விஜயநகர அரசின் அரண்மனையில் காலை ஒளி பரவியது. அரசர் கிருஷ்ணதேவராயர் பல நாள்களுக்கு பிறகு, இன்று மிகவும் பயமுறுத்தும் கனவு கண்டிருந்தார். அவர் முகத்தில் கவலை தென்பட்டது. அரண்மனை ஆலயத்தில் அனைவரும் கூடியிருந்தனர். அமைச்சர், அறிவாளிகள், மந்திரிகள், அவர்களுடன் தெனாலிராமனும் இருந்தார். அரசர் அனைவரையும் பார்த்து, “நேற்று இரவு நான் கண்ட கனவு என்னை குழப்பி இருக்கிறது. அதில் ஒரு நரி வந்து, என் பாதுகாப்பாளர்களை விரட்டி, எனது மல்லிகை பூங்காவில் நாசமாய் நடமாடியது. பின்னர் அந்த நரி என் முடியை தின்றுவிட்டு ஓடி விட்டது. இதற்கு என்ன அர்த்தம்?” என்று கேட்டார். பலரும் பதில் சொல்ல துடித்தனர். முதலில் முதிய அமைச்சர் எழுந்து, “அரசே, இது ஒரு மோசமான அறிகுறி. உங்கள் எதிரிகள் சக்திவாய்ந்தவர்களாக இருக்க வாய்ப்பு உள்ளது. பாதுகாப்பை அதிகரிக்க வேண்டும்,” என்றார். பிறர் பலரும் தங்கள் கருத்துகளை கூறினர். ஒருவர்,“அரசே, உங்கள் அரசு ஆபத்தில் உள்ளது. ஜாக்கிரதை!” என்றார். இன்னொருவர், “இது உங்கள் உடல் நலம் பாதிக்கப் போகும் என்கிறது,” என்றார். அனைவரும் பதட்டத்துடன் பேசினர். அரசர் முகத்தில் மேலும் பதற்றம் தெரிந்தது. அப்போது மெதுவாக தெனாலிராமன் எழுந்தார். “அரசே, எனக்கு உங்கள் கனவில் ஒரு மறைபொருள் தெரிகிறது,” என்று கூறினார். அரசர் அவனைப் பார்த்து, “தெனாலி, நீ என்ன சொல்கிறாய்?” எனத் தயங்கினார். “அரசே, நரி உங்கள் பூங்காவுக்கு வந்தது, அது புத்திசாலித்தனத்தின் குறி. பூங்கா – உங்கள் மனது. நரி – கேள்விகள், சந்தேகங்கள். அவை உங்கள் மனதைப் பாதிக்கக்கூடும், ஆனால் அவை உங்கள் முடியை, அதாவது சிந்தனையை நயமுடன் சோதிக்கின்றன. முடி தின்றுவிட்டது என்பதில் பயப்பட வேண்டியதில்லை. அது உங்கள் பழைய எண்ணங்களை மாற்ற வேண்டிய நேரம் என்று சொல்கிறது,” என்று தெனாலி மெதுவாக கூறினார். அரசர் ஐயப்பார்வையுடன், “அப்படியென்றால், இது நல்லதா, கெட்டதா?” என்று கேட்டார். “அரசே, இது உங்கள் மனதில் புதுமை வரவேற்கும் காலம் வந்துவிட்டது என்று சொல்கிறது. பழையதை விடுங்கள். புதிய யோசனைகள், புதிய அறிவுரைகள் தேடுங்கள். நீங்கள் உங்கள் ஆலோசகர்களிடமிருந்து புத்திசாலித்தனமான ஆலோசனைகளை கேளுங்கள். பயம் வேண்டாம். இது மாற்றத்தின் அறிகுறி,” என்று தெனாலி நிதானமாக விளக்கினார். அரசர் சற்றே சிரித்தார். “உன் விளக்கம் நன்றாக உள்ளது, தெனாலி. ஆனால் மற்றவர்களைப் போல நீ எதிரிகளும் ஆபத்தும் பற்றி