एकदा जंगलात, मोठ्या वृक्षांच्या छायेत, एक छोटीशी बटेर आपल्या मित्रांसोबत राहत होती. ती छोटी, हळुवार आणि अतिशय चपळ होती. जंगलात अनेक पक्षी होते, पण बटेर सर्वांत वेगळी — कारण तिला आपल्या भूमीचा, आपल्या घराचा फार अभिमान होता. एकदा सकाळी, बटेर आपल्या मित्रांसोबत दाणे टिपत होती. त्या वेळी आकाशातून एक मोठा, भयंकर गरुड खाली झेपावला. त्याचा पंखांचा आवाज ऐकून सर्व बटेर थरथर कापू लागल्या. बटेरांच्या तोंडात भीतीचे शब्द होते, "हा गरुड आपल्याला खाऊन टाकेल, पळा, लपून रहा!" पण आपल्या भूमीत असताना, ही छोटी बटेर घाबरली नाही. तिने आपल्या मातीवर, झाडांच्या मुळांजवळ राहून, गवताच्या पात्यांमध्ये लपून राहण्याचा निर्णय घेतला. गरुडाने वरून पाहिलं, पण त्याला बटेर कोठेच दिसली नाही. गरुड मोठ्या घमेंडीत म्हणाला, "ए, बटेर! तू कितीही लपलीस तरी मी तुला पकडू शकतो. तुला मला भिडायचं धाडस आहे का?" बटेर हसली आणि उत्तरली, "गरुड महाराज, आपल्या आकाशातच तुम्ही बलवान. पण या भूमीत, या गवतामध्ये, मीच बलवान आहे." गरुडाला हे आवडले नाही. त्याने पुन्हा पुन्हा झेप मारली, पण प्रत्येक वेळी बटेर चपळाईने गवताच्या आड लपून जायची. अखेरीस गरुड दमला आणि दूर गेला. मित्र बटेरांनी तिचं कौतुक केलं, "तू फारच शहाणी आहेस! तू आपल्या घरच्या जागेत बचाव केला." काही दिवसांनी, तीच बटेर आणि तिची एक मैत्रीण दूर उंच डोंगरावर फिरायला गेल्या. तिथे मोकळ्या जागेत, दगडांच्या पलिकडे, घनदाट जंगल नव्हतं, ना गवताची रक्षा. अचानक, गरुड आकाशात झेपावत त्या दोघींकडे आला. बटेराच्या मैत्रिणीने घाबरून विचारलं, "आता आपण काय करू? आता आपलं घर नाही, आपली भूमी नाही!" बटेरने आपल्या मैत्रिणीला धीर दिला, "धीर धर! आपण इकडेच गड्याचा उपयोग करून कुठेतरी लपून राहू." पण या वेळी, त्या दोघींना लपायला जागा नव्हती. गरुडाने एका झडपेत बटेराच्या मैत्रिणीला पकडलं, आणि बटेरही सापडली. त्या दोघींना गरुडाने आपल्या पंखांमध्ये धरून, झाडावर नेलं. गरुडाने हसत विचारलं, "बघ, आपल्या भूमीच्या बाहेर तू किती दुर्बल आहेस!" बटेर दुःखी होती, पण तिने हे मान्य केलं, "गरुड महाराज, हे खरं आहे. जिथे आपली ओळख, आपली ताकद असते, तिथे आपण खऱ्या अर्थाने बलवान असतो. परक्या जागी, आपण नेहमीच सावध राहायला हवं." गरुडाने तिच्यावर दया येऊन, बटेर आणि तिची मैत्रीण दोघींना माफ केलं आणि परत खाली सोडलं. आपल्या घरी परतल्यावर, बटेर आणि तिच्या मैत्रिणीने सर्व बटेरांना शिकवलं, "नेहमी आपल्या घराच्या, आपल्या भूमीच्या आधारावर निर्णय घ्या. परक्या जागी शहाणपणानं वागा. आत्मविश्वास असावा, पण गर्व करू नका." त्या दिवसापासून, जंगलात सर्व पक्षांनी ठरवलं — संकट आलं तरी आपल्या घरात, आपल्या ओळखीच्या भूमीत राहणं हेच खरं सामर्थ्य आहे. या गोष्टीतून आपण शिकतो — जिथे आपली ओळख, आपली ताकद असते, तिथे आपण सर्वांत बलवान असतो. परक्या जागी शहाणपण आणि सावधगिरी राखणं हेच खरं शौर्य आहे.