एकदा जंगलात, एका घनदाट झाडाखाली मोठा सिंह गाढ झोपला होता. सकाळच्या उन्हात त्याचा सुवर्णकेस चमकत होता. अचानक, एका छोट्या उंदराने त्या सिंहाच्या अंगावरून धावत धावत जायला सुरुवात केली. सिंहाच्या मिश्या हलल्या, आणि त्याची झोप मोडली. मोठ्या आळसाने त्याने डोळे उघडले, आणि पाहिले की एक लहानसा उंदीर त्याच्या पायाजवळ थरथरत होता. सिंह गुरगुरला, “हे लहान उंदीर, माझ्या अंगावरून का पळत होतास? तुला माहिती नाही का, मी या जंगलाचा राजा आहे?” उंदीर घाबरून थोडा मागे सरकला. “माफ करा, महाराज. मी तुमच्या झोपेत व्यत्यय आणला, यासाठी मी क्षमस्व आहे. कृपया माझ्यावर दया करा. मी तुमची कोणतीही मदत करू शकेन.” सिंह मोठ्याने हसला. “तू? एक छोटासा उंदीर? माझी मदत करणार? जा, तुझं जीवन मी वाचवलं आहे, हे लक्षात ठेव.” आणि त्याने उंदराला सोडून दिले. काही दिवसांनी, सिंह जंगलात अन्नाच्या शोधात फिरत होता. तो एका मोठ्या झाडाजवळ गेला, आणि तिथे लपलेल्या शिकाऱ्यांनी त्याच्या अंगावर मोठे जाळे टाकले. सिंह जोरजोरात गुरगुरू लागला, झाडाखाली दगडावर आपले नखे घासू लागला, पण जाळे इतके मजबूत होते की, तो काहीही करू शकला नाही. संपूर्ण जंगलात सिंहाच्या गर्जना घुमल्या. प्राणी दुरून पाहू लागले, पण कोणीही त्याच्या मदतीला आले नाही. त्या गर्जना ऐकून उंदीर धावत धावत आला. त्याने पाहिले, सिंह जाळ्यात अडकला आहे, आणि दुःखात गुरगुरत आहे. उंदीर म्हणाला, “राजा, धीर धरा. मी तुमचं काहीतरी करू शकतो.” सिंहाला आश्चर्य वाटलं, पण त्याने काही बोललं नाही. उंदीर आपल्या लहान पण तीक्ष्ण दातांनी जाळ्याच्या दोऱ्या कुरतडू लागला. हळूहळू, जाळ्याच्या काही दोऱ्या तुटल्या. उंदीर थकला, पण थांबला नाही. अखेर, मोठ्या परिश्रमाने, जाळ्याचे तुकडे झाले आणि सिंह मोकळा झाला. सिंह आश्चर्यचकित होऊन उंदराकडे पाहू लागला. “लहान उंदीर, तू माझं आयुष्य वाचवलंस! मी कधीच विचार केला नव्हता की तू मला मदत करशील.” उंदीर हसत म्हणाला, “महाराज, आपल्याला कधीच माहित नसतं, कोण उपयुक्त ठरेल. मोठं असो की लहान, प्रत्येकाचा उपयोग असतो.” त्या दिवसानंतर, सिंह आणि उंदीर खूप चांगले मित्र झाले. सिंहाने जंगलातील सर्वांना सांगितले की, लहान असणे म्हणजे कमकुवत असणे नाही. प्रत्येकाला मदतीची गरज पडू शकते आणि लहानांनाही मोठी मदत करता येते. जंगलात हा प्रसंग सर्वत्र पसरला. बाकीचे प्राणीही एकमेकांशी दया, आदर आणि मैत्रीने वागू लागले. सिंहाने उंदराची मैत्री आयुष्यभर जपली. तो उंदराला नेहमी म्हणायचा, “तुझ्यामुळेच मी या दिवशी जिवंत आहे.” जंगलात एकमेकांवर विश्वास ठेवण्याचं आणि मदतीस धावून जाण्याचं महत्व सर्वांना समजलं. या गोष्टीतून आपण काय शिकतो? कोणतीही मदत लहान नसते. मोठं असो किंवा लहान, प्रत्येकाला मदतीची संधी मिळावी आणि मदतीस कधीही कमी लेखू नये—कारण कधी कधी, छोट्यांची मदतही मोठ्या संकटातून वाचवू शकते.