கூறவில்லை,” என்றார். “அரசே, கனவு என்பது மனிதனின் உள்ளத்தின் பிரதிபலிப்பு. அதை நேர்மையாகவும், நயமுடனும் பாருங்கள். ஒருவரது சொற்கள் அரசரின் மனதை பாதிக்கக்கூடும். ஆனால், நிரந்தரமான பயம் பரப்புவதைவிட, அவருக்கு தெளிவும் நம்பிக்கையும் அளிப்பது நல்லது. அதுபோல, நம் சொற்கள், மாநிலத்தில் நலனையும் அமைதியையும் கொண்டு வரும்,” என்று தெனாலி நிதானமாக கூறினார். அரசர் மகிழ்ச்சியுடன், “தெனாலி, நீ என் மனதைக் குளிர்வித்தாய். உண்மையில், மொழிபோக்கு நயமாக இருந்தால், பெரும் சிக்கலும் சந்தோஷமாக மாறும். உனக்கு விருது!” என்றார். அனைவரும் தெனாலிராமனை பாராட்டினார்கள். அரசர் தனக்கு விரும்பிய தெளிவும் நம்பிக்கையும் பெற்றிருந்தார். இந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு, அரண்மனையில் எந்தவொரு சிக்கலும் எழும்பும் போதும், அரசர் முதலில் தெனாலிராமனை அழைத்து கேட்பது வழக்கமானது ஆயிற்று. இக்கதை, நம்மை நினைவுபடுத்துகிறது – எது சொல்வதற்கும் எப்படி சொல்ல வேண்டும் என்பதும் அவ்வளவு முக்கியம். அக்காலத்தில் அரசர்களும் அறிவாளிகளும் இப்படிப் புத்திசாலித்தனத்துடன், நயமாக, ஒருவரையொருவர் நேசித்து பேசினார்கள் என்பதே இந்தக் கதையின் பாடம்.

விஜயநகர அரசின் அரண்மனையில் காலை ஒளி பரவியது. அரசர் கிருஷ்ணதேவராயர் பல நாள்களுக்கு பிறகு, இன்று மிகவும் பயமுறுத்தும் கனவு கண்டிருந்தார். அவர் முகத்தில் கவலை தென்பட்டது. அரண்மனை ஆலயத்தில் அனைவரும் கூடியிருந்தனர். அமைச்சர், அறிவாளிகள், மந்திரிகள், அவர்களுடன் தெனாலிராமனும் இருந்தார். அரசர் அனைவரையும் பார்த்து, “நேற்று இரவு நான் கண்ட கனவு என்னை குழப்பி இருக்கிறது. அதில் ஒரு நரி வந்து, என் பாதுகாப்பாளர்களை விரட்டி, எனது மல்லிகை பூங்காவில் நாசமாய் நடமாடியது. பின்னர் அந்த நரி என் முடியை தின்றுவிட்டு ஓடி விட்டது. இதற்கு என்ன அர்த்தம்?” என்று கேட்டார். பலரும் பதில் சொல்ல துடித்தனர். முதலில் முதிய அமைச்சர் எழுந்து, “அரசே, இது ஒரு மோசமான அறிகுறி. உங்கள் எதிரிகள் சக்திவாய்ந்தவர்களாக இருக்க வாய்ப்பு உள்ளது. பாதுகாப்பை அதிகரிக்க வேண்டும்,” என்றார். பிறர் பலரும் தங்கள் கருத்துகளை கூறினர். ஒருவர்,“அரசே, உங்கள் அரசு ஆபத்தில் உள்ளது. ஜாக்கிரதை!” என்றார். இன்னொருவர், “இது உங்கள் உடல் நலம் பாதிக்கப் போகும் என்கிறது,” என்றார். அனைவரும் பதட்டத்துடன் பேசினர். அரசர் முகத்தில் மேலும் பதற்றம் தெரிந்தது. அப்போது மெதுவாக