விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்தில் ஒருநாள், அரண்மனையில் பெரும் கூட்டம். மஹா பண்டிதர் சதாசிவ சர்மா என்ற வெளிநாட்டு அறிஞர், ராஜாவின் முன்னிலையில் தனது ஞானப் பெருமையை காட்ட வந்தார். “மன்னர் அவர்களே, இந்த நாட்டில் எனக்கு இசைவான அறிவாளி ஒருவர் கூட இல்லை,” என்று அவர் பெருமிதமாக கூறினார். அரண்மனை அறிஞர்கள் யாவரும் அமைதியாக இருந்தனர். அவர்களது முகங்களில் தயக்கம் தென்பட்டது. ஆனால், அரசர் கிருஷ்ணதேவராயர் சிறிது சிரித்தபடி, தெனாலிராமனை நோக்கி, “நம் அரண்மனையின் அறிவு முகம்தான் இங்கு இருக்கிறார். அவர் உங்களை சந்திக்கிறார்!” என்று கூறினார். தெனாலிராமன் எளிமையாக நின்று, “சாமி, நானும் சாதாரண மனிதன்தான். அவரை சந்திக்க உத்தம வாய்ப்பு கிடைத்தது,” என வணங்கினார். பண்டிதர் சதாசிவ சர்மா, “நீங்கள் எனக்கு போட்டி தர முடியுமா?” என்று சிரிப்புடன் கேட்டார். “ஏன் இல்லை? அறிவும் விளையாட்டும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும். நாம் கேள்வி பதில் மூலம் விளையாடலாம். ஆனால், ஒரு நிபந்தனை!” என்று தெனாலி கூறினார். “என்ன நிபந்தனை?” “நாம் இருவரும் ஒரே கேள்வி கேட்க வேண்டும். பதில் தெரியவில்லை என்றால், பத்து முத்திரை தண்டனை. சரியென்றால், அடுத்த கேள்வி.” பண்டிதர் உடனே சம்மதித்து, “நான் முதலில் கேட்கலாம்!” என்றார். “நிச்சயமாக,” என்று தெனாலி பதிலளித்தார். “நிலவில் உள்ள வெள்ளி நிறம் எதனால் வருகிறது?” தெனாலி சிறிது யோசித்தார். “அது வெறும் நிலவு வெளிச்சம் தான். ஆனால் அறிவியல் விதப்படி, நிலவில் உள்ள தூசி மற்றும் சூரியன் வெளிச்சம் இணைந்து அதற்கு வெள்ளை நிறம் தரும்.” பண்டிதர் சிரித்தார். “சரி, உங்களது கேள்வி?” “நீங்கள் சொல்வது போல், இந்த உலகத்தில் அறிவு மிக முக்கியம். அறிவிற்கு எல்லை உண்டா?” பண்டிதர் சிரித்தபடி, “அறிவிற்கு எல்லை இல்லை. நான் தான் அதற்கு சாட்சி.” என்று பெருமிதத்துடன் பதிலளித்தார். தெனாலிராமன், “அப்படி என்றால், நீங்கள் அறிவின் எல்லையைக் கண்டுபிடிக்க முடியுமா?” பண்டிதர் தயங்கினார். “அது...அது யாராலும் கண்டுபிடிக்க முடியாது...” அரண்மனையில் சிரிப்பு. தெனாலி, “அதை அறிவதே உண்மையான அறிவு! அறிவுக்கு எல்லை இல்லை என்பதே உங்களின் பதில். ஆனால், நாம் எப்போதும் கற்றுக்கொள்வதை தொடர வேண்டும்.” பண்டிதர் சற்று தயங்கினார் தெரிந்த முகத்துடன், “நான் உங்களிடம் தோற்றேன். ஆனால், உங்களிடம் இன்னும் ஒன்று கேட்க விரும்புகிறேன். நீங்கள் என்னை விட அறிவாளி என்று எப்படி நம்ப முடியும்?” தெனாலி சிரித்து, “நாம் எல்லோரும் கற்றுக்கொள்கிறோம். அறிவு மிக பெரியதாய் இருக்கலாம், ஆனால் அதை எளிமையுடன் பகிர்ந்து கொள்வது தான் உண்மையான அறிவு. எனக்கு தெரியும் என்பதை மட்டும் காட்டி நிற்கும் போதும், நம் அறிவு வளர்ந்ததாக சொல்ல முடியாது. உங்கள் அறிவு பெரியது, ஆனால் உங்கள் அகந்தை அதை சிறிதாக்கிவிடும்.” பண்டிதர் தெனாலிராமனிடம் பணிந்து, “நீங்கள்தான் உண்மையான பண்டிதர். அறிவுடன் பணிவும் வேண்டும் என்பதை இன்று உணர்ந்தேன்.” அரசர் பேரதிர்ச்சியுடன், “தெனாலிராமா, நீ உலகுக்கு ஒரு சிறந்த பாடம் கற்றுத்தந்தாய்!” என்றார். அந்த நாள் முதல், பண்டிதர் சதாசிவ சர்மா தனது அறிவை பணிவுடன் பகிர்ந்து கொள்வதை வழக்கமாக்கினார். அரண்மனை அறிஞர்களும், அனைவரும் அறிவும் பணிவும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும் என்பதை எண்ணி மகிழ்ந்தனர். இக்கதை நமக்கு அறிவும், வெளியிலும், இதயத்திலும் வளர வேண்டும் என்பதை நினைவூட்டுகிறது. அறிவை கோடிக்கண

விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்தில் ஒருநாள், அரண்மனையில் பெரும் கூட்டம். மஹா பண்டிதர் சதாசிவ சர்மா என்ற வெளிநாட்டு அறிஞர், ராஜாவின் முன்னிலையில் தனது ஞானப் பெருமையை காட்ட வந்தார். “மன்னர் அவர்களே, இந்த நாட்டில் எனக்கு இசைவான அறிவாளி ஒருவர் கூட இல்லை,” என்று அவர் பெருமிதமாக கூறினார். அரண்மனை அறிஞர்கள் யாவரும் அமைதியாக இருந்தனர். அவர்களது முகங்களில் தயக்கம் தென்பட்டது. ஆனால், அரசர் கிருஷ்ணதேவராயர் சிறிது சிரித்தபடி, தெனாலிராமனை நோக்கி, “நம் அரண்மனையின் அறிவு முகம்தான் இங்கு இருக்கிறார். அவர் உங்களை சந்திக்கிறார்!” என்று கூறினார். தெனாலிராமன் எளிமையாக நின்று, “சாமி, நானும் சாதாரண மனிதன்தான். அவரை சந்திக்க உத்தம வாய்ப்பு கிடைத்தது,” என வணங்கினார். பண்டிதர் சதாசிவ சர்மா, “நீங்கள் எனக்கு போட்டி தர முடியுமா?” என்று சிரிப்புடன் கேட்டார். “ஏன் இல்லை? அறிவும் விளையாட்டும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும். நாம் கேள்வி பதில் மூலம் விளையாடலாம். ஆனால், ஒரு நிபந்தனை!” என்று தெனாலி கூறினார். “என்ன நிபந்தனை?” “நாம் இருவரும் ஒரே கேள்வி கேட்க வேண்டும். பதில் தெரியவில்லை என்றால், பத்து முத்திரை தண்டனை. சரியென்றால், அடுத்த கேள்வி.” பண்டிதர் உடனே சம்மதித்து, “நான் முதலில் கேட்கலாம்!” என்றார். “நிச்சயமாக,” என்று தெனாலி பதிலளித்தார். “நிலவில் உள்ள வெள்ளி நிறம் எதனால் வருகிறது?” தெனாலி சிறிது யோசித்தார். “அது வெறும் நிலவு வெளிச்சம் தான். ஆனால் அறிவியல் விதப்படி, நிலவில் உள்ள தூசி மற்றும் சூரியன் வெளிச்சம் இணைந்து அதற்கு வெள்ளை நிறம் தரும்.” பண்டிதர் சிரித்தார். “சரி, உங்களது கேள்வி?” “நீங்கள் சொல்வது போல், இந்த உலகத்தில் அறிவு மிக முக்கியம். அறிவிற்கு எல்லை உண்டா?” பண்டிதர் சிரித்தபடி, “அறிவிற்கு எல்லை இல்லை. நான் தான் அதற்கு சாட்சி.” என்று பெருமிதத்துடன் பதிலளித்தார். தெனாலிராமன், “அப்படி என்றால், நீங்கள் அறிவின் எல்லையைக் கண்டுபிடிக்க முடியுமா?” பண்டிதர் தயங்கினார். “அது...அது யாராலும் கண்டுபிடிக்க முடியாது...” அரண்மனையில் சிரிப்பு. தெனாலி, “அதை அறிவதே உண்மையான அறிவு! அறிவுக்கு எல்லை இல்லை என்பதே உங்களின் பதில். ஆனால், நாம் எப்போதும் கற்றுக்கொள்வதை தொடர வேண்டும்.” பண்டிதர் சற்று தயங்கினார் தெரிந்த முகத்துடன், “நான் உங்களிடம் தோற்றேன். ஆனால், உங்களிடம் இன்னும் ஒன்று கேட்க விரும்புகிறேன். நீங்கள் என்னை விட அறிவாளி என்று எப்படி நம்ப முடியும்?” தெனாலி சிரித்து, “நாம் எல்லோரும் கற்றுக்கொள்கிறோம். அறிவு மிக பெரியதாய் இருக்கலாம், ஆனால் அதை எளிமையுடன் பகிர்ந்து கொள்வது தான் உண்மையான அறிவு. எனக்கு தெரியும் என்பதை மட்டும் காட்டி நிற்கும் போதும், நம் அறிவு வளர்ந்ததாக சொல்ல முடியாது. உங்கள் அறிவு பெரியது, ஆனால் உங்கள் அகந்தை அதை சிறிதாக்கிவிடும்.” பண்டிதர் தெனாலிராமனிடம் பணிந்து, “நீங்கள்தான் உண்மையான பண்டிதர். அறிவுடன் பணிவும் வேண்டும் என்பதை இன்று உணர்ந்தேன்.” அரசர் பேரதிர்ச்சியுடன், “தெனாலிராமா, நீ உலகுக்கு ஒரு சிறந்த பாடம் கற்றுத்தந்தாய்!” என்றார். அந்த நாள் முதல், பண்டிதர் சதாசிவ சர்மா தனது அறிவை பணிவுடன் பகிர்ந்து கொள்வதை வழக்கமாக்கினார். அரண்மனை அறிஞர்களும், அனைவரும் அறிவும் பணிவும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும் என்பதை எண்ணி மகிழ்ந்தனர். இக்கதை நமக்கு அறிவும், வெளியிலும், இதயத்திலும் வளர வேண்டும் என்பதை நினைவூட்டுகிறது. அறிவை கோடிக்கண