एकदा जंगलात एक बलाढ्य सिंह राहत होता. त्याचा गर्जना सर्व प्राण्यांना घाबरवत असे. त्याच्या मागे सर्वच प्राणी थरथरत होते, कारण त्याचा स्वभाव रागीट आणि गर्विष्ठ होता. एका दुपारी सिंहाने शिकार केली आणि मस्तपैकी खात असताना अचानक एक मोठ्ठी हाड त्याच्या घशात अडकली. सिंहाने खूप प्रयत्न केला, पण ते हाड काही बाहेर येईना. त्याचा श्वास घेणेही कठीण झाले. सिंह वेदनेने विव्हळत जंगलभर धावू लागला. "मदत करा! मदत करा!" तो ओरडू लागला. पण कुणीही धाडस करून त्याच्या जवळ आले नाही. सर्वांना भीती वाटत होती. अखेर, एका झाडावर बसलेल्या लहानश्या ससाण्याने, म्हणजेच वुडपेक्करने हे सर्व पाहिले. त्याला सिंहावर दया आली. तो म्हणाला, "राजा, मी तुमची मदत करू शकतो. पण माझ्या सुरक्षिततेची खात्री द्या." सिंहाने वेदनेने मान हलवली. "हो, मी वचन देतो. मला वाचव, मी तुझे उपकार कधीही विसरणार नाही." ससाणा झटक्यात खाली उतरला. त्याने आपली टणक चोच सिंहाच्या मोठ्या जबड्यात घातली आणि खूप काळजीपूर्वक ते हाड खेचून काढले. सिंहाचे प्राण वाचले! सिंहाने मोठा उसासा टाकला. त्याचं वेदनांमधून सुटणं झालं होतं. ससाण्याने आनंदाने उड्या मारल्या आणि म्हणाला, "राजा, मी तुमची मदत केली आहे. आता मला काहीतरी बक्षीस द्या." सिंहाने घृणाने मान हलवली. "बक्षीस? तु माझ्या जबड्यात सुरक्षित बाहेर पडला, हेच तुझं मोठं बक्षीस आहे. माझ्यासारख्या बलाढ्य राजाच्या तोंडातून जीवंत बाहेर पडणं, हेच तू मानायला हवं." ससाणा थोडा नाराज झाला. तो म्हणाला, "राजा, मी तुमच्यावर उपकार केला आणि तुम्ही त्याची कदर करत नाही. असं वागणं योग्य आहे का?" सिंहाने गर्वाने उत्तर दिलं, "जंगलातल्या राजाकडून जिवंत परत जाणं हेच मोठं सौभाग्य आहे. तुझ्या उपकाराची मला गरज नाही." ससाणा शांतपणे सिंहाकडे पाहत राहिला. मग हळूच तो आपल्या झाडाकडे परत गेला. त्याने ठरवलं की, यापुढे तो अशा स्वार्थी लोकांना मदत करणार नाही. काही दिवसांनी सिंह पुन्हा संकटात सापडला. त्याच्या पायात काटा रुतला होता, आणि तो वेदनेने विव्हळत होता. तो पुन्हा जंगलभर मदतीसाठी ओरडू लागला. पण यावेळी कुणीही त्याला मदतीस आले नाही. ससाण्यानेही आपली पाठ फिरवली. सिंहाला आता आपली चूक लक्षात आली. त्याने ओळखले की, जो आपली मदत करतो, त्याच्या उपकाराची कदर करायला हवी. शेवटी, सिंहाने खुप पश्चात्ताप केला. त्याने ठरवले की, पुढे कधीही कुणी मदत केली तर त्याचे आभार मानायचे, आणि शक्य असेल तशी मदत परत द्यायची. या गोष्टीतून आपल्याला हे शिकता येते की, उपकारांची कदर करावी. कोणीतरी आपल्यावर उपकार केला, तर त्याचे नेहमी मनापासून आभार मानावेत. उपकार विसरणं हे मोठं पाप आहे. जे दुसऱ्यांच्या मदतीला धावतात, त्यांची कदर करायला शिकूया. म्हणूनच, उपकाराची जाणीव ठेवणं आणि त्याची परतफेड करणं हे प्रत्येकाचं कर्तव्य आहे.