தெனாலிராமன் எழுந்தார். “அரசே, எனக்கு உங்கள் கனவில் ஒரு மறைபொருள் தெரிகிறது,” என்று கூறினார். அரசர் அவனைப் பார்த்து, “தெனாலி, நீ என்ன சொல்கிறாய்?” எனத் தயங்கினார். “அரசே, நரி உங்கள் பூங்காவுக்கு வந்தது, அது புத்திசாலித்தனத்தின் குறி. பூங்கா – உங்கள் மனது. நரி – கேள்விகள், சந்தேகங்கள். அவை உங்கள் மனதைப் பாதிக்கக்கூடும், ஆனால் அவை உங்கள் முடியை, அதாவது சிந்தனையை நயமுடன் சோதிக்கின்றன. முடி தின்றுவிட்டது என்பதில் பயப்பட வேண்டியதில்லை. அது உங்கள் பழைய எண்ணங்களை மாற்ற வேண்டிய நேரம் என்று சொல்கிறது,” என்று தெனாலி மெதுவாக கூறினார். அரசர் ஐயப்பார்வையுடன், “அப்படியென்றால், இது நல்லதா, கெட்டதா?” என்று கேட்டார். “அரசே, இது உங்கள் மனதில் புதுமை வரவேற்கும் காலம் வந்துவிட்டது என்று சொல்கிறது. பழையதை விடுங்கள். புதிய யோசனைகள், புதிய அறிவுரைகள் தேடுங்கள். நீங்கள் உங்கள் ஆலோசகர்களிடமிருந்து புத்திசாலித்தனமான ஆலோசனைகளை கேளுங்கள். பயம் வேண்டாம். இது மாற்றத்தின் அறிகுறி,” என்று தெனாலி நிதானமாக விளக்கினார். அரசர் சற்றே சிரித்தார். “உன் விளக்கம் நன்றாக உள்ளது, தெனாலி. ஆனால் மற்றவர்களைப் போல நீ எதிரிகளும் ஆபத்தும் பற்றி கூறவில்லை,” என்றார். “அரசே, கனவு என்பது மனிதனின் உள்ளத்தின் பிரதிபலிப்பு. அதை நேர்மையாகவும், நயமுடனும் பாருங்கள். ஒருவரது சொற்கள் அரசரின் மனதை பாதிக்கக்கூடும். ஆனால், நிரந்தரமான பயம் பரப்புவதைவிட, அவருக்கு தெளிவும் நம்பிக்கையும் அளிப்பது நல்லது. அதுபோல, நம் சொற்கள், மாநிலத்தில் நலனையும் அமைதியையும் கொண்டு வரும்,” என்று தெனாலி நிதானமாக கூறினார். அரசர் மகிழ்ச்சியுடன், “தெனாலி, நீ என் மனதைக் குளிர்வித்தாய். உண்மையில், மொழிபோக்கு நயமாக இருந்தால், பெரும் சிக்கலும் சந்தோஷமாக மாறும். உனக்கு விருது!” என்றார். அனைவரும் தெனாலிராமனை பாராட்டினார்கள். அரசர் தனக்கு விரும்பிய தெளிவும் நம்பிக்கையும் பெற்றிருந்தார். இந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு, அரண்மனையில் எந்தவொரு சிக்கலும் எழும்பும் போதும், அரசர் முதலில் தெனாலிராமனை அழைத்து கேட்பது வழக்கமானது ஆயிற்று. இக்கதை, நம்மை நினைவுபடுத்துகிறது – எது சொல்வதற்கும் எப்படி சொல்ல வேண்டும் என்பதும் அவ்வளவு முக்கியம். அக்காலத்தில் அரசர்களும் அறிவாளிகளும் இப்படிப் புத்திசாலித்தனத்துடன், நயமாக, ஒருவரையொருவர் நேசித்து பேசினார்கள் என்பதே இந்தக் கதையின் பாடம்.