एकदा एका मोठ्या राज्याचा राजा गंभीर आजारी पडला. राजाचा चेहरा नेहमी गंभीर आणि चिंता ग्रस्त दिसायचा. सर्व राजवटीतील वैद्य, जादूगार, आणि औषधीकार आले, पण कुणीही राजाची प्रकृती सुधारू शकले नाही. राजमहलात दुःखी वातावरण निर्माण झाले. राजाच्या आजाराची बातमी दूरवरच्या गावात पोहोचली. त्या गावात समजूतदार आणि मनमिळावू वैद्य शिरीष राहत होता. शिरीषने ही वार्ता ऐकली आणि राजाला मदत करण्याचा निर्धार केला. तो राजमहलात पोहोचला, आपली छोटी औषधांची पिशवी घेऊन. शिरीष राजाच्या खोलीत गेला. राजाचे डोळे क्लांत दिसले, चेहरा निस्तेज होता. "महाराज, मी तुमचा नवा वैद्य आहे. परवानगी असेल तर तपासू का?" शिरीषने आदराने विचारले. राजाने केवळ मान हलवली. शिरीषने राजाचा नाडी, ताप, आणि श्वास तपासला. मग तो थोडा विचारात पडला आणि हसत म्हणाला, "माझ्या औषधांची किंमत जरा वेगळी आहे, महाराज. मला तुमच्याकडून फक्त एक हसू हवे आहे." राजा चमकला. "हसू? मी इतका आजारी असताना तू हसण्याची मागणी करतोस?" शिरीष शांतपणे म्हणाला, "महाराज, कधी कधी हसणे सगळ्यात मोठे औषध असते. मी तुम्हाला एक गोष्ट सांगतो." सर्व दरबारी प्रश्नार्थक नजरांनी पाहू लागले. शिरीषने गोष्ट सांगायला सुरुवात केली— "एकदा एका राजाच्या बागेत माकड शिरले. त्या माकडाने राजाच्या सुंदर राजमहालात शिरून सर्वत्र उड्या मारल्या. गवतावरून जास्त उडी मारताना, माकड राजाच्या माणिक्याच्या मुकुटावर बसले आणि त्यातला एक मणी चावून खाल्ला! राजाने रागाने माकडाचा पाठलाग केला, पण माकड प्रत्येक वेळी निसटत राहायचे." सर्व दरबारी आणि मंत्री हसू लागले. राजा स्वतःदेखील हलकेच हसला. शिरीषने गोष्ट पुढे सांगितली, "शेवटी, थकून जाऊन राजा खुर्चीत बसला. माकडाने मुकुट परत आणून राजाच्या डोक्यावर ठेवला आणि जणू अभिवादन केले. राजा देखील हसू लागला. तेव्हापासून, राजा रोज माकडांना बागेत येऊ द्यायचा आणि दिवसाची सुरुवात हसून करायचा." राजाच्या होठांवर पहिल्यांदा हसरा भाव उमटला. शिरीष म्हणाला, "महाराज, चिंता आणि गंभीरपणाने हृदयावर भार येतो. पण हसणे म्हणजे मनाला बळ देणे. आपण लहान असताना किती सहज हसायचो, आठवतंय का?" राजा काही सेकंद गप्प राहिला. मग तो म्हणाला, "हो, लहानपणी मला माझ्या बहिणींच्या गंमती ऐकून हमखास हसू यायचे." शिरीषने उचलून धरले, "मग, आपण पुन्हा एकदा हसन्याचा प्रयत्न करूया का? मी अजून एक गोष्ट सांगतो." यानंतर शिरीषने एक शेतकऱ्याच्या मूर्ख पण प्रेमळ बैलाची मजेशीर गोष्ट सांगितली. दरबारी आणि सेवक खोखो हसायला लागले. राजा सुरुवातीला केवळ मंद हसला, पण गोष्टीच्या शेवटी तो जोरात हसला. राजाच्या हसण्याचा आवाज सगळ्या राजवाड्यात घुमला. त्या दिवसानंतर राजाने प्रत्येक सकाळी शिरीषला गोष्टी सांगायला बोलावले. राजाच्या प्रकृतीत आश्चर्यकारक सुधारणा दिसू लागली. हसणं आणि आनंदाने त्याचे आजार सैल झाले. एके दिवशी, राजा म्हणाला, "शिरीष, तुझ्या औषधांनी मला बरे केलं नाही, तर तुझ्या शहाणपणाने केलं. मी हे विसरू शकत नाही." शिरीष विनम्रपणे हसला. "महाराज, कधी कधी ज्ञान आणि आनंदच खरी औषधे असतात. मन आनंदी असेल, तर शरीरही बरे राहते." राजाने मग राज्यातील सगळ्या नागरिकांना प्रत्येक आठवड्याला एकत्र हसण्याचा दिवस साज