पाणी पडून तो ओरडत ओरडत पळून गेला! राघव, माधव आणि सोहम खुश झाले. राघव म्हणाला, "माझं घर मजबूत नव्हतं, मी धाडसी नव्हतो." माधव म्हणाला, "मी कमी मेहनत केली, म्हणून माझं घर फुटकं निघालं." सोहम हसून म्हणाला, "आपण मेहनत, चिकाटी आणि हुशारी वापरली, तर कितीही मोठ्या संकटावर मात करता येते." तेव्हापासून तिघं भावंडं एकत्र, मजबूत घरात राहू लागली. त्यांनी शिकवलं – मेहनत आणि संयम नेहमीच फळ देतात, आणि कुणीही कितीही धाडसी किंवा धूर्त असो, चिकाटीच्या आणि प्रेमाच्या घरासमोर त्यांचं काहीच चालत नाही. आता संध्याकाळ झाली, तिघं भावंडं एकमेकांना मिठी मारून स्वस्थ झोपी गेल

एका गावात तीन भावंडं राहत होती – राघव, माधव आणि छोटा सोहम. आईने त्यांना सांगितलं, "माझ्या मुलांनो, आता तुम्ही मोठे झाला आहात. स्वतःचं घर बांधा, जे तुम्हाला सुरक्षित ठेवेल." तिघं भावंडं उत्साहानं घर बांधायला निघाली. राघवला खेळायला आवडायचं, म्हणून तो म्हणाला, "मी घर पटकन बांधतो, मग दिवसभर खेळतो!" त्याने वेताचा वापर करून पटकन एक झोपडी बांधली. माधवला जेवायला फार आवडायचं. तो म्हणाला, "मी गवताचं घर बांधीन. लवकर संपेल, जेवायला वेळ मिळेल." माधवने गवताचं घर बांधलं, जे दिसायला सुंदर होतं पण फार मजबूत नव्हतं. पण सोहम सर्वांत लहान असूनही, सगळ्यात हुशार होता. तो म्हणाला, "मी मजबूत घर बांधतो. जरा वेळ लागेल, पण ते मला आणि माझ्या भावांना वाचवेल." सोहमने ईंटा आणि दगड वापरून आपलं घर उभारायला सुरुवात केली. त्याने दिवसभर कष्ट केला, घाम गाळला, पण घर घट्ट बांधलं. एक दिवस एक लबाड, भूकेला लांडगा त्या गावात आला. त्याच्या पोटात कावळ्यांनी काव काव केली आणि त्याने ताजं मांस शोधायला सुरुवात केली. त्याला तिथे राघवचं वेताचं घर दिसलं. तो हसून म्हणाला, "हे घर तर सहज फुंकता येईल!" लांडग्याने दाराजवळ येऊन ओरडलं, "राघवा, मला आत येऊ दे!" राघव घाबरून बोलला, "नाही, मी तुला आत येऊ देणार नाही!" लांडगा ओरडला, "मग मी जोरात फुंकेन आणि तुझं घर उडवून टाकीन!" लांडग्याने जोरदार फुंकारा मारला आणि घर हवेत उडालं. राघव भीतीने माधवच्या गवताच्या घरात धावत गेला. लांडग्याने दुसऱ्या घराजवळ आवाज दिला, "माधवा, मला आत येऊ दे!" माधव आणि राघव दोघं एकत्र ओरडले, "नाही, तुला आत येऊ देणार नाही!" लांडगा म्हणाला, "मग मी पुन्हा फुंकेन!" लांडग्याने आणखी वेगानं फुंकारा मारला, आणि गवताचं घरही उडून गेलं! दोघं भाऊ घाबरत धावत सोहमच्या मजबूत घरात गेले. लांडगा आता खूप रागावला आणि सोहमच्या घराजवळ पोचला. "मला आत येऊ द्या! नाहीतर हे घरही फुकून उडवीन!" सोहम शांतपणे म्हणाला, "हे घर तुझ्या फुंकारानं हलणार नाही!" लांडग्याने खोल श्वास घेऊन जोरात फुंकारा मारला, पुन्हा एकदा, पुन्हा पुन्हा, पण घर हललंही नाही! तो दमून गेला. पण लांडगा हुशार होता. त्याने विचार केला, "मी छपरावरून घरात घुसतो!" पण सोहमचं घर जिथे चुलीवर पाणी तापत होतं, तिथे लांडगा खाली आला, आणि त्याच्या शेपटीवर गरम पाणी पडून तो ओरडत ओरडत पळून गेला! राघव, माधव आणि सोहम खुश झाले. राघव म्हणाला, "माझं घर मजबूत नव्हतं, मी धाडसी नव्हतो." माधव म्हणाला, "मी कमी मेहनत केली, म्हणून माझं घर फुटकं निघालं." सोहम हसून म्हणाला, "आपण मेहनत, चिकाटी आणि हुशारी वापरली, तर कितीही मोठ्या संकटावर मात करता येते." तेव्हापासून तिघं भावंडं एकत्र, मजबूत घरात राहू लागली. त्यांनी शिकवलं – मेहनत आणि संयम नेहमीच फळ देतात, आणि कुणीही कितीही धाडसी किंवा धूर्त असो, चिकाटीच्या आणि प्रेमाच्या घरासमोर त्यांचं काहीच चालत नाही. आता संध्याकाळ झाली, तिघं भावंडं एकमेकांना मिठी मारून स्वस्थ झोपी गेल