एकदा काय होतं, राजू नावाचं एक मूलगं होतं. तो खूप चांगला मूलगं होतं, पण तो खूपच आळशी आणि अस्वच्छ राहायचा. बाबांचं काम करायचा नाही, आईचं काम करायचा नाही, अभ्यासाचा तर त्याला खूपच आवडायचा नाही. राजू सकाळी अशिरा उठायचा आणि एक लोळंबरं दात न घासता, इंजूळ न करता, तसाच शाळेची पिशवी पाठीवर घाऊन शाळत पळायचा. सगळे मूलं राजूवर चिडायची, त्याच्याशी कोणी बोलायचं नाही. राजू आपला एकटा असायचा. तो तसाच रोज सकाळी अशिरा उठायचा आणि एक लोळंबरं दात न घासता, इंजूळ न करता, तसाच शाळत पळायचा. सगळे मूलं राजूवर चिडायची, त्याच्याशी कोणी बोलायचं नाही. राजू आपला एकटा असायचा. तो तसाच रोज सकाळी अशिरा उठून शाळत गेला. शाळत इतका हजून गेली होती, तरी तो तसाच शाळत शिरला. समोर पाहिलं तर समोरच्या भिंतीवर एक अरसा होता. राजू तिथे थबकला. त्यानं अरशाला विचारलं, "काय रे अरशा, तो का रडतोयस?" अरसा म्हणाला, "राजू, मो रडतोय कारण सगळे लोक माझ्यांडे पाहतात आणि निखून जातात, माझ्यांडे कोणी लक्ष देत नाही." राजू म्हणाला, "का बरं?" अरसा म्हणाला, "बघ ना तू इतका दिसतोयस तू! डोळ्याला काण, नाकाला शेंबूड आणि दोन दोन दिवस काळो तर तू कसे विकतरलो नाहीस! उपडी मळलेलो, हातपाय धूळोनी भरलेलो... जे जे जे! मला तुझं पाहून रडू यातंय. तुझं हो असं रुप पाहूनं मला वाट वाटतंय." राजू विचार करायला लागला. राजू म्हणाला, "मो आपल्यामूळं लोकांना रडवतो? जे जे जे! आता आपण कान वोहाय्चं." दुसऱ्या खेषणी राजू अरी परतला. अरी आल्यावर त्यानं तोंड धूतलं, दात घासले, स्वच्छ साबण लावून इंजूळ केली. विसकळलेलं केस नीट विकतरले. शाळेची पिशवी काण पाठीवर घाऊन, पायात बूट आणि मोजे घालून तो पुन्हा शाळत गेला. अरशात पाहिलं तर आपण किती छान दिसतोय असं त्याला वाटलं. अरसा भिंतीवरचा आजून हसत होता! मग अरसा त्याला म्हणाला, "जो तो किती चांगला मूलगं आहेस रो! असंच कान राहोन, मग मो सगळ्यांचा आवडता होशोला." राजूला खूप आनंद झाला. राजू म्हणाला, "मो आता रोज असाच कान राहीन, आणि मो सगळ्यांना आवडीन."