प्राचीन काळात एका मोठ्या राज्यात धर्मशील आणि न्यायप्रिय राजा राज्य करीत होता. त्याचा पुत्र, युवराज आदित्य, अत्यंत विवेकी आणि सद्गुणी होता. राजाने आपल्या वृद्धत्वात राज्याची जबाबदारी आदित्यवर सोपवली, आणि तोच पुढे सर्वांच्या आदर्श झाला. एके दिवशी, राजदरबारात विद्वान ब्राह्मण आला. त्याने युवराजासमोर प्रश्न मांडला, “राजपुत्रा, तू मोठ्या वैभवात राहतोस, पण खऱ्या अर्थाने त्याग म्हणजे काय हे तुला माहीत आहे का?” युवराज आदित्य यांनी शांतपणे उत्तर दिले, “माझ्यासाठी धर्म आणि सत्य सर्वात मोठे आहेत. संपत्ती, कुटुंब, मित्र—हे सर्व नश्वर आहे. मी गरजूंना मदत करणे हेच माझे कर्तव्य समजतो.” ब्राह्मणाने हसत विचारले, “जर वेळ आली, तर तू आपली संपत्ती, मुले, पत्नी यांचाही त्याग करशील का?” आदित्यने न डगमगता उत्तर दिले, “हो, मी धर्मासाठी सर्वस्वाचा त्याग करायला तयार आहे.” हे ऐकून ब्राह्मणाने त्याची परीक्षा घ्यायचे ठरवले. काही दिवसांनी, ब्राह्मण वेषात इंद्र, अग्नि आणि यम या देवांनी राजपुत्राकडे येऊन मदतीची याचना केली. पहिले इंद्र पुढे आले. “युवराज, माझ्यावर मोठे संकट आले आहे. मला तुझ्याकडून थोडी धनराशी हवी आहे, कृपया मदत कर.” आदित्यने राजकोष उघडला आणि दिलेल्या प्रमाणात धन ब्राह्मणाच्या हातात दिले. इंद्राने आशीर्वाद दिला आणि निघून गेला. दुसऱ्या दिवशी, अग्निदेव वेषात आले आणि म्हणाले, “माझा पुत्र आजारी आहे. त्याच्या उपचारासाठी तुझ्या एका मुलाची आवश्यकता आहे. तू मदत करशील का?” आदित्य क्षणभर थांबला. पुत्रावर त्याचा जीव जडला होता. पण धर्माचे पालन करायचे ठरवून, त्याने आपला मोठा मुलगा अग्निदेवास दिला. अग्निदेवाने त्याचे आभार मानले आणि निघून गेले. तिसऱ्या दिवशी यमराज ब्राह्मणाच्या वेषात आले आणि म्हणाले, “राजपुत्रा, माझ्या कुटुंबासाठी तुझ्या स्त्रीची मदत हवी आहे. तू तिला माझ्यासोबत पाठवशील का?” आदित्याचे हृदय थरारले. पत्नीशी त्याचे अगदी प्रेमाचे नाते होते. तरीही, धर्मासाठी त्याने पत्नीला त्यागण्याचा निर्णय घेतला. पत्नीने साश्रू नयनांनी आदित्याचा निरोप घेतला आणि यमराजासोबत गेली. एका आठवड्यानंतर, आदित्य एकाकी झाला. त्याचे राज्य, संपत्ती, मुलगा आणि पत्नी, सर्व त्याने दानात दिले होते. पण त्याचा मनोबल कायम होता. तो दररोज गरीबांना मदत करत राहिला. एक दिवस, राजमहाली तिन्ही ब्राह्मण पुन्हा आले. त्यांनी आपला खरा स्वरूप उघड केला. इंद्र, अग्नि आणि यमराज म्हणाले, “आम्ही तुझी परीक्षा घेतली, युवराज. तू अपार त्याग आणि धर्माचे पालन केले आहेस. आम्ही तुझ्या त्यागाने प्रसन्न झालो आहोत.” तेव्हाच त्या देवांनी आपल्या दिव्य शक्तीने त्याची संपत्ती, मुलगा आणि पत्नी परत केली. आदित्यचा आनंद गगनात मावेनासा झाला. पत्नीने आनंदाश्रू डोळ्यात घेऊन आदित्यला मिठी मारली. पुत्राने त्याच्या पायावर डोकं ठेवले. राजप्रजाही आनंदी झाली, कारण त्यांना पुन्हा आपला न्यायप्रिय युवराज मिळाला. आदित्याने सर्वांना सांगितले, “संपत्ती आणि कुटुंब आपल्यासाठी महत्वाचे असले तरी धर्म, सत्य आणि त्याग हेच खरे शाश्वत मूल्य आहे. परमेश्वर नेहमीच धर्मनिष्ठ व्यक्तीची परीक्षा घेतो, पण अखेर त्याचा विजयच होतो.” ही कथा आपल्याला शिकवते की, खरी महानता त्यागात आणि धर्माच्या पालनात आहे. संकटाच्या प्रसंगीही न डगमगता धर्मपालन केल्यास, देव नेहमीच आपल्याला मदतीस येतात. मूल्य, धैर्य आणि त्याग यांचा आदर्श